Teenage Mutant Ninja Turtles: The Arcade Game (XBLA)

Yeah! De Teenage Mutant Ninja Turtles! Oh, oh, wat waren die vroeger toch enorm stoer toen ik nog klein en onverdroten was. Vier tot half-mens gemuteerde schildpadden die door een eveneens gemuteerde, uit Japan afkomstige rat getraind worden in de vechtkunsten van ninjitsu, om het in de straten van New York tegen het meest uiteenlopende gespuis op te nemen. Nu klinkt het als de plot van een hele foute B-actiefilm, destijds was het één van de favoriete tekenfilmseries van de kids.

De filmliefhebbers onder jullie zal het vast niet ontgaan zijn dat er binnenkort een nieuwe Teenage Mutant Ninja Turtles film in de bioscoop zal gaan draaien. Voor mijn generatie die de basisschooltijd gedurende de tweede helft van de jaren ’80 en de eerste helft van de jaren ’90 meegemaakt heeft, is dat natuurlijk pure nostalgie en levert het hopelijk een film op die ons weer zwijmelend terug doet denken aan die mooie jeugd. Nou komt Ubisoft met enkele games op de markt die gebaseerd zijn op deze nieuwe film, maar men is ook zo vrij geweest om de oorspronkelijke arcadegame van deze franchise opnieuw uit te brengen op Xbox Live Arcade.

Nog meer goed nieuws dus, want niet alleen die tekenfilmserie, de strips en de films vonden wij enorm tof, dat gold net zo goed voor de games. Natuurlijk waren er die drie actiegames voor de NES en later verschenen er ook nog enkele games voor de SNES. In de arcadehallen waren echter de leukste games te vinden. TMNT The Arcade Game stamt uit 1989 en liet z’n tegenhangers op de NES qua gameplay en graphics ver achter zich. De game leek zowaar op de tekenfilm! Ongehoord nog in die tijd natuurlijk.

Nu kun je de game dus downloaden naar Xbox Live Arcade en rijst de vraag of de game tegenwoordig nog steeds net zo leuk is als vroeger. Nou, op technisch vlak weet het natuurlijk niet meer te imponeren, hoewel gezegd moet worden dat de game voor die tijd nog vrij indrukwekkend oogt en klinkt. De game is zowaar voorzien van stemmen, zelfs de overbekende titelsong wordt aan het begin gezongen. Via getekende tussenfilmpjes wordt het simpele verhaaltje uit de doeken gedaan en tijdens het spelen zelf oogt alles gewoon behoorlijk gedetailleerd en animeert alles behoorlijk soepeltjes.

Het is echter de gameplay die het ‘m ook nu nog steeds doet. Je hebt maar één aanvalsknop en eigenlijk geen uitgebreide moveset zoals we tegenwoordig gewoon zijn. Ondanks dat is deze game nog steeds erg leuk om te spelen. Dat komt vooral omdat de gameplay zo heerlijk snel is en alles zo lekker direct bedient. Let eens op developers, zo werden goede beat ‘em ups vroeger nou gemaakt! Veel vijanden, snelle en directe gameplay en lekkere in your face actie. Waarom lukt het tegenwoordig nou nooit meer om een fatsoenlijke game in dit genre te maken? Zijn we dan enkel aangewezen op de hack ’n slash festijnen van bijvoorbeeld Devil May Cry, Ninja Gaiden en God of War?

Hoe dan ook, het blijft heerlijk om groepen Foot Soldiers met één van de vier Turtles lekker in mekaar te trimmen en aan het einde van iedere stage een uitdagende eindbaas te bevechten. Konami heeft bovendien voor behoorlijk subtiele afwisseling in de gameplay gezorgd, door de Foot Soldiers allerlei verschillende soorten wapens mee te geven, overal verstopte hindernissen in de levels te stoppen en je als speler zelfs de mogelijkheid te geven om objecten in de omgeving te misbruiken als molestatieobject. Er zit zelfs een sequentie in de game waarbij je op een board rondglijdt terwijl je belaagd wordt door zwaarbewapende helikopters.

Zoals we allemaal wel weten, worden zulk soort games alleen maar leuker in coop. Dat weet men bij Konami ook dondersgoed en dus kun je met maarliefst vier spelers aan de slag in deze game. Iedere speler krijgt een eigen Turtle en dan is het puur genieten geblazen. Als je even geen vrienden in de buurt hebt, dan kun je ’t altijd nog via Xbox Live proberen. Helaas blijft het dan wel beperkt tot twee spelers. Hoe het ook zei, met meerdere spelers wordt de game nog minstens dubbel zo leuk.

Wat een domper is het dan toch dat zo’n perfecte port behoorlijk onderuit gehaald wordt door een oneindige hoeveelheid beschikbare credits. Ja, je kunt deze versie oneindig lang door blijven spelen. Geen credits, geen beperkte continues, niets! Je kunt oneindig vaak dood blijven gaan zonder dat dit ergens invloed op heeft. Om de soms uitdagende achievements te halen, vermijdt je dit liever, maar voor de rest haalt dit werkelijk alle uitdaging uit de game. In een klein uurtje heb je alle stages doorlopen, want het blijft toch een echte arcadegame. Buitengewoon jammer dit, want dat haalt toch een hoop van de oorspronkelijke ervaring weg.