Tom Clancy's HAWX

Het is bijna onmogelijk om HAWX niet vergelijken met een van de games uit de Ace Combat-reeks. De overeenkomsten tussen de twee franchises zijn hiervoor te groot om te ontkennen. Beide games laten je vliegen in een stel moderne straaljagers in een wereld die gebukt gaat onder een fictieve en grootschalige oorlog. Maar waar Ace Combat vast blijft houden aan een oorlog die plaatsvindt op een fictieve wereld, speelt HAWX zich gewoon af op onze eigen aardbol. Het verhaal begint wat saai: je bent een Amerikaanse piloot die door de verlokkingen van het grote geld gaat werken voor een enorme veiligheidsorganisatie genaamd Artemis. Deze private organisatie, dat beschikt over het wapenarsenaal van een groot land, biedt zich tegen een bepaalde prijs aan om in oorlogsgebieden te strijden. Maar wat gebeurt er als een megacorporatie als Artemis zich tegen zijn klant keert (dit keer de Verenigde Naties) en zijn diensten aanbiedt aan de hogere bieder? Het resulteert in een wereldoorlog die plaatsvindt op diverse kenmerkende plaatsen zoals Rio de Janeiro, Tokyo en Chicago. Naarmate het verhaal vordert en de gebeurtenissen meer impact beginnen te hebben op de wereld, krijg je steeds meer het gevoel je door het gebruik van bestaande locaties meer betrokken raakt bij wat er gaande is.

De missies die zich afspelen op de bekende locaties brengen wat extra's met zich mee. Daarbij komt ook nog eens dat Ubisoft Romania gebruik heeft kunnen maken van gedetailleerde satellietbeelden van de IKONOS en GeoEye-1-satellieten. Als je laag over de grond vliegt, beginnen de textures minder mooi te worden, maar op hoogte ziet de aarde er overtuigend uit. De steden die geheel in 3D zijn opgebouwd maken dat het totaalplaatje er prima uitziet.

Bij de voorbereiding en het uitvoeren van de missies is veel geleend van de Ace Combat-reeks. Na een uitzetting van de missie, krijg je de kans een vliegtuig en wapens te kiezen. Elke vliegtuig heeft zijn eigen voor- en nadelen. Zo kan de handling van een vliegtuig best goed zijn, maar zijn de wapens weer minder geschikt voor het aanvallen van gronddoelen. Het verschil in vlieggedrag is overigens niet zo duidelijk als verwacht wordt. Oude vliegtuigen voelen wel logger aan dan nieuwe modellen, maar het is moeilijk het verschil te ontdekken tussen vliegtuigen die in dezelfde klasse vallen. Daar tegenover staat wel weer dat alle vliegtuigen en hun cockpits tot in detail zijn gemodelleerd. Vreemd is wel dat er geen HUD wordt weergegeven in de cockpit, terwijl deze er wel is in de eerstepersoonscamera.

Het gebrek aan variatie in de missies is het grootste minpunt aan HAWX. Er staan, met uitzondering van een aantal missies, telkens maar een paar doelstellingen centraal. Deze bestaan uit het beschermen van iets of iemand tegen hordes aan vijanden of het aanvallen van een lading vijanden. De actie is steeds hetzelfde en de uitkomst ook. Je moet simpelweg alle vijandige blipjes van je radarscherm wegvagen. En toch is er iets dat je door laat gaan. Elke kill die je maakt staat namelijk garant voor een aantal XP-punten. Door XP-punten te verzamelen ga je in level omhoog, waardoor je meer vliegtuigen en wapens verdient. Door te voldoen aan doelstellingen die los van de missies staan, kan nog meer XP worden verdiend. Zo moet je een bepaalde hoeveelheid raketten ontwijken om extra XP te krijgen. Ondanks het feit dat de hoofddoelen niet bijster afwisselend zijn, geeft je game je daarom toch nog een reden om verder te spelen. Het verhaal trekt later bovendien een beetje aan en het wordt warempel interessant om verder te komen in de game. Een opvallende toevoeging is de assistance off-modus. Zoals de naam al zegt, is in deze modus de vliegassisentie afwezig en staan een aantal hulpmiddelen uit. Dit stelt je in staat extremere manoeuvres te maken. Deze modus laat bovendien de camera uitzoomen, zodat je een beter overzicht krijgt van de strijd. Ook blijft de camera niet strak achter je vliegtuig hangen, maar richt het beeld zich meestal op het doel dat je hebt geselecteerd. Meestal, want het wil nog wel eens gebeuren dat je blind ergens heenvliegt, omdat de camera nergens op staat gericht. Het is overigens wel twijfelachtig wat de assistance off-modus toevoegt aan de gameplay. Niet alleen voelt het vliegen in deze modus minder intuïtief aan, het leent zich al helemaal niet voor de paar missies waar nauwkeurig gevlogen moet worden. Het enige goede dat uit deze modus komt, is dat het de mooie graphics en effecten van deze game toont. Het zijn vooral de kleine effecten, zoals condensstrepen die van de vleugel komen, of de schokgolf die ontstaat bij het vliegen van Mach 1 die een realistisch effect creëren. Je kunt je echter afvragen waarom de hulpmiddelen ook niet gewoon uitgeschakeld kunnen worden in de cockpit-modus. Het is voor de liefhebber van vliegtuigen juist toch de bedoeling het gevoel te hebben dat er in een echt vliegtuig wordt gevlogen? Hoe arcade het spel ook is.

De online-modus van HAWX is sterk vertegenwoordigd. Zo kan er met maximaal acht man tegen elkaar worden gespeeld in deathmatch en met maximaal vier mensen in coöperatieve modus worden gespeeld in alle missies van de singleplayer-modus. Deathmatch voelt wel een beetje karig aan als de enige modus waarin je tegen elkaar kan spelen. Er had zoveel meer gedaan kunnen worden met andere speltypen, zoals het vernietigen van een aantal objecten van de tegenstander of het beschermen van een doel. In de praktijk is rondjes om elkaar heen vliegen en raketten ontwijken niet zo leuk als je zou denken. De coöperatieve-modus maakt echter veel goed. Het maakt zoveel verschil als je AI-teamgenoten worden vervangen door mensen van vlees en bloed. Dit stelt je in staat echt samen te werken en een strategie te ontwikkelen. Dit in tegenstelling tot de teamgenoten die in de singleplayer-modus tot je beschikking staan. Deze slaan na het geven van een opdracht tot aanvallen nog geen deuk in een pakje boter.

Qua productiewaarde en geliktheid is het duidelijk dat HAWX achterblijft bij zijn grote concurrent. De personages zien er maar houterig uit en de stemacteurs komen niet erg overtuigend over. De game maakt gebruik van stemherkenning, maar dit aspect kent wel zijn nukken. Zo werden soms ongewild automatisch raketten en bommen afgevuurd. Het leek op het eerste gezicht om een bug te gaan, maar even later werd duidelijk dat de game het omgevingsgeluid dat het opving door de headset herkende als de opdracht voor het afvuren van de wapens. Ook de bewegingssensor waar de game gebruik van maakt, is niet perfect. Door te schudden met je controller kun je tegenmaatregelen afvuren die raketten afleiden. De bedoeling is dat je letterlijk raketten van je afschudt. Het is echter moeilijk aan te voelen hoe hard je moet schudden voordat wordt geregistreerd dat je een raket wilt afschudden. Meer dan eens resulteert dit in het niet afschieten van tegenmaatregelen en een raket in je uitlaat. Je kunt er overigens ook voor kiezen je vliegtuig met de bewegingssensor te besturen. Ironisch genoeg lenen de analoge sticks zich perfect voor het besturen van een vliegtuig, dus deze optie is overbodig. Wat wel handig was geweest, was het koppelen van de bewegingssensor aan de camera, zodat je zonder het gebruik van de analoge stick rond kan kijken in de cockpit. Deze optie is echter niet aanwezig.

HAWX weet het niet te halen bij de kwaliteit van de Ace Combat-spellen. Toch weet de game door een realistische setting en verslavend puntensysteem tot het einde te boeien. En dat is een hele prestatie als je nagaat dat de missiedoelen praktisch altijd hetzelfde zijn. De aanwezigheid van de assistance off-modus had ook beter achterwege gelaten kunnen worden. Behalve het mooie plaatje, weet het niets toe te voegen.