Microsoft heeft flink in de buidel moeten tasten om The Lost & Damned, de eerste downloadable content voor Grand Theft Auto IV, ‘exclusief’ op de Xbox 360 te laten verschijnen. Dankzij die keiharde dollars hebben we op de PC uiteindelijk een jaar langer moeten wachten om met Johnny Klebitz de straten van Liberty City onveilig te kunnen maken. En dat is ergens best wel een beetje jammer. Gelukkig hadden de makers nu wel een jaar de tijd gehad om de PC-versie van Grand Theft Auto IV wat stabieler te maken, want dat was volgens veel gamers hard nodig.

Diezelfde gamers kunnen we trouwens meteen uit hun droom helpen wat betreft de zware systeemeisen, een van de kritiekpunten destijds. Ook in Episodes from Liberty City zijn de systeemeisen namelijk weer overdreven zwaar.  Met minder dan 512MB geheugen op je videokaart hoef je eigenlijk niet te beginnen aan Episodes from Liberty City en ook een pittige processor is aan te raden. Op de hoogste setting spelen zal slechts voor enkele gamers zijn weggelegd, waardoor de game niet echt toegankelijk is gemaakt.

Daarentegen is Episodes from Liberty City wel een stuk stabieler dan GTA IV net na zijn release. Op het moment dat je tien auto’s de lucht inblaast, willen er nog wel eens lichte framedrops optreden, maar over het algemeen trekt onze configuratie (Core i5-750, Asus 9800 GTX+ 512MB en 4GB DDR3) het erg goed op de very High-setting met de textures afgeknepen op medium en de drawing distance op ongeveer de helft. Toegegeven, je moet wat water bij de wijn doen, maar ook op deze instellingen ziet Liberty City er nog steeds adembenemend uit. Je voelt de stad als het ware ademen en na het eerste half uur in The Lost & Damned kregen we zelfs een beetje spijt dat we GTA IV al zo lang niet meer hadden gespeeld.

Herkenning

Het is ook juist deze herkenning die Episodes from Liberty City zijn kracht meegeeft, terwijl je dit keer toch echt in twee totaal verschillende milieus belandt. De game biedt twee verhaallijnen in de vorm van The Lost & Damned en The Ballad of Gay Tony. In de eerste kruip je zoals gezegd in de huid van Johnny Klebitz, de vice-president van een motorbende genaamd The Lost. Samen met de andere leden houd je jezelf vooral bezig met dealen, diefstal en moord. Hoewel dat laatste vooral komt door toedoen van de geschifte president van The Lost. Johnny zou namelijk niets liever willen dan de zaken op een ‘normale’ manier afhandelen

In het tweede gedeelte mag je als Luis Lopez, de rechterhand van de cocaïnesnuivende nachtclubeigenaar Gay Tony, allerlei zaakjes opknappen om ervoor te zorgen dat je baas niet failliet gaat. We gaan hier nu niet alles herhalen wat we ook in de eerdere reviews van The Lost & Damned en The Ballad of Gay Tony hebben geschreven, maar waar het in de praktijk op neerkomt is dat je in The Lost & Damned veelal met een grote groep op pad gaat en belandt in de meest waanzinnige vuurgevechten. Iets waar je in GTA IV pas veel later op stuitte. Zo krijg je bijvoorbeeld al na een paar missies een uiterst krachtige granaatwerper in handen, waarmee je vijanden zonder enige moeite van de wereld blaast.

Niet dat je in The Ballad of Gay Tony geen kogels uitwisselt met bijvoorbeeld boze Italianen, maar je merkt wel dat het plezier in deze content voorop staat. Zo kun je direct na het opstarten van de game een vrouw versieren door middel van een paar uiterst coole danspasjes, om haar vervolgens de binnenkant van een wc-hokje te laten zien. We hebben er wel eens meer moeite voor moeten doen in een Grand Theft Auto-game.  Maar het is vooral weer Liberty City dat de hoofdrol speelt en spelers een gigantische speeltuin vol met snelle wagens en motoren, helikopters, wapens en wolkenkrabbers biedt. Al na een paar minuten in het spel, wil je weer gaan rondrijden en op zoek gaan naar avontuur. En daar hoef je in de wereld van GTA nooit lang voor te zoeken.

Het grootste voordeel van deze uitbreiding is dat je al dit moois ook direct mag gebruiken. Natuurlijk speel je extra’s zoals de mogelijkheid om te basejumpen pas later vrij, maar de stad is al volledig toegankelijk. Bovendien krijg je door de specifieke missies al snel de controle over bijvoorbeeld een helikopter; het beste vervoersmiddel om de stad te verkennen of om halsbrekende stunts mee uit te halen.

Besturing

Dat stunten kan op de PC uiteraard met een muis en toetsenbord, maar ondanks dat we het schieten met de muis altijd verkiezen boven schieten met een analoge stick, raden we tijdens het rijden of vliegen toch een gamepad aan. Vooral tijdens de verschillende races krijg je het gevoel dat je het voertuig nooit echt onder controle hebt met het toetsenbord. Bovendien zit je constant maar op de A en D toets te drukken om je richting te corrigeren, waardoor het rijden met een gamepad rustiger aanvoelt.

Episodes from Liberty City brengt uiteindelijk niet heel veel nieuws en de verhalen van Luis en Johnny worden nooit zo meeslepend als die van Niko, maar waar het wel in uitblinkt is bewijzen dat er nog voldoende te beleven valt in Liberty City. Voor bijna dertig euro krijg je wel het gevoel dat je een volledig spel zit te spelen van minimaal een uurtje of twintig (sommige games duren nog niets eens een kwart hiervan) en dan ben je nog niet eens begonnen aan het multiplayergedeelte. De multiplayer was op het moment van schrijven nog niet heel erg dicht bevolkt , maar de ervaring leert dat dit desalniettemin voor behoorlijk wat leuke uurtjes kan gaan zorgen. Als stand-alone game is het al geschikt, laat staan als uitbreiding op een toch al bijzonder goede game.