F.E.A.R. Extraction Point

Even een korte uitleg voor de mensen die nog niet bekend zijn met de game. Als speler ben je lid van de elite eenheid First Encounter Assault Recon (F.E.A.R.), die gespecialiseerd is in het bevechten van paranormale bedreigingen. Bij deze taak komen de nodige vuurwapens, granaten en mijnen kijken, maar je kunt ook tegenstanders uitschakelen door ze neer te schoppen. De vijanden laten zich echter niet zo makkelijk verschalken, want ze hebben een kunstmatige intelligentie die waarschijnlijk wel de beste is die ooit in een first-person shooter is vertoond. Flankeren en dekking zoeken worden zeer goed uitgevoerd, en als speler kun je geen moment op dezelfde plaats blijven zitten zonder bang te zijn voor een omtrekkende beweging van de vijand. Dit alles is grafisch prachtig weergegeven, waarbij vooral de gevechten in slow-motion met vonken, gruis, de physics en vijanden die in een wolk van bloed naar de grond gaan, er ongeëvenaard uitzien. De lugubere sfeer druipt er werkelijk vanaf, met het kleine meisje (geïnspireerd door de film The Ring) in een angstaanjagende hoofdrol. F.E.A.R. is niet zozeer een game waarin opeens een monster voor je neus verschijnt en je dan zou moeten gillen, maar is veel subtieler. Het creëert een constant gevoel van onbehagen en je hebt het gevoel een speelbal te zijn van hogere machten. Al deze factoren maakten F.E.A.R. tot een topgame met een grote schare fans. De vraag is of de uitbreiding, waarvoor je het origineel nodig hebt, het kunstje weet te herhalen.

Extraction Point begint waar F.E.A.R. eindigde: het complex is met een gigantische explosie de lucht ingevlogen en jij vliegt met je team veilig weg. Alhoewel, veilig… Even zien we het kleine, griezelige meisje Alma zich aan de helikopter vastklampen en in de volgende scène ligt de heli kapot op het aardoppervlak en dien je je over de grond uit de voeten te maken temidden van de chaos. Want chaos, dat is het in de stad. Je bent nergens veilig omdat de replica’s (soldaten onder aanvoering van Fettel) wederom tot leven zijn gekomen en worden bijgestaan door al het engs wat in F.E.A.R. te bevechten was, en meer. Waar je in F.E.A.R. nog de jager was, ben je nu het opgejaagde wild. Je enige missie is vluchten naar het extractiepunt.

Het verhaal stelt eigenlijk vrij weinig voor: ontsnapping, dat is waar het om gaat. Dit flinterdunne verhaal is echter helemaal geen probleem, omdat deze ontsnapping gepaard gaat met de geweldige gameplay die ons allen zo bekoorde in het origineel. Het spel kent enkele toevoegingen aan het wapenarsenaal. Zo is er de minigun, een zeer zwaar en snelvurend wapen dat echter niet zo precies is. Ook is er een nieuw lasergeweer. Maar de leukste toevoeging aan het arsenaal is ongetwijfeld de turret-mijn, een zelfklevend ding dat je tegen een muur of op de grond werpt en elke vijand onder vuur zal nemen met een klein machinegeweer. Niet alleen doodt dit apparaatje vijanden, maar het leidt ze ook af zodat jij ze te grazen kunt nemen. Bovendien is het handig om de aandacht af te leiden als je zelf zwaar onder vuur wordt genomen. Het dingetje komt zeer handig van pas, met name in de schaarse grootschalige gevechten die het spel rijk is.Omdat je je door een stad beweegt waaruit je moet ontsnappen, zul je omgevingen zoals straten, een kerk, de metro, een ziekenhuis en een parkeergarage aandoen. Alle levels ogen goed en geloofwaardig, en zijn zo ingericht dat je er intense schietgevechten in zal beleven. Toch hebben we alles al eens eerder gezien in veel first-person shooters en zullen de omgevingen dus niet bijster origineel zijn. Bovendien is de manier van vechten in de levels grotendeels hetzelfde als in F.E.A.R., waarin ‘gangetje in, gangetje uit’ een groot deel van de game behelst.

Het spel voegt enkele nieuwe vijanden toe. Zo zijn er tegenstanders die een schild dragen en een minigun gebruiken en is er een grotere versie van de gepantserde, raketafvurende eenheid. Verder zijn er onzichtbare, snelle spoken. Al deze vijanden zullen niet zorgen voor een echte nieuwe ervaring, omdat ze op dezelfde manier te bevechten zijn als vijanden die al bekend zijn.Simpel gezegd brengt Extraction Point niet echt iets nieuws van enige substantie. Maar dat is helemaal niet erg. De uitbreiding geeft je namelijk nog meer van de gameplay die F.E.A.R. groot maakte en daardoor zullen de fans zich ultiem vermaken met het spel. Het moment waarop je in slow-motion de schedel intrapt van de vijand die om de hoek aan komt rennen, of wanneer je het hoofd van een tegenstander door de lucht ziet vliegen terwijl het lichaam al neer aan het vallen is: dit soort brute en prachtige actie maakt de game onweerstaanbaar. Het gruis, de vonken, het bloed: alles ziet er weer zo fantastisch uit en voelt net zo goed uitgewerkt, dat niemand erom zal malen dat het misschien toch een herhalingsoefening is.

Bovendien is het beangstigende sfeertje dat in F.E.A.R. zit weer helemaal terug. Menigmaal zul je in kamers komen waar letterlijk honderden liters bloed in verspreid zijn, en wéét je dat er iets staat te gebeuren. Dit constante gevoel van onbehagen, dat ook in het origineel zat, maakt dat je tijdens het spelen misschien snel wilt ontsnappen uit de beklemmende spelwereld, maar als je het niet speelt, wil je zo snel mogelijk weer teruggaan naar het spel. Het is de onweerstaanbare charme die ook deze uitbreiding tot een geslaagde horrorshooter maakt.

Helaas zal de game niet al te lang duren. Na ongeveer zes uur rolden de credits over mijn scherm en hoewel ik blij was dat ik nu misschien een lekkere zonnige game kon gaan spelen, wilde ik stiekem toch veel meer angst, bloed en slow-motion actie op mijn scherm zien. Er zit verder geen multiplayer in de uitbreiding, dus of je de game toe gaat voegen aan je collectie zal afhangen van de dikte van je portemonnee en je liefde voor F.E.A.R.. Mijn liefde voor F.E.A.R. is in ieder geval alleen maar groter geworden nadat ik een paar uurtjes meer heb kunnen spelen met de prachtige gameplay die ook Extraction Point rijk is.