Gyromancer (XBLA)

Vreemde huwelijken zijn er in allerlei soorten en maten. Een klein, ingetogen mannetje met een dominant stalpaard van één meter negentig. Een licht verlepte dame op leeftijd met een goedverzorgde, gespierde hunk in de twintig. En de Japanse RPG-gigant Square-Enix met de Amerikaanse grootmacht in de casual games, PopCap. Maar ook uit vreemde huwelijken kunnen mooie, talentvolle kinderen voorkomen. Zoals Gyromancer.

Gyromancer is het antwoord van PopCap en Square-Enix op de puzzel-RPG-hype die werd ingezet met Puzzle Quest: Challenge of the Warlords. De hand van beide bedrijven is goed terug te vinden in de verschillende spelonderdelen. Het RPG-gedeelte was Square-Enix' pakkie-an en heeft qua interface en structuur een aantal typisch Japanse trekjes. De gevechten vinden plaats in Bejeweled-stijl en dat onderdeel is helemaal des Popcaps uitgevoerd. Als basis werd Bejeweled Twist genomen, de nieuwste variant op Bejeweled waarbij je geen blokjes omwisselt, maar een veld van vier blokjes met de klok mee roteert.  

Toegankelijker

De opzet van Gyromancer is een stuk toegankelijker dan Puzzle Quest, omdat er minder variabelen zijn waar je je als speler druk om hoeft te maken. Je kiest drie beesten waarmee je op pad gaat en die drie beesten hebben hun vaste spreuken en eigenschappen. Je hoeft je niet druk te maken om kleine variaties in bepaalde eigenschappen, maar zult van tijd tot tijd simpelweg je beesten vervangen voor sterkere exemplaren.

Bij elk gevecht kies je één van je beesten uit waarmee je de strijd aangaat. Deze keuze wordt met name bepaald door de voorkeurskleur van het beest. Wanneer je beest de natuurlijke tegenpool is van zijn vijand, wat wordt bepaald door zijn kleur, zal hij relatief krachtiger zijn in het gevecht. Een ander aspect wat meespeelt is of je beest in eerdere gevechten al schade heeft opgelopen. Die schade is namelijk blijvend gedurende één stage en wanneer al je beesten sneuvelen, zul je de hele stage opnieuw moeten doen. Er is soms wel de mogelijkheid om je beesten te genezen, maar niet heel vaak en ook niet volledig. Zorgen dat je zo min mogelijk schade ontvangt is van levensbelang.

Spreuken

Tijdens de gevechten zelf maak je in Bejeweled-traditie combinaties van drie of meer gelijkgekleurde steentjes. Elke combinatie zorgt ervoor dat je spreuken bijgevuld worden. Zodra ze helemaal vol zijn, worden ze in het speelveld geplaatst in de vorm van een gekleurd steentje dat fonkelt. Maak je een combinatie met dat fonkelende steentje, dan wordt je spreuk geactiveerd. Sommige spreuken doen schade aan je tegenstander, sommigen hebben invloed op het speelveld, de meeste doen beiden.

 

In tegenstelling tot Puzzle Quest speel je niet om de beurt met je tegenstander in één speelveld. In plaats daarvan ben je zelf continu aan zet en zal je tegenstander meeprofiteren van de acties die jij doet. Ook bij hem lopen de metertjes vol en worden zijn spreuken in het speelveld geplaatst. De spreuken van je tegenstander zullen na verloop van tijd automatisch geactiveerd worden, tenzij je ze onschadelijk weet te maken. Dit doe je op dezelfde manier als dat jij je eigen spreuken activeert: door een combinatie te maken van drie dezelfde kleuren met daarbij de spreuk.

Abstract

Gyromancer kent geen mooie, coherente spelwereld zoals in Puzzle Quest het geval is, maar is onderverdeeld in afzonderlijke stages die bijzonder abstract zijn vormgegeven. De wereld bestaat uit een statische achtergrond waarover lijnen zijn uitgestippeld. De doodshoofdjes die over die lijnen bewegen zijn je vijanden. Verder vind je verschillende bonussen als schatkisten, nieuwe beesten en eindbazen. De abstracte weergave maakt het nog lastiger dan in Puzzle Quest om je te vereenzelvigen met de wereld en het verhaal, dat daarbij op een statische manier wordt gepresenteerd in vrij lastig Engels. Gelukkig vormt het verhaal geenszins de drive om verder te spelen.

 

In de schatkisten in de spelwereld tref je verschillende bonussen aan die je tijdens de gevechten een steuntje in de rug kunnen geven. Zo is er de Magik Mirror, waarmee je eenmalig blokjes tegen de klok in kunt draaien. De bonussen zijn echter redelijk schaars, terwijl ze zeer geregeld van pas komen. Daar is echter iets op gevonden: je kunt ook bonussen kopen. Voor 40 Microsoft-punten heb je er van elk type twintig. Maar je betaalt dan wel voor iets wat gewoon in het spel zit, eigenlijk voor het simpelweg ophogen van een paar tellertjes. Je moet echter wel een bestandje downloaden, simpelweg om je het gevoel te geven dat je daadwerkelijk iets koopt, wat je eigenlijk niet doet. Het is veredeld cheaten tegen betaling. En ergens bekroop ons het gevoel dat de bonussen bewust schaars zijn gemaakt, om de verleiding tot aanschaf te vergroten. Je zult namelijk nooit met tientallen bonussen op zak lopen, zodat het kopen overbodig wordt. Uiteraard maak je als speler zelf de keus of je het wil aanschaffen, maar een ingame straf in plaats van op je creditcard, was ethischer geweest.

 

Weinig voldoening

Net als veel games van PopCap, is ook Gyromancer zo'n spel dat je blijft spelen, maar dat je achteraf op een vreemde manier weinig voldoening geeft. Je stopt er veel meer tijd in dan je erg in hebt en je bent eigenlijk continu dezelfde dingen aan het doen. Er is altijd net genoeg progressie om je bezig te houden, nieuwe spelelementen worden net op tijd geïntroduceerd om het fris te houden. Maar achteraf bekruipt je het gevoel dat je je tijd wel beter had kunnen besteden, veel meer dan bij andere games. Het is leuk om te doen, maar echt verrijkend wordt het nooit. Het is wel bijzonder geschikt om zinloze tijd mee op te vullen en in dat opzicht had Gyromancer eigenlijk beter op een handheld gepast.