Scarface: The World is Yours

Met het schaamrood op mijn kaken, besefte ik dat de DVD van Scarface nog altijd omgekeken op de plank stond. Speciaal voor de recensiegelegenheid heb ik de film dan ook eens afgestoft en in mijn Xbox 360 gestopt voor een avondje Al Pacino. Na genoten te hebben van de film, begin ik enigszins sceptisch aan het spel zelf. We zijn al heel wat baggertitels tegengekomen die gebaseerd zijn op films, maar toch lijkt Radical Entertainment het deze keer bijzonder aan te pakken. Qua muziek, stemmen, gelijkenissen en dergelijk is er veel geld in gestoken. Het meest opvallende is echter dat het verhaal als vervolg op de film geschreven is door David McKenna die ook films als American History X en Blow geschreven heeft.

Ja, het is een vervolg op Scarface en ja, hoofdpersoon Tony Montana ging dood aan het eind van de film. In plaats van de film te herspelen, wat werkelijk nooit werkt in een spel, is er voor gekozen om het einde te herschrijven. Wat als Tony niet vermoord wordt, maar van de mannen van Alejandro Sosa weet te ontsnappen? Het verhaal van het spel begint met de overbekende Tony Montana uitspraak ‘Say hello to my little friend!’, waarna Tony de deur open knalt en los gaat op al zijn tegenstanders. Hier krijg je meteen controle over Tony en moet je zien te ontsnappen uit je riante herenhuis.

Hoewel hij zijn leven nog heeft, houdt het daar ook wel mee op. Zijn hele drugsimperium is ingestort. Alle drugs, al zijn geld en vooral zijn reputatie is weg. Dit betekent dat hij niet alleen wraak moet nemen op Sosa, maar ook zijn drugsimperium vanuit het niets moet starten en opbouwen. Je begint met het terugkopen van je villa en hebt als uiteindelijke doel de wereld voor je te winnen. Gelukkig behoud het spel zich tot Miami, dat opgedeeld is in een viertal eilandjes.

Op het eerste gezicht lijkt Scarface: The World is Yours ontzettend erg op Grand Theft Auto: Vice City. Die gelijkenis is natuurlijk snel gemaakt wanneer het spel speelt als een GTA en ook nog eens in Miami afspeelt. Het kleurgebruik, de sfeer en de gameplay lijken bijna schaamteloos gekopieerd, maar toch kent het spel ook de nodige verschillen. Zo zal je bij GTA altijd achter opdrachtjes aan moeten en de hielen van grote bazen moeten likken om hogerop te komen. In Scarface ben je f*cking Tony Montana en ben jij de enige baas. Tevens kun je niet, en dat zal een groot nadeel zijn voor menig gamer, zomaar zwaar gearmd de straat op lopen en ongestoord iedereen afknallen. Tony schiet namelijk geen onschuldige mensen af, zoals hij in de film zegt: ‘I don’t need this shit in my life’.

Toch is Scarface bovenal een actiegame en het richtsysteem is heerlijk simpel gehouden. Je kunt op een willekeurige vijand locken, waarna je automatisch die kant op schiet. Tijdens het locken kun je echter met de rechter analoge stick nog verdere richting aangeven. Zo kun je mooie headshots maken, maar ook ledematen afschieten voor extra plezier. De onderverdeling van het lichaam gaat zelfs zover dat je de linker en rechter nier en bal apart kunt raken. Qua wapens is er genoeg keuze met onder andere de heerlijk bloederige kettingzaag uit de film. Niet het meest praktische wapen, maar het geeft angstig veel voldoening wanneer je een hele bende met een kettingzaag om weet te leggen.

De politie wordt in Scarface door je heat-level gealarmeerd. Wanneer je het te bont maakt in het verkeer gaat je heat omhoog. Wanneer je ook maar enige heat hebt, zal de politie je volgen en je inrekenen wanneer je een volgende overtreding maakt. De meter kun je naar beneden krijgen door netjes en rustig te rijden. Stijgt je heat echter tot grote proporties, dan krijg je een timer in beeld en moet je binnen die tijd van de politie zien te ontsnappen. Ook heb je een heat-meter voor de vele bendes die Miami rijk is. Hoe slechter je te naam staat bij de bendes, des te minder geld krijg je tijdens het dealen en des te sneller zullen de bendes je ook aanvallen. Je zou echter Tony Montana niet zijn als je de bendes niet kunt intimideren en de politie kunt omkopen of overhalen tot vermindering van je heat-level.

Dat handelen, praten met de politie en meer van dit soort dingen, gaan via een minigame. Je krijgt een rondje in beeld dat zich vult wanneer je het rondje op de controller ingedrukt houdt. Laat het rondje op het laatste moment los voor het beste resultaat. Laat je het rondje te vroeg of te laat los, dan krijg je minder of zelfs geen resultaat. Ditzelfde systeem wordt gebruikt bij het dealen van drugs, maar ook bij het naar de bank brengen van je geld. Wanneer je geld verdient is het nog zwart en dient het witgewassen te worden bij een willekeurige bank. Ga je dood, dan ben je al je zwarte geld kwijt. Het is dus zaak om regelmatig even langs de bank te gaan om je geld kwijt te raken en te saven. Je krijgt gelukkig ook regelmatig na een missie de kans om te saven.

Er zijn naast de heat-meter nog een aantal belangrijke dingen om in de gaten te houden. Zo heb je natuurlijk een healthmeter die je bij elke willekeurige bloedbank kunt bijvullen, maar zijn er daarnaast ook nog elementen die belangrijker zijn voor het verhaal zelf. De belangrijkste is ongetwijfeld je reputatie. Je hebt acht gradaties waarin je qua reputatie kunt groeien. Aanvankelijk ben je een niemand waar iedereen zomaar tegen kan schelden en waar niemand tegen opkijkt. Wanneer je stijgt in reputatie, zullen ze steeds meer tegen je opkijken. Met een hogere reputatie kun je tevens nieuwe spullen kopen, zoals auto’s en boten, maar ook personeel dat je helpt tijdens je missies. Zo kun je al snel een chauffeur in dienst nemen die met één van je auto’s aan komt rijden wanneer je die nodig hebt. En hoewel je het niet van Montana zou verwachten, koopt hij zelfs spulletjes voor zijn huis zoals van die lelijke flamingo’s. Geloof het of niet, maar die ‘Pimp my Masion’ artikelen zijn nog reputatie waard ook!

Ook niet onbelangrijk is de hoeveelheid geld die je hebt. Daarmee koop je spulletjes, maar kun je ook drugs mee verhandelen. Je koopt de drugs op bepaalde punten, waarna je de straat op gaat om het bij dealers aan de man te brengen. In de minigame bepaal je welk bedrag je ervoor krijgt. De laatste meter om in de gaten te houden is puur voor de gameplay bedoelt, de balls-meter. Wanneer je op een toffe manier iemand omlegt en daarna ook nog eens wat grofs zegt met de taunt-knop, groeit je ballen-meter. Heb je genoeg ballen verzameld en zit je meter vol, dan kun je de Rage-mode activeren, waarin het beeld voor een aantal seconden naar first-person view verhuist, de tijd vertraagt, Tony tijdelijk onsterfelijk is en hij voor elke moord die hij pleegt weer health erbij krijgt. Dat zijn pas ballen!

In de lange weg naar de overheersing van Miami (in de film ging dit zo vlot in een montage!) zul je vele missies moeten uitvoeren. Het is je doel om alle vier de gebieden over te nemen wat je doet door belangrijke zaken, zoals drankwinkels en platenwinkels, over te nemen en reputatie op te bouwen. Dit doe je allereerst door een aantal uitdagende en meestal leuke missies te spelen voor de eigenaar, waarna je een stapel geld verdient. Dit geld komt niet zomaar uit je strot, maar moet echt verdiend worden door drugs te dealen. Allereerst zal dit gebeuren door kleine porties van 100 gram te verkopen op straat, maar wanneer je een eerste opslagplaats hebt, vliegen de kilo’s coke je om de oren. Het is erg leuk om te zien dat je er steeds meer geld aan verdient en je kunt dus ook steeds meer uitgeven aan auto’s, handlangers en het pimpen van je huis.

Het grote nadeel van het spel is wel, en daar waren we al bang voor in de previewversie, dat je vaak met dezelfde dingen bezig bent. Missies lijken op elkaar, constant drugs dealen gaat vervelen en het duurt ook nog eens erg lang totdat je vordert in het spel. Van de 40 tot 50 speeluren dat het spel rijk is, zul je constant dezelfde dingen doen, wat zo nu en dan afgewisseld wordt door een spannende en originele missie. Dit houdt het spel wel boeiend, maar is niet genoeg. Je verwacht misschien een spannend verhaal dat constant vordert, maar dan kom je met Scarface: The World is Yours bedrogen uit. Jij bent Tony Montana en je zult jezelf naar de bovenregionen moeten werken en daar horen blijkbaar veel dezelfde rotklusjes bij.

Wanneer je het echter het herhalende karakter van het spel net beu wordt, draait het spel helemaal om en stap je van de auto in de boot en doe je in plaats van drugshandel, opdrachten voor derden om reputatie op te bouwen. Deze afwisseling is meer dan welkom, maar helaas wel met wat kanttekeningen. Zo is de AI van de tegenstander door het water akelig aangetast. Zien ze je bijvoorbeeld, dan storten ze stuk voor stuk met een noodgang tegen een wand aan om vervolgens mooi als doelwit klaar te liggen. En nog leuker is het wanneer je doelwitten niet bestaan, maar dat wanneer je in het water plonst je eigen boot in het niets verdwijnt en de vijand natuurlijk wel al tierend en schietend tevoorschijn komt, terwijl jij hulpeloos in het water ligt te dobberen. Spijtig is wel dat dit uitstapje maar van korte duur is en je al snel weer dezelfde opdrachten aan het uitvoeren bent.

Grafisch moet je niet veel verwachten van Scarface, want het spel steekt maar bleek af bij al die next-gen games die er uit komen. Een Xbox 360-versie van het spel stond wel in de planning, maar is later weer geschrapt. Ondertussen heeft Radical Design de current-gen versie wel een grafische update gegeven, maar echt spectaculair ziet het er nergens uit. De gelijkenis van Al Pacino is erg treffend en de sfeer van de film komt duidelijk terug in het spel. Vooral wanneer het bloed rijkelijk vloeit bij het afknallen of hakken van een vijandelijk hoofd. Een klein kritiekpuntje is wel dat de framerate soms een duik wil nemen wanneer er teveel actie in beeld is.

Voor kwaliteit bij het audiovisuele gedeelte van Scarface moeten we duidelijk bij de geluidafdeling zijn. Allereerst moet gezegd worden dat Al Pacino niet zijn stem geleend heeft aan het spel, maar de vervangende acteur doet echt een briljante imitatie. Ook de overige stemmen klinken overtuigend en de geluiden klinken zoals ze horen te klinken. En wat dacht je van de hilarische gesprekken die je met elke persoon op straat kunt voeren. Speciale notie voor de uitgebreide soundtrack die Radical heeft samengesteld. Er zal ongetwijfeld gezeurd worden dat een groot deel van de nummers in die tijd nog niet bestonden, maar dat geeft helemaal niets. De nummers kloppen bij het spel en ook de originele soundtrack van de film zit er in verwerkt wat genieten geblazen is!

Scarface: The World is Yours is en blijft een schaamteloze kopie van Grand Theft Auto: Vice City. Het spel speelt anders doordat je puur voor jezelf werkt, maar de gameplay en hele feel van het spel is bijna gelijk. En wat ga je dan toch missen? De mogelijkheid om alles en iedereen af te knallen. Dit neemt niet weg dat Scarface zonder enige twijfel een vermakelijk spel is. De missies zijn er in allerlei vormen en ze zijn regelmatig erg uitdagend en leuk. Toch weerhoud het in den treuren herhalen van de saaie missies het spel voor een hoger cijfer. Als je een intens verhaal denkt te beleven als in de film, dan zul je al snel gaan ergeren aan de vele relatief saaie missies die het verhaal niet vorderen. Scarface is in ieder geval als filmgame zeker geslaagd, maar weet helaas niet compleet te overtuigen.