Divinity 2: Ego Draconis

Hoewel Divine Divinity een prima RPG was, wordt het spel in de Engelstalige wereld vooral herinnerd vanwege zijn rare titel. Met de goddelijke godheid werd het pleonasme tot kunst verheven. Blijkbaar heeft het Vlaamse Larian Studios inmiddels ook door dat de titel overzee raar in de oren klinkt, want het tweede deel heet simpelweg Divinity 2. Dat men nu potjeslatijn aanwendt voor de subtitel zal tot weinig consternatie leiden bij de Romeinen.

In Divinity 2 keren we terug naar de wereld van Rivellon, waar de bevolking wordt belaagd door moordlustige draken. Na een jarenlange training ben je klaar om officieel toe te treden tot het gilde van de drakenjagers. Tijdens het inwijdingsritueel, waar je geheugen wordt volgepropt met de collective herinneringen van de draken, gaat er echter iets mis. Hierdoor ben je mentaal erg zwak en word je tijdens je eerste missie als drakenjager opgezocht door een draak genaamd Talana. Net voort ze sterft geeft ze al haar krachten aan jou door en krijg je de mogelijkheid om in een draak te transformeren. Vanaf dat moment ontrafelen de mysteries van Rivellon zich en blijkt dat de draken de wereld juist willen beschermen. Er ligt namelijk een veel groter gevaar op de loer: de kwaadaardige draak Damian the Damned One.

Hybride personage

In Divinity 2 ligt de focus net als in elke RPG op het ontwikkelen van je personage. Je hebt keuze uit een scala aan vaardigheden en attributen. Je speelstijl is toe te spitsen op zowel magie als het betere hakwerk. Divinity 2 legt geen restricties op aan hoe je je personage opbouwt. Je hoeft voor de exclusievere talenten niet eerst een specifieke zwakkere eigenschap uit te bouwen. Hierdoor heb je in een handomdraai een heel hybride personage. Tegelijk vaardig zijn in zwaardvechten, goed om kunnen gaan met een boog en bekwaam zijn in het genezen van je wonden, is zo geregeld. Deze openheid is een verademing, doordat je al snel meerdere mogelijkheden hebt om een vijand te overmeesteren.

Naarmate je vordert, worden de gevechten steeds lastiger. Om je personage in vorm te houden, staat een enorme gevechtstoren tot jouw beschikking. Dit is een soort thuishaven, waar een aantal mensen voor je klaar staan om je te helpen. Zo is er een alchemist die drankjes brouwt, een tovenaar die beesten tot leven wekt, een smid waarbij je je uitrusting kan opwaarderen en een gevechtstrainer. Zij geven je terloops opdrachten die je kunt voltooien, om vervolgens de gevechtstoren op te waarderen. Dit soort subquests zijn niet verplicht, maar het voltooien ervan zorgt voor waardevolle beloningen zoals het goedkoper kunnen brouwen van drankjes bij je alchemist. Helaas valt de gevechtstoren qua uiterlijk niet aan te passen.

De tovenaar kan een speciaal beest voor je in elkaar zetten, die je in de wereld vergezelt. Daarvoor heeft hij wel armen, benen, hoofden en torso's nodig die je zelf in de wereld moet verzamelen. Verschillende lichaamsdelen hebben verschillende kwaliteiten, en het is aan jou om te bepalen wat voor beest je wilt als ultieme side-kick. Naast het beest heb je ook drie lopers tot je beschikking. Dit zijn mannen die je de wereld instuurt om ingrediënten te verzamelen voor de alchemist of de smid. Normaliter moet je zoiets zelf doen, wat vaak vermoeiend en repetitief is. Het enige wat je nu hoeft te doen is naar een loper toe te gaan, vertellen wat je wilt en hij haalt het voor je.

Draak!

Het speerpunt van Divinity 2 is natuurlijk je draakvorm. Hier kunnen we kort over zijn: dit is gewoon heel vet. Zo kan je met een noodgang van een berg afrennen, halverwege met een koprol in een draak veranderen en een enorme vuurbal spuwen. De muziek verandert van kalmerend naar opzwepend, en je vliegt vervolgens hoog over het landschap heen. Je draakvorm heeft een aantal speciale vaardigheden die compleet los staan van je eigen personage en die je apart moet ontwikkelen.

De overgang tussen je normale vorm en de draakvorm verloopt soepel. Wanneer je in een draak transformeert, verdwijnen alle grondtroepen als sneeuw voor de zon, worden de antidraakkanonnen geactiveerd en verschijnen de Wyverns. De kanonnen en Wyverns zijn geplaatst door Damian the Damned One, en vormen de hoofduitdaging voor je draakvorm. Het is dus niet mogelijk om over een dorpje heen te vliegen en iedereen te roosteren met een grote vuurbal. Daarnaast kan je als draak niet direct de hele wereld doorkruisen, omdat bepaalde zones goed tegen draken beveiligd zijn. Je zult deze zones draakvriendelijk moeten maken door schilden te deactiveren. Het nadeel is dat dit op een gegeven moment routinewerk wordt als je weer vijftien kanonnen moet opsporen en vernietigen om één schild te doen ontploffen. Het betreden van een omgeving met tal van schilden wordt dan een hele klus.Qua speelruimte is de wereld vrij klein. Het bestaat uit twee hoofdgebieden, de Broken Valley en de Orobas Fjords. Daarin zijn talloze grotten te vinden om subquests in uit te voeren. Naast de grotten zijn er een aantal legerbassisen van Damian te vinden. Deze aparte gebieden zijn voornamelijk bedoeld om waardevolle spullen te verkrijgen, maar worden verder niet betrokken bij de hoofdlijn van het verhaal.

Om verder te komen in het verhaal moet je een serie aan quests voltooien. Het verhaal is rechtlijnig en ietwat voorspelbaar. Grote plotveranderingen worden dramatisch gebracht, maar zie je eigenlijk al van een afstand aankomen. Gelukkig zijn de quests nooit lastig, alhoewel er weinig gebruik wordt gemaakt van markeringen op de map tijdens een quest. Zo kan het verwarrend zijn om de locatie te vinden voor een bepaalde opdracht. Dit wordt opgelost door  goed gebruik te maken van de mindread-functie. Je kan de gedachten lezen van diverse personages om achter verborgen oplossingen of locaties te komen. Dit is gedetailleerd uitgewerkt, en geeft een nieuwe draai aan de soms voorspelbare quests. Het lezen van gedachten wordt ook gebruikt om een scala aan subquests te ontdekken.

Speelduur

Een groot pluspunt is dat alles goed op elkaar is afgestemd. Omdat de speelduur redelijk kort is, zo'n twintig tot dertig uur afhankelijk van hoeveel quests je doet, blijven alle spelelementen interessant. De omgeving stijgt niet mee met je niveau. Als je te zwak bent om een bepaald gebied in te gaan, dien je eerst wat andere quests te voltooien totdat je sterk genoeg bent. De subquests lenen zich hier uitstekend voor.

Je personage ontwikkelt in het begin vrij langzaam, en de monsters zijn niet altijd even makkelijk te verslaan. Aan veel tactisch spel inzicht is Divinity 2 niet onderhevig; zorg voor genoeg drankjes en een paar speciale vaardigheden, en dan is het ouderwets in het rond hakken. Het is echter geen echte button bash-ervaring, omdat sommige vaardigheiden elkaar goed afwisselen. Het vechtsysteem is verder zo simpel als maar kan en dat is prima. Het hoeft in Divinity II allemaal niet zo ingewikkeld. Je gaat in de relatief korte speeltijd van zero-to-hero en er is genoeg afwisseling en diepgang binnen die tijdsduur.