In tegenstelling tot wat de naam misschien doet vermoeden, biedt Xbox Live Arcade plaats aan meer genres van louter 'arcadegames'. Toch zijn wat minder complexe spelletjes voor 'even tussendoor' oververtegenwoordigd. Meer overgrote deel van het totale aanbod bestaat uit simpele schietspelletjes, conversies uit de arcadehallen en puzzelgames. Een spel als Commanders: Attack of the Genos is daarom ook meer dan welkom. Dit is namelijk een strategische game in de stijl van het succesvolle Advance Wars en zal vele uren van je tijd opslokken. Door simpelweg de titel van Advance Wars te laten vallen, heb je al een vrij volledig beeld van wat Commanders: Attack of the Genos te bieden heeft. Het gameplayconcept en ook het gros van de eenheden, is één op één overgezet. Je bouwt eenheden, voertuigen, infanterie en vliegtuigen, en valt daarmee je tegenstander aan. Elke beurt ontvang je geld om nieuwe eenheden mee te bouwen en door bepaalde gebouwen in het landschap te nemen met je infanterie, is het bedrag dat je per beurt ontvangt hoger. Elk van je eenheden heeft een bepaald aantal actiepunten per beurt en kan die gebruiken om aan te vallen of te verplaatsen. Daarnaast hebben je eenheden een bepaalde radius waarbinnen ze tegenstanders kunnen raken. Het zal ongetwijfeld bekend klinken en dat is het ook. Wie bekend is met Advance Wars, zal direct weten hoe Commanders: Attack of the Genos gespeeld dient te worden. Je opereert zo veel mogelijk net buiten het 'aanvalsgebied' van je tegenstander en probeert met je artillerie de tegenstander langzaam terug te dringen, terwijl je met je scouts en je radarvoertuig probeert tegenstanders te lokaliseren. Met een goed uitgekiende aanval zorg je ervoor dat je ook de volgende beurt netjes buiten schot blijft staan. Eenheden doen namelijk ervaring op en worden langzaam sterker, dus je bestaande eenheden in leven houden geniet de voorkeur boven nieuwe aanschaffen. Het strategische aspect van Commanders komt goed tot zijn recht. De balans tussen de eenheden is uitstekend en je zult ze allemaal in combinatie nodig hebben om succesvol te zijn. Bij aanvang van een missie kun je een commander kiezen die voor wat extra speciale mogelijkheden zorgt. In tegenstelling tot Advance Wars: Dual Strike zijn deze commanders fysiek op het speelveld aanwezig, in de vorm van een Mech-achtige robot, en kunnen ze gewoon bewegen en aanvallen als elke andere eenheid. Elke commander heeft een passieve en een actieve mogelijkheid. Bij de passieve mogelijkheden kun je denken aan het versterken of helen van eenheden of het vergroten van de aanvalsratio. De commander heeft overigens alleen invloed op de eenheden die vlak bij hem staan en niet op het hele slagveld. De actieve mogelijkheden bestaan onder andere uit het tijdelijk onsterfelijk maken van eenheden bij je in de buurt, het raken van alle tegenstanders in een bepaalde cirkel of het oproepen van ondersteuningstroepen. De keuze van je commander bepaalt voor een aardig deel je uiteindelijke strategie. In de meeste missies kan je commander sterven, maar het is wel een aderlating die ervoor zorgt dat het een stuk pittiger wordt. Gelukkig kun je hem in de meeste gevallen ook weer opnieuw 'bouwen', al is dat wel prijzig. Voor een Xbox Live Arcade-spelletje van slechts 800 punten heeft Commanders behoorlijk veel te bieden. Allereerst is er uitgebreide singleplayercampagnes. Deze campagne kent een heuse verhaallijn dat via conversaties in tekstballonnetjes wordt verteld. De missies zijn gevarieerd en draaien niet alleen om aanvallen en vernietigen, maar soms ook om verdedigen of transporteren. De singleplayercampagne zal je aardig wat uurtjes bezig houden, waarna er ook nog een aantal losstaande 'battles' zijn waarin je op symmetrische kaarten tegen de computer speelt. Wanneer je dit allemaal gespeeld hebt, dan ben je zeker klaar om de strijd online aan te gaan in de uitgebreide multiplayermode. Je kunt het spel zowel op één Xbox spelen als via Xbox Live, tot maximaal vier spelers. Het spelen op één Xbox is leuk, maar de Fog of War heeft weinig zin wanneer je gewoon kunt meekijken wanneer de ander speelt. Gelukkig zijn er ook zonder deze oorlogsmist nog wat strategieën te proberen, maar het verrassingseffect is wel enigszins weg. Al met al biedt Commanders evenveel als je normaal van een spel zou verwachten dat voor de volle prijs wordt verkocht, de productiewaarden liggen hooguit wat lager.

Maar boven alles is Commanders: Attack of the Genos een spel dat heel fris en verzorgd oogt. Het spel baadt in een typisch jaren dertig art-deco sfeertje. De eenheden kenmerken zich door hun bolle vormen en felle kleuren, met een subtiel randje chroom. Eenheden zijn hierdoor goed te onderscheiden, zonder dat het spel echt saai of kaal oogt. Mooie lettertypes, overzichtelijke menu's en een intuïtieve spelinterface maken het plaatje compleet. Bij het jaren dertig-sfeertje hoort een bijpassend muziekje en hoewel deze goed gekozen is, valt hij erg snel in herhaling waarna het de rest van de dag onophoudelijk door je hoofd gonst. Toch zijn er wel wat dingetjes aan te merken op Commanders. Zo is de AI niet al te snugger en zitten er zelfs enkele serieuze fouten in. Zo gebruikte ik op een gegeven moment de speciale mogelijkheid van mijn commander waardoor een aantal eenheden onsterfelijk werden. De computertegenstander bleef echter stug deze onsterfelijke eenheden aanvallen,  terwijl er ook eenheden binnen zijn bereik stonden die niet onsterfelijk waren. Het lijkt dus alsof de AI gewoon helemaal geen rekening houdt met het wel of niet onsterfelijk zijn van je eenheden, maar dat hij gewoon kijkt naar welke eenheid hij het liefst aanvalt. Hierdoor wordt deze speciale mogelijkheid nog net iets sterker dan hij eigenlijk al is. Maar het grootste probleem is toch wel dat het spel nog steeds enorm veel op Advance Wars lijkt. Het is weliswaar een geprezen formule, maar wat meer originele ideetjes voor een frisse wind waren welkom geweest.