Funcom heeft met Age of Conan een goede game weten neer te zetten. De game is op verschillende aspecten vernieuwend en onderscheidt zich daarmee van andere MMO-games. Grafisch is het prachtig voor een MMO, zolang aan de systeemeisen wordt voldaan. De tegenvallende interface en enkele bugs onthouden Age of Conan van een hoger cijfer.
8.0
Quests stomen lekker door. Grafische een juweeltje. Vernieuwende aspecten als mounted combat, city building en siege warfare. Veel endgame mogelijkheden voor nog uren speelplezier
Kleine bugs geven het gevoel dat de game nog niet af is. Interface is een warboel. Systeemeisen zijn stevig
We zijn altijd op zoek naar potentiële 'World of Warcraft-killers'. Begrijp me niet verkeerd, World of Warcraft heeft ook bij mij vele leuke herinneringen nagelaten die ik tot mijn graf mee zal dragen. Desondanks ben ik, en met mij een grote groep mensen, World of Warcraft enigszins beu. Door de dominantie van World of Warcraft is het echter redelijk rustig op de markt van de MMORPG, waardoor ik al een tijdje op zoek ben naar een goed alternatief. Dit jaar staan er eindelijk weer een aantal veelbelovende MMO-titels op stapel. Age of Conan trapt als eerste af en hoopt wat gamers bij World of Warcraft weg te kapen.
Voordat je je lekker maakt voor Age of Conan, een waarschuwing: je hebt een stevige bak nodig om Age of Conan in zijn volle glorie te kunnen ervaren. Veel spelers zuchten en kreunen over lange laadtijden en haperingen. Deze problemen gooien we allemaal onder de noemer 'systeemeisen'. Zorg dat je hier ruim aan voldoet, anders is de game werkelijk waar de moeite niet.
Heb je wel een goed systeem, dan zul je ruimschoots genieten van Age of Conan: Hyborian Adventures. De graphics zijn fenomenaal voor een MMO. Ten opzichte van andere games in hetzelfde genre steekt Age of Conan qua uiterlijk ver boven zijn concurrenten uit. Golvend water, torenhoge steden, bosrijke gebieden en prachtige uitzichten over uitgestrekte gebergten. We stappen af van het gebruikelijke 'cartoony' en zien voor ons een veel realistischer ontworpen virtuele wereld. Applaus!
In Age of Conan kun je kiezen uit vier speelstijlen, ook wel 'archetypes' genoemd: Soldier, Rogue, Mage en Priest. Elk van deze archetypes bestaat uit een drietal klassen. Na lang twijfelen heb ik besloten mijn avonturen te vervolgen als een Ranger, een Rogue-klasse die het beste is te omschrijven als boogschutter. De rassen zijn onderverdeeld in Aquillonian, Cimmerian en Stygian. Rassen geven geen extra voordelen maar zijn wel bepalend in je uiterlijk, die je naar hartenlust tot in de kleinste details kunt aanpassen.
Vervolgens gaat het spel los. Het slavenschip waarin je jarenlang hebt vastgezeten gaat ten onder en je spoelt aan bij de piratenstad Tortage. Verhaaltechnisch zit alles goed in elkaar. Funcom heeft er werk van gemaakt om je mee te nemen in de boeken van Robert E. Howard, waar de game op is gebaseerd. In Tortage bouw je in de eerste twintig levels jezelf op tot een vrij man, waarna je met een schip verder zult reizen naar het echte Hyboria. Tortage kan daarom worden gezien als introductiegebied, waarin je de kneepjes van de game leert kennen.
Nadat mijn Ranger was aangespoeld werd ik meteen geconfronteerd met de eerste quest. Een nogal seksueel getinte slavin moest gered worden uit de handen van een handjevol piraten. Het fijne is dat je in Age of Conan niet eindeloos hoeft te zoeken bij het uitvoeren van je quests. De plaats waar je dient te zijn wordt op de radar weergegeven. Het scheelt een hele hoop frustratie en zoekwerk. Bovendien blijft hierdoor de focus op vijanden slachten, quests volbrengen en het stijgen van level.
Verdere quests waren grotendeels van hetzelfde kaliber. Vijanden doden, sleuteltjes halen en pakketjes bezorgen zijn de voornaamste taken die je uitvoert. Voor mijn gevoel was het alles behalve saai, voornamelijk omdat constant het gevoel heerst dat je lekker aan het doorstomen bent naar het volgende level, maar het kan soms wat eentonig overkomen.
Ondanks het speciale introductiegebied is het niet echt makkelijk om wegwijs te worden binnen het spel. In de eerste twintig levels wordt je overspoeld met nieuwe informatie en interface-opties. Het instapniveau ligt daarmee hoog. De beginnende MMO'er zal verzuipen in alle functies. Het toepassen van skill- en featpoints wordt bijvoorbeeld amper uitgelegd, terwijl het gebruik hiervan noodzakelijk is om opdrachten te kunnen uitvoeren.
In het introductiegebied Tortage stort het chatscherm dan ook vol met vragen van spelers. Dit chatscherm is op zichzelf ook al geen handig systeem. Het is een werkelijke spambox aan chatberichten. Gelukkig is vrijwel alles aan te passen. Daarom raden we je aan om alvorens je de game begint je interface radicaal te veranderen. Het duurt even voordat je kneepjes door hebt, maar zodra je door deze vuurdoop bent gekomen speelt alles erg soepel.
In de begindagen van je personage ben je vooral solo bezig met het laten stijgen van je level. Zodra het dertigste level in zicht komt, begin je de eerste groepjes te vormen om kerkers te verkennen. Het maken van teams is een simpel proces. Je nodigt vrienden uit en zodra de eerste groepsgenoten arriveren bij de kerker, kunnen ze de rest teleporteren naar de ingang.
Jammer genoeg was mijn eerste ervaring met teamplay niet echt uitdagend. De Guardian-klasse hield de vijanden onder controle, terwijl de rest van de groep de schade aan moesten richten. De Priest of Mitra zorgde ervoor dat iedereen in leven bleef. Het was dus voornamelijk een kluitje vormen om de vijand en 'knoppen rammen' om hem neer te halen. Dit proces herhaalde zich constant en wordt in het MMO-jargon ook wel tank and spank genoemd. De gevechten met eindbazen zijn niet veel anders. Gezien de tijdsinvestering die het vereist om een MMO helemaal te kunnen zien, kunnen we niet met zekerheid zeggen of de gevechten in het latere deel beter worden. Het lijkt er vooralsnog niet op.
Age of Conan werd in het begin geroemd vanwege zijn revolutionaire gevechtssysteem. De bewegingen en combo's moet je in deze game namelijk zelf uitvoeren. De cijferknoppen '1' tot en met '3' fungeren als aanvalsknoppen, waarbij de nummers de verschillende richtingen aangeven waar je de tegenstander raakt. Combo's zijn aanvalsvormen die na het activeren een bepaalde toetsencombinatie nodig hebben om succesvol uitgevoerd te worden. Een combo doet extra schade, ziet er stoer uit en leidt soms tot een geweldig einde van een gevecht met vele bloedspetters.
Revolutionair is het gevechtssysteem zeker. Het is uniek in zijn soort en goed over te zetten naar de toekomstige Xbox 360-versie. Maar of het ook handig en leuk is? Daar zijn de meningen zelfs bij ons op de redactie nog over verdeeld. Verder heeft Funcom een bijzonder element toegevoegd in de vorm van mounted combat. Vanaf level 40 is het mogelijk een paard, neushoorn of mammoet aan te schaffen en daarmee tegenstanders aan te vallen. Een wens komt hiermee eindelijk in vervulling.
Tevens wordt je vanaf level 40 geïntroduceerd met crafting en city building. Crafting is niets meer dan het verzamelen van ingrediënten om daarvan de meest bijzondere voorwerpen te maken. In Age of Conan heb je een aantal beroepen waaronder smeden van wapens en bepantseringen, maar ook architecten voor het ontwerpen van gebouwen.
Dit is tevens direct de link met city building. In Age of Conan loont het om onderdeel te zijn van een guild, een gilde. Een guild kan zijn eigen stad bouwen in de wereld van Hyboria, waar smederijen, tempels, kastelen en stadsmuren gebouwd kunnen worden om crafters en handelaren te stimuleren. Een stad kan niet gebouwd worden zonder architect en andere beroepen moeten profiteren van een stad om de beste kwaliteit aan voorwerpen te kunnen smeden. Kortom, crafting en city building is een grootschalig proces en is zeer vermakelijk gedurende hogere levels.
In de wereld van Hyboria zijn maar een beperkt aantal plaatsen voor steden. Guilds zullen dus moeten strijden om een plek te bemachtigen. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Zodra alle plekken zijn bezet, is de enige optie om een stad te bemachtigen om een andere stad met de grond gelijk te maken. Dit heet siege warfare en is het enige grootschalige player-versus-player onderdeel in de game, naast wat kleine minigames in de vorm van capture the skull en team annihilation. Siege warfare is een vermakelijk aspect waar hoge verwachtingen van zijn. Want wie wil nu niet een keer meemaken een stad te moeten verdedigen die wordt bestormd en bestookt door een honderdtal spelers.
Helaas heb ik het nog niet mogen meemaken, omdat ik met alle eerlijkheid moet bekennen nog niet verder te zijn gekomen dan level 45 van mijn personage. Wat ik ook nog niet heb mogen meemaken zijn de vele kerkers die klaarstaan om te worden bestormd. Zover we ze op hun woord mogen geloven heeft Funcom veel werk verzet om ook het einde van het spel boeiend te houden. Zo snel mogelijk naar de level 80 dus, wie weet dat we jullie daar tegen die tijd meer over zullen vertellen.
