Wanneer de naam ‘Operation Flashpoint’ valt in een bericht op Gamer.nl, zijn er altijd wel enkele mensen die mijmeren over wat deze shooter allemaal bracht. Het standaardconcept van schietspellen werd radicaal omgegooid met deze game. De nauwe gangetjes en beperkte ruimtes werden verruild voor grote vlakten en rambo’s werden met één schot tussen de ogen van een paar honderd meter geveld. Het begrip ‘shooter’ kreeg een nieuwe dimensie met Operation Flashpoint. En nu is er dan ArmA: Armed Assault, de nieuwste realistische shooter van de makers van deze klassieker. Ten eerste moet worden gemeld dat de naam Operation Flashpoint vastligt bij uitgever Codemasters, waardoor ArmA officieel niks met deze game te maken heeft. Feit is echter dat ArmA werkelijk in alles aanvoelt als Operation Flashpoint. Wederom is er een aanval van de vijandelijke mogendheid. Wederom is er een groot, fictief land. Wederom vecht je samen met teammaten en met behulp van voertuigen. En wederom zijn enkele schoten van een paar honderd meter afstand genoeg om je dood te maken. Het verhaal van ArmA: Armed Assault begint wanneer jij in het instabiele, doch rustige Sahrani bent met een klein leger gestationeerde Amerikanen. Wanneer je op patrouille bent in je humvee krijg je bericht van mogelijke schoten in een dorpje. Eenmaal daar aanbeland blijkt de hel te zijn losgebarsten. Noord-Sahrani valt het zuiden aan, en halsoverkop vlucht je uit het dorp om te hergroeperen. Het conflict ontvouwt zich gedurende de game en de missies worden aan elkaar geplakt door nieuwsverslagen van de fictieve zender AAN, welke overigens niet al te best zijn uitgevoerd. ArmA: Armed Assault is realistisch. En met realistisch wordt écht realistisch bedoeld. Het afvuren van schoten vindt doorgaans plaats op honderden meters van de vijand, en met enkele goed geplaatste schoten (soms zelfs één schot) ben je simpelweg dood, net als in het echt. ArmA weet dit gegeven niet tot een frustratie te maken, maar tot een onweerstaanbare charme. Met bezwete handen en je ogen enkele centimeters voor het beeldscherm zul je die vijand op een paar honderd meter afstand door zijn kop schieten, want anders ben je een seconde later zelf dood. Dit werkt gewoonweg fantastisch, en het is dé reden om het spel aan te schaffen. De campagne zit over het algemeen goed in elkaar, met realistisch aanvoelende missies. Bovendien heb je daadwerkelijk het gevoel deel uit te maken van een oorlog, iets dat je veel minder hebt in rambo-shooters. De voldoening is enorm als je een uitdagende missie succesvol hebt afgerond, en het gevoel van angst tijdens korte sprintjes veel groter dan in games waar je gewoon even een health pack gebruikt en vrolijk verder huppelt. Bovenop deze intense en realistische ervaring is er ook nog een uitgebreide multiplayercomponent. Natuurlijk kun je elkaar bestrijden, maar je kunt het ook met een team opnemen tegen de kunstmatige intelligentie. Bevelen geven en opvolgen, elkaar dekking geven, de omgeving scannen: alleen het leger komt dichterbij een realistische militaire teamervaring dan ArmA: Armed Assault. Verwacht wordt bovendien dat de modding gemeenschap er lustig op los zal bouwen, zodat de levensduur van de game drastisch wordt verlengd. Zelfs amateurs kunnen hun eigen missies bouwen door de bijgevoegde missie-editor.Niets dan lof tot nu toe, en terecht. Want het staat vast dat fans van Operation Flashpoint een topper in huis halen met deze game. Maar toch moet er nog wat tekst gevuld worden met minpunten, en dat is zuur als de algehele ervaring zo goed is. Helaas doet ArmA veel kleine dingen fout. Neem ten eerste de graphics. De karaktermodellen, een aantal textures en de manier van lipsynchronisatie zijn niet meer van deze tijd. De engine voelt sterk gedateerd aan. Desondanks ogen de uitgestrekte landschappen indrukwekkend en storen de graphics van ArmA niet. Wat wél zeer storend is, is het hoge gras. Wanneer je volledig plat ligt en je vijand onder vuur wilt nemen, zie je helemaal niets doordat je gezichtsveld belemmerd wordt door gras. Ontwikkelaar Bohemia heeft reeds toegegeven dat de vijand je wél ziet, waardoor er een flinke asymmetrie in de eerlijkheid ontstaat. Een patch zal het gras weghalen, maar het lijkt meer op een fout in de kunstmatige intelligentie van de vijanden. Over de kunstmatige intelligentie gesproken, deze is niet altijd even snugger. Soms zie je vijanden snel na elkaar wisselen van tijgeren naar knielen, zonder dat daar enige logica aan ten grondslag ligt. Bovendien zullen vijanden, als ze onder vuur komen te liggen, af en toe ogenschijnlijk doelloos heen en weer rennen. Ook is het voorgekomen dat een vijand rustig wandelde terwijl zijn maten al voorzien waren van een extra gaatje in hun hersenpan. Let wel, het algemene patroon van de kunstmatige intelligentie is nog altijd uitermate uitdagend, en dergelijke onvolkomenheden doen daar niets aan af. Over onvolkomenheden gesproken: ArmA: Armed Assault is duidelijk niet helemaal af. Wanneer je stuurt, draait het stuur slechts in stilstaande handen. Wanneer je van boven van een ladder afklimt, maken je handen in de lucht al de vasthoudende beweging. Een ander vervelend iets is dat de besturing van helikopters bijzonder irritant is. Natuurlijk, het hoeft helemaal niet arcade en er mag best wat uitdaging bijkomen, maar op deze manier gaat het frustreren. Laat je echter niet afschrikken door deze lijst minpunten. Deze vallen in het niet bij wat ArmA: Armed Assault te bieden heeft ten opzichte van andere games. Gamers die jaren hebben gewacht op een realistische shooter, krijgen met dit spel waar ze op hoopten. Het begrip uitdaging wordt voor het shootergenre naar nieuwe hoogten getild, en alleen die reden is al een rechtvaardiging om de game in huis te halen. Toch doet ArmA net teveel fout om een echt topcijfer te krijgen.