Misschien ligt de sport honkbal niet in jouw straatje, maar dat betekent nog niet dat je de game in deze recensie zomaar aan je voorbij moet laten gaan. The BIGS 2 is namelijk anders dan de doorgaanse honkbalgame. De kans is zelfs groot dat jij, als waarschijnlijk niet-honkbalfanaat, nog een flinke berg plezier uit deze game kunt halen.

The BIGS 2 is geen game waar je de handleiding eerst voor leest. Je start de game op, doorloopt eventueel de tutorial en na wat gewenning aan de besturing sla je zonder al te veel moeite de ene na de andere homerun. Inderdaad, zelfs de meest doodnormale Nederlander kan prima aan de bak met The BIGS 2.

Dat niet-honkballers zo goed uit de voeten kunnen met The BIGS 2 valt voornamelijk te danken aan het feit dat de game niet zo trouw is aan het 'echte' honkbal. Net als in zijn voorganger neemt deze game het niet al te nauw met de wetten van moeder natuur. Zo hebben sommige spelers, bijvoorbeeld de fielders (spelers die op het veld de ballen vangen), de mogelijkheid om door middel van hun 'legendary moves' meters hoog te springen. Ook kan iedere speler gebruik maken van een turbo-functie en is het zelfs mogelijk om letterlijk een raketbal, middels de nieuwe Big Slam-modus, te gooien of te slaan.

Deze arcade-insteek doet misschien vermoeden dat we hier te maken hebben met een weinig diepgaande game. Toch is dat absoluut niet het geval; The BIGS 2 gaat dieper dan diens 'bovennatuurlijke' animaties af en toe doen vermoeden. Nieuw is bijvoorbeeld de batter's wheelhouse, een kader waarin aangegeven wordt waar de persoon aan slag het gevaarlijkst is. De kans dat de batter een bal het stadium uitslaat is groter wanneer je binnen zijn wheelhouse gooit. Maar slaat hij mis, terwijl de pitcher wel degelijk in zijn wheelhouse gooide, dan ontvangt de partij die pitcht een bepaalde hoeveelheid turbo. Ook wordt het zelfvertrouwen van de slagman, welke dus door de grootte van de wheelhouse wordt aangegeven, kleiner als diegene een bal misslaat in zijn wheelhouse.  

Je kunt het dus op veilig spelen door buiten zijn wheelhouse te slaan, maar het kan tactisch voordeel opleveren als je kiest dit niet te doen. Deze kleine toevoeging geeft de game net genoeg twist om het op lange termijn leuk te houden. Ook online zorgt dit voor interessante confrontaties of momenten, aangezien het nemen van risico's wel degelijk beloond wordt. Dit maakt The BIGS 2 niet alleen leuk voor de niet-honkbalfanaat; ook de honkbalminnende gamer kan voldoening uit de game halen.

Nog een eigenschap die de game wat meer diepgang geeft is de Become A Legend-modus. In principe valt de modus het best te vergelijken met carrièremodi die je uit andere games kent. Je speelt een door jou ontworpen oud prohonkballer die na een lange tijd in ziektebed eindelijk weer fit genoeg is om op het gras te staan. Je begint in Mexico, maar voordat je het weet sta je tussen je oude homeboypeeps van de Yankees en Red Sox. Bij deze ploeg speel je wedstrijden, neem je het op tegen honkballegendes en breng je minigames tot een goed einde. Hoe verder je in deze modus komt, des te sterker je speler wordt. Dat kan nogal irritant zijn, aangezien je personage in het begin echt de snelheid van een natte krant heeft.

Helaas kent de Become A Legend-modus wel wat fikse minpunten. De minigames zijn namelijk totaal niet leuk. Ze staan in sterk contrast met de kwaliteit van de echte wedstrijden en voegen dan ook weinig tot niets toe. Heb je zin in een lekker potje honkbal, dan kom je misschien ook beter aan je trekken bij de nieuwe Season-modus. Season laat je gewoon een seizoen bij je favoriete team spelen en is daardoor misschien weinig vernieuwend , maar het haalt je tenminste niet uit de flow van de game door belabberde minigames. Overigens kent The BIGS 2 nog een tweede element dat wij als ergerlijk ervaren: de de integratie van quick time events, Om bijvoorbeeld een legendary move uit je mouw te schudden, zul je eerst een knoppencombo moeten invoeren. Deze trage momenten passen absoluut niet in de 'snelle gameplay' van The BIGS 2.