De leuk opgezette, RPG-achtige carrièremode kan het verder houterige en gedateerde Smash Court Tennis 3 niet redden. Voor wie een realistische tennisgame wil kan terecht bij Top Spin 3, wie wat meer de arcadekant op wil doet er verstandig aan Virtua Tennis 3 te kopen. Dan kan deze nummer drie mooi in de schappen achterblijven.
5.0
Leuke opzet van de carrieremode. Het tennissen op zich steekt tactisch aardig in elkaar
Houterige animaties. Voelt gedateerd aan. Erbarmelijk geluid. Wel heel onfortuinlijke timing
Je moet of gek zijn,
of blaken van het zelfvertrouwen om vrijwel tegelijk met een gedoodverfde
topper, een gelijksoortige game op de markt te zetten. Atari was dit aanvankelijk van plan met Smash
Court Tennis 3. Dit tennisspel verschijnt stond amper twee weken na Top Spin 3 gepland, de
beste en meest realistische tennisgame tot op heden. Op het laatste moment besloot men toch van dat plan af te zien, en verschoof men het spel naar augustus. Maar we zijn Top Spin 3 nog niet vergeten, dus Smash Court Tennis 3 moet wel van hele goede huize komen, wil het
al die mensen opnieuw naar de winkel lokken.
Qua aankleding moet Smash Court Tennis 3 direct zijn
meerdere erkennen in Top Spin 3. Wat vooral opvalt, is de overduidelijke
Japanse oorsprong van het spel. De titel van het spel wordt je toegeschreeuwd
bij het opstarten, het navigeren door de menu's klinkt als een vuurgevecht in
de arcadehal en de muziek op de achtergrond drijft je tot het uiterste. Niet
wat je noemt een goede eerste indruk. Qua spelmodes lijkt het allemaal verder
wel in orde. Je kunt een los potje spelen, een carrière doorlopen die hier Pro Tour heet, of een aantal wedstrijden
afwerken in de Arcade Mode. Maar
voordat we ons aan een serieuze wedstrijd wagen, is het misschien verstandiger
om de training te doorlopen.
Deze training is vooral erg droog. Je krijgt een tekstuele
uitleg over hoe een bepaalde slag uitgevoerd dient te worden en dient dit een
paar keer te reproduceren. Het spel gaat er vervolgens vanuit dat je onthouden
hebt en ook in de praktijk kunt gebruiken. Wat vooral bijblijft van de tutorial
is de herhalende zeemeeuwensample op de achtergrond. Gelukkig heb je in Smash
Court Tennis 3 maar vier knoppen en een analoge stick nodig, zodat je
uiteindelijk met veel experimenteren spelenderwijs de mogelijkheden ook wel
zult ontdekken. Toen ik later terug kwam bij de tutorial, was alles namelijk
koek en ei, ook de lessen die ik de eerste keer, vanwege zeemeeuwsamplekrankzinnigheid, nog had doorlopen.
Maargoed, dan het spel zelf. Want als je eenmaal lekker aan
het spelen raakt, maakt Smash Court Tennis 3 een hoop goed. Vooral de Pro
Tour-mode is erg leuk van opzet en laat je een zelfgemaakte tennisser langzaam
uitbouwen tot een wereldster. Je neemt deel aan evenementen en toernooien,
stijgt op de wereldranglijst, zoekt een partner om mee te dubbelen en probeert
met buitenproportioneel lastige minigames sponsors voor je te winnen. Je kunt
toernooien kiezen uit een kalender, waarbij je er rekening mee moet houden dat
je na een toernooi enkele dagen rust nodig hebt. Start je direct aan het
eerstvolgende toernooi, dan verschijn je vermoeid op de baan en mis je de
kracht en de snelheid om nog te kunnen winnen.
Door het winnen van toernooien stijg je niet alleen op de
ranglijst, je krijgt ook ervaringspunten die je kunt gebruiken om de
eigenschappen van je tennisser te verbeteren. Wanneer je tegen een aanzienlijk
betere, en hoger geplaatste, tegenstander komt te staan, merk je duidelijk dat
je op sommige fysieke punten nog tekort schiet. Je moet dus in echte RPG-stijl
steeds punten bij scharrelen voordat je echt toernooien kunt winnen. Je komt
steeds verder, om uiteindelijk genoeg in je tennisser geïnvesteerd te hebben om
door te kunnen stoten naar de top. Wanneer je verder komt, speel je ook nieuwe tenues
en andere dingen vrij waarmee je je personage meer naar je hand kunt zetten. En
maar goed ook, want waar je standaard uit kunt kiezen is erg summier. Slechts
een handje vol kapsels en vier verschillende shirts, waarbij er twee voorzien
zijn van een schilderij. Welke tennisser draagt nu een shirt met 'Het meisje
met de parel' van Vermeer erop? Ontsla degene die dacht dat dát een goed idee
was, meteen maar.
Het tennissen zelf is best aardig en laat je goed gebruik
maken van de tactische mogelijkheden die de sport te bieden heeft. Toch voelt
het, zeker in vergelijking met Top Spin 3, maar stroef en gedateerd aan. De
animaties gaan niet vloeiend in elkaar over en zijn stuk voor stuk vooraf
gemaakte filmpjes die op een opzichtige manier aan de situatie worden aangepast.
Zo schuiven spelers zichtbaar opzij tijdens het afwikkelen van een animatie
opdat de bal netjes op hun racket komt, of worden animaties vertraagd of
versneld om te zorgen dat de timing correct is. Dit ziet er erg gekunsteld uit
en mist de dynamiek en de vechtlust die bij Top Spin 3 wel van het scherm af
straalt.
Ook buiten de bewegingen van de tennisspelers om is er weinig
om van te genieten. De mensen op de tribune zitten stokstijf, maar ook de
ballenjongens tonen nauwelijks een teken van leven. De stewards langs de kant
zijn dode etalagepoppen, net als de umpire. Ook het geluid zorgt er niet voor
dat alles gaat bruisen. Muziek speelt alleen tijdens de herhalingen en is zo zenuwslopend
dat ik hem na een aantal potjes uitgezet heb. Telkens wanneer de replay begon, sprong ik op van
irritante. Wie heeft dit in vredesnaam kunnen componeren. Wat rest is het
geluid van de tennissers zelf, dat is prima, en achtergrondgeluid. Dit laatste
is ook weer ronduit ridicuul. Ze hebben voor elke tennisbaan een handje vol misplaatste
geluiden gemaakt die elkaar continu afwisselen. Zo is er een tennisbaan waarop
je afwisselend een blaffende hond, een wegrijdende motor, een kerkklok, een
niet startende auto en een overvliegende helikopter hoort. De kerk luidt soms
wel drie keer gedurende een game, en die duren toch echt niet zó lang. Wanneer
je het eerste gedeelte van het geluidje hoort, weet je precies wat er komen
gaat. Heel vervelend; maar het complete geluid uitzetten was ons toch iets te
gortig. Zonder muziek is zo'n game al doods zat. Ook het stadioncommentaar is
uiterst beperkt. Zo worden de fictieve namen van tennisspelers niet
uitgesproken, maar worden ze gewoon 'computer one' of, als je in Frankrijk
speelt, 'ordinateur un' genoemd. Zo wordt je weer lekker met je neus op de
feiten gedrukt dat het allemaal maar een spelletje is. Gelukkig worden het
handje vol bekende tennissers als Federer, Nadal en Henin wel bij naam genoemd.
Eigenlijk is het probleem van Smash Court Tennis 3 vooral
dat het achterloopt op de concurrentie. Vrijwel alles doet men zoals dat een
paar jaar geleden nog gebeurde. En tennisgames van een paar jaar terug waren
toen prima tennisgames. Maar nu schieten ze toch wat tekort, zeker als je het
zo expliciet op wil boksen tegen Top Spin 3. Nu verscheen Smash Court Tennis 3 al
op de PSP en een eerder deel op de PS2, maar we kunnen ons nauwelijks
voorstellen dat men die games als basis heeft genomen voor deze next-gen versie. Toch voelt het wel een
beetje zo. Waren er nu maandenlang geen tennistoppers verschenen, dan hadden we
Smash Court Tennis 3 misschien nog kunnen aanraden voor de echte fans. Maar de
werkelijkheid is net iets anders. Timing kan haast niet slechter.