Red Bull BC One is een game die de ‘licentie’ in een licentiegame stopt. Hoewel er geprobeerd is uniek te zijn, slaat het spel de plank compleet mis. Door een gebrek aan connectie tussen het dansen en het puzzelen voelt het eerder als een derderangs puzzelspel dan als een breakdance-game. Ook de grafische stijl en de muziek vallen tegen en lijken aan te geven dat er maar weinig aandacht aan deze game is besteed door de ontwikkelaar.
3.0
Het puzzelconcept is leuk bedacht
Geen connectie tussen puzzelen en dansen. Graphics zijn eerder slordig dan uniek . Muziek in de battles is zeer matig. Extra’s voegen vrijwel niets toe
Hoewel de Nederlandse ontwikkelaars steeds groter worden in de internationale gamesindustrie, gebeurt het relatief weinig dat we een titel van Nederlandse bodem te spelen krijgen. Dit keer komt Playlogic op de proppen met een licentiegame van de breakdance-wedstrijd 'BC One' voor de Nintendo DS. Iedereen die echter dacht dat hij zijn beste moves kon etaleren, komt bedrogen uit. Red Bull BC is namelijk meer een puzzelgame dan een dans- of ritmegame. De ontwikkelaar heeft geprobeerd een origenele en artistieke draai aan breakdancen te geven, dit helaas met desastreuze gevolgen.
Red Bull BC One wordt geclassificeerd als een breakdance-game, maar dit is het eigenlijk niet. Je zult voornamelijk bezig zijn met het verbinden van dezelfde type iconen die op je touchscreen verschijnen. Door dit te doen ontstaat er een figuurtje in beeld. De lijnen die je van het ene icoon naar het andere trekt, mogen onderweg echter geen iconen van een andere stijl raken, anders verlies je een leven. Bij het maken van een figuur met een reeks dezelfde iconen, zal je personage op het bovenste scherm een breakdance-move uitvoeren. Door het maken van combinaties vergaar je steeds meer punten, die je nodig hebt om een bepaalde tegenstander te verslaan.
Na één of twee battles heb je dit concept wel onder de knie. Ook merk je dat het essentieel is om zoveel mogelijk verschillende figuren te maken met de iconen die beschikbaar zijn. Na verloop van tijd verwisselt het scherm en verschijnen er nieuwe iconen, waardoor het een race tegen de klok is om zoveel mogelijk figuren in één veld te proppen. Helaas lijkt dit concept echter volledig los te staan van je personage, die op het bovenste scherm zich rot aan het dansen is. Omdat je zo gefocust bent op je onderste scherm valt het hele breakdance-concept weg. Wat overblijft, is een erg simpel puzzelconcept dat geen stand houdt en na een keer of vijf gaat vervelen.
Na het spelen van verschillende levels speel je een aantal minigames en nieuwe mogelijkheden voor het ontwerpen van je personage vrij. Ook dit heeft maar minimale toegevoegde waarde, gezien de minigames vrij weinig voorstellen. Je kunt bijvoorbeeld zoals in een kinderkleurboek puntjes met elkaar verbinden zodat je een silhouette van een danser krijgt. De overige minigames zijn al even loos van opzet. De nieuwe kleren of gezichten die je vrij kunt spelen voor je personage voegen net zo weinig toe als de minigames, omdat je toch niet gefocust bent op je personage tijdens het spelen. Daarnaast stelt de grafische stijl zo bar weinig voor dat een nieuwe broek niet meer is dan een paar bij elkaar geplakte hoeken.
Je merkt vanaf het moment dat je de game start dat Smackdown iets unieks heeft neer proberen te zetten. Helaas is dit omgeslagen in slordigheid. Op het moment dat je de opdracht krijgt een personage te ontwerpen, merk je dat deze voornamelijk bestaat uit hoeken, een zeer fele huidskleur en zonder gezicht door het leven gaat. Hij of zij is, net als de menu's en omgevingen waar je in speelt, zo ontzettend inspiratieloos dat ze zelfs door een leek op grafisch gebied nog te maken zouden kunnen zijn. Hoewel er in het menu en bij de introducties van battles typische breakdance-muziek te horen is, blijven de nummers met een 'echte beat' uit en zijn het voornamelijk saaie, rustigere nummers waar je op danst. Al met al geen succesvolle combinatie.
