Battalion Wars 2

Laten we eerlijk zijn: de Wii heeft op het gebied van software geen flitsende start gemaakt in 2008. De voorbije twee maanden zijn er heel wat titels voor de populaire witte console verschenen die slechts gedeeltelijk, tot helemaal niet wisten te overtuigen. Slappe aftreksels van bordspellen, irritante docu-games en ronduit misselijkmakend slechte sporttitels wisten ervoor te zorgen dat de console van Nintendo stilaan wel erg veel stof begon te verzamelen. En toen kwam Battalion Wars 2, eindelijk een Wii-game waaraan ik weer eens echt plezier kan beleven. Begrijp me niet verkeerd, ik vermaak me nog steeds kostelijk met the usual suspect die iedere Wii-bezitter wel in huis heeft, maar het werd stilaan tijd voor verandering van spijs, dat doet namelijk eten (of iets dergelijks). Battalions Wars 2 wist daarvoor te zorgen doordat het spel een erg aanlokkelijk uiterlijk heeft in combinatie met leuke gameplay. Daarnaast weet de ontwikkelaar ook nog de ondergewaardeerde online mogelijkheden van de Wii boven te halen. Alleen voor dat laatste al: driemaal hulde!   Laat ik jullie eerst kort schetsen waarover Battalions Wars 2 nu eigenlijk gaat. Tijdens een beginfilmpje dat ons zo'n tweehonderd jaar terug in de tijd slingert en dat als proloog dienst doet, krijgen we Lord Ferrok te zien. Ferrok is een duistere krijgsheer die door zijn uitstraling meteen laat voelen dat hij van aanpakken weet. Samen met zijn leger heeft deze boosaardige heerser ondertussen de hele wereld weten te veroveren, behalve één stukje land. Gelukkig duikt net op het moment dat Lord Ferrok zich opmaakt om zijn domein allesomvattend te maken het Solar Empire op, een groepering bestaande uit Aziatische strijders die een einde willen maken aan het duivelse plan van Ferrok. Dit doen ze uiteindelijk door gebruik te maken van een apocalyptisch superwapen dat Lord Ferrok samen met heel zijn gevolg in één klap weet te vernietigen. Het klinkt bijna alsof Battalion Wars 2 een goedkoop aftreksel is van een of andere fantasiefilm, maar niets is minder waar. Na de dramatisch getinte inleiding gaat het spel namelijk een volledig andere toer op, namelijk die van de moderne oorlogsvoering. Uiteraard spelen de gebeurtenissen rond Lord Ferrok verder in het verhaal nog een rol, maar daarover vertel ik liever niet al teveel. Dat dit het tweede deel in de Battalion Wars-reeks is heeft verder ook niet veel gevolgen, iedereen kan het verhaal gewoon oppikken. Belangrijker om weten is dat de speler gedurende het gehele spel telkens eenheden vertolkt die afkomstig zijn uit het leger van één van de zes continenten. Elk continent heeft een demografische tegenpool, waardoor er altijd wel een conflict te vinden is waar jij ingezet kan worden om de gemoederen te bedaren.   Het uiteindelijk doel van een missie is om de vlag van de tegenstander te vervangen met die van je eigen continent. Dat doe je door, zoals gezegd, in de huid van legereenheden te kruipen. Dit mag je letterlijk nemen, het is namelijk zo dat je daadwerkelijk alles mag bedienen, van tanks tot vliegtuigen en van grondmanschappen tot boten. Door een simpele druk op de knop treed je uit het 'lichaam' van de ene eenheid, om daarna direct een andere eenheid te besturen. Deze manier van spelen zorgt ervoor dat Battalion Wars 2 voortdurend fris aanvoelt, niet enkel doordat je de ene keer bommen lanceert om daarna meteen een machinegeweer leeg te pompen, maar ook doordat elke eenheid een andere manier van besturen vereist.

Grondtroepen bestuur je bijvoorbeeld grotendeels gewoon met het knuppeltje van de Nunchuk, terwijl een vliegtuig met de Wiimote door de lucht gemanoeuvreerd wordt door de Wiimote van links naar rechts te draaien. Maak je daarentegen met een onderzeeër het water onveilig, dan moet je torpedo's lanceren met de B-knop op de Wiimote, onder water duiken door de Nunchuk snel naar onder te bewegen én voortbewegen met het knuppeltje. Negentig procent van de tijd doen de eenheden die je bedient wat je wil doen, wat redelijk accuraat is in vergelijking met hoe andere games het aanpakken. Het is soms wat moeilijk om bijvoorbeeld soldaten te laten springen (Nunchuk snel omhoog bewegen) en vliegtuigen kunnen soms té snel gaan waardoor je de controle verliest, maar over het algemeen heeft de ontwikkelaar goed werk afgeleverd. Naast het vernietigen van de vijandige manshappen zijn er tijdens missies ook doelen te behalen, zoals het volbrengen van secundaire opdrachten. Deze kunnen gaan van het bevrijden van gevangen genomen strijdmakkers, tot het vernielen van stroomgeneratoren. Mocht je ervoor kiezen om met deze zijmissies aan de slag te gaan, dan levert je dat altijd voordelen op, bijvoorbeeld in de vorm van extra manschappen. Het spijtige aan de hele zaak is echter dat het uitvoeren van deze optionele missies, en eigenlijk ook de hoofdverhaallijn, nooit een echte uitdaging vormt. Dat komt aan de ene kant doordat je om Battalion Wars 2 te spelen niet veel tactische inzicht nodig hebt, je commandant vertelt je namelijk steeds duidelijk wat je waar en hoe moet doen. Aan de andere kant, en dat is dan het grootste minpunt, zorgt een belabberde intelligentie van je tegenstander voor de relatief lage moeilijkheidsgraad.   Vijandige troepen doen namelijk steeds weer helemaal hetzelfde, keer op keer. Komen er de eerste keer vier soldaten uitgerust met bazooka's uit een struikje, dan staan ze daar de volgende tien keer ook, ongeacht met welk soort eenheden jij aan komt gelopen. Het is met andere woorden zonde dat de vijand niet wat dynamischer reageert, wat  het spel in een slag heel wat meer diepgang en herspeelbaarheid zou geven. Toch zou best kunnen dat het gebrek aan intelligentie je helemaal niet stoort tijdens het spel, omdat de opdrachten die je uitvoert vol zitten met vermakelijke dingen om te doen. Het neerknallen van een geschutstoren met je slagschip of het vernietigen van een vijandig dorpje met je bommenwerpers: elke keer weer voel je je goed in de huid van die ene eenheid die onder de knoppen hebt. Daarnaast geeft ook de manier waarop alles in beeld wordt gebracht een fijn gevoel in je maag . Grafisch mag Battalion Wars 2 dan geen absolute hoogvlieger zijn, alles wat je te zien krijgt ziet er wel steeds verzorgd uit en vooral passend binnen het geheel. Het is overduidelijk dat de ontwikkelaar een eigen stijltje heeft bedacht dat schommelt tussen realisme en tekenfilmstijl. Dat alles is daarbij overgoten met een nodige scheut clichématige humor. Zo zie je tijdens je missie op de Anglo Isles, een eilandengroep waar de Britten het voor het zeggen hebben, overal de bekende rode telefooncelletjes staan die je, mocht je dat willen, met een welgemikt schot kunt laten exploderen. De ontploffing en vuureffecten die daaruit volgen komen mooi en realistisch in beeld, al zal er toch een grijns op je gezicht verschijnen doordat je weet dat je het hele spel niet te serieus moet nemen.

En dan is er nog de online mode die verrassend goed in elkaar zit. Gelukkig heeft de ontwikkelaar ervoor gekozen om het mogelijk te maken om niet enkel tegen je vrienden via de bekende friendscode te spelen, het opnemen tegen wildvreemden is ook mogelijk. Dit kun je doen in de twee verschillende spelmodi. Als eerste is er de Assault Mode waarin het de bedoeling is dat je tegenstander bepaalde doelstellingen tot een goed einde brengt. Het is aan jou om dit te voorkomen. De tweede en meer klassieke Skirmish Mode draait rond zoveel mogelijk eenheden van je tegenstander naar de eeuwige jachtvelden sturen om zo op het einde van het potje te zien wie de meeste punten heeft weten te scoren. Deze twee modi werken naar behoren en er valt aardig wat speelplezier uit te halen. De keren dat wij online gingen was er geen storing op de verbinding en kon er volledig lagloos gespeeld worden. Als laatste is er ook een welgekomen coöperatieve mode waarin je, zoals de naam al doet vermoeden, samen met een andere speler online missies kunt afwerken. Het enige dat ontbreekt is een online scorebord waarop te zien is wie wereldwijd het meeste potjes heeft gewonnen, al mogen we niet klagen over wat Battalion Wars 2 ons allemaal voorschotelt.