Uitgever Sierra is een van de weinige grote bedrijven die Xbox Live Arcade serieus lijkt te nemen. Waar EA, Ubisoft en Activision het af laten weten, heeft Sierra een aantal van de beste titels op Microsoft's downloadservice achter zijn naam staan. Zo sla ik nog regelmatig een balletje met 3D Ultra Minigolf, schiet ik agressie van mij af met Assault Heroes en bewijs ik opnieuw de beste landheer te zijn in het bordspel Carcassonne. De nieuwste aanwinst op Xbox Live Arcade uit de stal van Sierra is Boogie Bunnies, een snoezig puzzelspelletje met konijntjes. Is ook deze game je zuurverdiende worteltjes waard? Boogie Bunnies is de zoveelste puzzelgame waarin we drie voorwerpen van dezelfde kleur moeten combineren, waarna deze vervolgens miraculeus verdwijnen. Dit subgenre binnen de puzzelgames wordt ook wel Match-3 genoemd en is vooral populair bij de groep casual gamers. Op de vele online gamesites waar je simpele Java- of Flash-spelletjes kunt spelen, is een overgroot deel van het Match-3 type.  Of het spel nu Egyptian Mysteries, Space Adventures, Candy Wonderland of een andere creatief verzonnen titel draagt, in essentie is het allemaal een en dezelfde game. De casual gamer moet het namelijk wel kunnen begrijpen. Boogie Bunnies hanteert ook de standaard formule. Een speelveld met gekleurde voorwerpen wordt van boven af continu aangevuld. Van onderen kun je dezelfde voorwerpen omhoog schieten en wanneer er drie van dezelfde kleur tegen elkaar knallen, dan verdwijnen ze. In plaats van de wat meer gebruikelijke diamanten, stukken fruit of snoepgoed, schiet je in Boogie Bunnies gekleurde konijntjes tegen elkaar. En dat is het grootste onderscheid dat Boogie Bunnies met andere Match-3 titels aan het licht brengt. Toch kan er geen Match-3 puzzelgame op de markt komen die niet een klein dingetje net iets anders doet. In Boogie Bunnies is het grote verschil dat je de gekleurde konijntjes niet alleen van onderen het speelveld in kunt knallen, maar dat je ook aan de zijkant langs het speelveld kunt lopen. Daarnaast zijn er een aantal speciale konijnen. Knal drie rode konijnen tegen elkaar en de boel ontploft, knal drie lichtblauwe tegen elkaar en je konijnen gaan dansen. Zo lang ze dansen behaal je meer punten voor het wegschieten van konijnen. En het verklaart het Boogie in de titel, waarbij ik  me afvraag of ze eerst de allitererende titel bedacht hebben en toen het dansconcept, of andersom. Een goede Match-3 puzzelgame valt of staat bij het combosysteem. Wanneer je namelijk konijntjes weg schiet tussen twee andere konijntjes van dezelfde kleur in, dan kan er een nieuw groepje van drie ontstaan dat een direct gevolg is van je vorige actie. Zulke combo's leveren doorgaans, en dus ook in Boogie Bunnies, meer punten op en het is de bedoeling zoveel mogelijk van dit soort combo's op poten te zetten. Het probleem van Boogie Bunnies is dat je zelf niet zoveel invloed hebt op het bouwen van goede combo's. Je kunt wel kleine combo'tjes maken in de geringe ruimte die je onder aan het speelveld hebt, maar deze wegen vaak niet op door de combo's die je door het spel zelf in je schoot geworpen krijgt. Doordat je rechts en links langs het speelveld kunt lopen, is het namelijk heel eenvoudig om grote gelijk gekleurde velden die bovenaan het speelveld groeien, weg te schieten. Deze zorgen vaak voor gigantische combo's die je zelf nooit en te nimmer neer kunt zetten. Een beetje van onderen de boel bijhouden door gewoon gelijke kleuren tegen elkaar te gooien om tegelijk te wachten tot er bovenaan eens wat leuks ontstaat, is de beste tactiek in Boogie Bunnies. Met puzzelen heeft dat weinig te maken en Boogie Bunnies resulteert dan ook snel in bezigheidstherapie. Je schiet maar wat konijntjes weg terwijl de moeilijkheidsgraad tergend langzaam omhoog kabbelt. Het konijntjes-thema komt overigens nergens echt terug in de gameplay met typische konijnelementen. De verschillende achtergronden waarop het spel zich afspeelt, zijn onder andere een poolgebied en een strand, nu niet echt plaatsen waar je veelvuldig konijnen aantreft. De konijntjes zijn er vooral voor de schattigheidsfactor, een gooi naar sympathie waarmee men beoogt het slechte spelconcept te verbergen. De visueel aanpak, met een erg schuin perspectief, bevordert sowieso de speelbaarheid niet. Het is lastig te zien waar je konijnen precies aankomen en de verschillende rijen zijn lastig van elkaar te onderscheiden. Daar komt bij dat de konijntjes nogal beweeglijk zijn, wat het allemaal des te onduidelijker maakt.