Advance Wars: Dark Conflict

Het strategiegenre wordt voor een groot deel in leven gehouden door de PC. Bekijk het zoals je wilt, maar het overgrote merendeel van alle games waarin je manschappen vanuit vogelperspectief moet besturen en grondstoffen dient te verzamelen om je economie draaiende te houden, komt uit voor de thuiscomputer. Gelukkig zijn er zo nu en dan ook uitzonderingen, denk maar aan het aankomende Tom Clancy's EndWar of het reeds verschenen Command & Conquer 3: Tiberium Wars voor de Xbox 360. Ook de Advance Wars-reeks blijft dapper op de draagbare consoles van Nintendo verschijnen, waardoor we sinds kort voor de tweede keer op de DS als commandant aan de slag mogen gaan in Advance Wars: Dark Conflict. Eigenlijk hebben alle Advance Wars-games die tot nu toe verschenen zijn zich altijd in een comfortabele situatie bevonden. Er waren namelijk bijna geen andere titels binnen hetzelfde genre die het wagen om de handheldmarkt te betreden. Toch heeft deze voordeelpositie er nog nooit voor gezorgd dat Intelligent Systems, de ontwikkelaar achter Advance Wars, geen oerdegelijk tactische spelervaring wist neer te zetten. In het geval van Dark Conflict laat men die traditie gewoon verder lopen, al heeft men deze keer wat nieuwe dingen toegevoegd, terwijl een paar vernieuwingen uit eerdere delen afgedaan hebben.   Om te beginnen is het verhaal waarmee alle missies aan elkaar worden verbonden een stuk minder kinderlijk dan we van de serie gewoon zijn. De aarde heeft net een meteorietenregen moeten doorstaan waardoor ongeveer negentig procent van de hele bevolking het loodje heeft gelegd. Bovendien is de lucht door het duivelse natuurverschijnsel bezoedeld met as, wat ervoor zorgt dat zonnestralen maar moeilijk tot aan het aardoppervlak kunnen doordringen. Kortom, de wereld is grotendeels naar de vaantjes en de stemming waarin de overblijvende tien procent van de vroegere bevolking verkeert is niet bepaald uitbundig. Jij maakt deel uit van de overlevenden en samen met een hoop gloednieuwe metgezellen trek je erop uit. Als je het zo hoort klinkt het allemaal stoer, maar daar stopt het dan ook grotendeels. De dialogen die je te lezen krijgt laten nog vaak doorschijnen dat het thema dan wel meer volwassen is geworden, maar dat de schrijvers nog steeds vastklampen aan een eerder puberale vertelstijl. Het had met andere woorden best wat explicieter en serieuzer mogen aanvoelen, gezien de reeks globaal gezien toch die kant lijkt op te gaan.   Naast een wat grimmigere opzet ziet Dark Conflict er ook grauwer uit. Terwijl het voorgaande deel, Advance Wars: Dual Strike, doorspekt was met felle, lichte kleuren heeft Intelligent Systems er deze keer voor gekozen om een donkerder kleurenpallet te hanteren. Dit merk je vooral tijdens de korte animaties die opduiken als jij en de vijand met elkaar in aanraking komen. Op zulke momenten zien de tanks, vlieg- en vaartuigen er minder stripfiguurachtig uit dan we ondertussen gewoon zijn geworden van de Advance Wars-reeks. Verwacht natuurlijk geen fotorealistische beelden, het is en blijft een spel dat moderne oorlogsvoering lekker toegankelijk tracht weer te geven. Ondanks de uiterlijke verschuivingen verloochent Dark Conflict toch nooit de bekende formule waardoor de serie groot is geworden, namelijk een solide gameplay voorschotelen waar je maar niet genoeg van kunt krijgen. Advance Wars heeft doorheen de jaren bewezen dat het helemaal niet nodig is om grote aanpassingen aan de gameplay door te voeren. In het geval van Dark Conflict is de uitspraak never change a winning team helemaal op zijn plaats. Zo heeft men zelfs bepaalde vernieuwingen die in het voorgaande deel hun intrede deden weer grotendeels weggelaten, met name de speciale aanvallen die personages, de zogenaamde CO's, tijdens gevechten konden inzetten. Elke officier heeft nog steeds zijn of haar plus- en minpunten, maar ze worden niet langer zo grafisch als in het voorgaande Advance Wars-deel voorgesteld. Ook de mogelijkheid om in een winkeltje voorwerpen te kopen met het geld dat je aan elke missie verdient is helemaal weggelaten zonder dat er iets vergelijkbaars voor in de plaats is gekomen.   Ter vervanging van de bombastische speciale krachten is het nu echter mogelijk om individuele eenheden in niveau te laten stijgen. Dit doe je, net zoals dat in een role playing game gaat, door je eenheid zoveel mogelijk vijanden te laten verslaan. Naarmate je level stijgt, zullen de aanvallende en defensieve kwaliteiten van de desbetreffende eenheid stijgen. Het resultaat van dit systeem is dat je nog meer dan vroeger gaat proberen om zo weinig mogelijk manschappen onnodig verloren te laten gaan, wat elk potje dat je speelt nog eens extra spannend maakt. Een andere toevoeging is doorgevoerd in de vorm van enkele gloednieuwe gevechtseenheden, zoals het schipvliegtuig dat aan boord van boten gemaakt kan worden en de rijdende infanterie die lekker snel over het speelveld kan bewegen. Als laatste zijn er nog wat nieuwe terreinelementen bijgekomen, zoals plasmavelden die de weg kunnen blokkeren of vuurhaarden die de zichtbaarheid doen toenemen. Al deze aanpassingen kunnen echter niet verdoezelen dat Advance Wars: Dark Conflict in de kern nog steeds hetzelfde spel is als zeven jaar geleden toen de reeks voor het eerst het licht zag op de Gameboy Advance. Nogmaals, dit is eigenlijk geen echt minpunt, al begint de formule zo stilaan stof te verzamelen. We hopen daarom ook dat het volgende deel op een wat meer doordringende manier aangepast zal worden. Wat Dark Conflict overigens extra leuk maakt is de mogelijk om het via WiFi in online potjes tegen vrienden op te nemen. Doordat de DS standaard met een microfoon is uitgerust is het zelfs mogelijk om met elkaar te communiceren, wat het allemaal extra geinig maakt. Tel daarbij op dat het spel voorzien is van de Design Room waarin je naar hartelust zelf spelkaarten mag samenstellen die, als je dat wilt, gedeeld kunnen worden met mensen van over heel de wereld.   Het is duidelijk dat Advance Wars: Dark Conflict maar weinig dingen echt fout doet. De gameplay blijft ten alle tijden overeind en de speelduur kan eindeloos verlengd worden door zelfgemaakte levels uit te testen of online je krachten te meten. Daarnaast ziet het ernaar uit dat de reeks stilaan volwassen aan het worden is, al maakt het eigenlijk niet zo heel veel uit doordat het grotendeels draait om de gevechten. En laat dat nou net het sterkste punt van Dark Conflict zijn. Verwacht dus geen revolutie binnen de reeks, maar een degelijke voortzetting van een knappe spelreeks.