Super Monkey Ball Adventure (PS2)

Het is een uitzondering, maar Super Monkey Ball Adventure weet me al te irriteren voordat ik ook maar één seconde van deze game heb gespeeld. De reden hiervan zijn de absoluut onuitstaanbare stemmen van de anderzijds schattige aapjes. Deze hebben een eigen taaltje dat bestaat uit zich herhalende hoge tonen, die een klein beetje lijken op het geluid wat apen maken. De ondertiteling maakt duidelijk wat ze zeggen. Het resultaat is dat het helemaal niets toevoegt aan de game. Je hebt immers geen reden om naar ze te luisteren en het geluid dat ze uitkramen veroorzaakt al gauw de drang om die lieve aapjes in de maag te stompen. Er is na deze eerste irritatie ook niet echt een reden om de game verder te willen spelen. Het verhaal is zo dun als een velletje overtrekpapier en zorgt er niet voor dat je als speler geïnteresseerd wordt in het lot van de aapjes.

De meeste missies tijdens de verhaalmode worden in gang gezet door met de verschillende personages te praten die in wereld van Super Monkey Ball rondlopen. De missies hebben, net zoals het verhaal, meestal niet veel om het lijf. Uitdagend zijn de missies wel, maar jammer genoeg vaak wel om de verkeerde redenen. De reden hiervan is gameplay. Het concept aapje in doorzichtige bal, in combinatie met platform gameplay werkt niet. De gameplay mag misschien eerst uitdagend aanvoelen, maar deze uitdaging slaat al gauw om in frustratie. In een normale 3D platformgame is het geen probleem om te bepalen wat je personage doet. Een aap in een bal is moeilijker te controleren. Vooral missies met smalle richels of andere kleine oppervlakten, draaien uit op een waar “trial & error”-festijn. Daarnaast is een missie niet opnieuw te doen door in een keuzemenu die optie aan te klikken. Nee, daarvoor moet helemaal de weg worden terug gevonden naar de persoon die de missie oorspronkelijk heeft gegeven.

Een leuke toevoeging is de mogelijkheid om de aapjes uiteindelijk uit te rusten met chants; spreuken die gebruikt kunnen worden om speciale krachten toe te kennen aan de apen. Denk hierbij aan een dikke bokshandschoen op een veer die gebruikt kan worden om hard te slaan of de mogelijkheid om onzichtbaar te worden. Om een aantal missies af te ronden, is het zelfs verplicht om een aantal van deze chants te gebruiken. Dit wordt vaak niet meteen duidelijk gemaakt en het duurt nog wel eens een tijdje voordat het duidelijk wordt dat een chant gebruikt dient te worden.

De enige opties die de game nog een beetje aantrekkelijk weten te maken, zijn de party games en de challenge modes. En het zal natuurlijk niemand verbazen: beide zijn ook al aanwezig in eerdere Monkey Ball games. De party games zijn allemaal met maximaal vier personen te spelen. In je eentje is het ook mogelijk tegen drie computergestuurde tegenstanders te spelen. Modes zoals Bounce en Fight blijven leuk op een avond met vrienden, maar zijn niet leuk genoeg om lang te blijven boeien. De challenge mode brengt oude gameplay terug door met 50 puzzellevels te komen die steeds moeilijker worden. Het is ironisch dat deze modes leuker dan de verhaalmode en het doet je afvragen of het pad dat Sega is ingeslagen wel de juiste is.

Op grafisch gebied ziet Super Monkey Ball Adventure er niet slecht uit. Er is echter ook niets dat de game uittilt boven andere platformgames. Kleuren zijn eentonig en ook het level design is niets om over naar huis te schrijven. Het geluid is, zoals al eerder is gezegd, onder de maat. Het beste is om deze game te spelen met het geluid uit. De hoofdmoot van de game, de adventure mode, deugt niet. De gameplay van die gepaard gaat met een aap in een bal past gewoonweg niet bij een 3D platformer. Een reden om door de matige gameplay heen te bijten is er ook niet, want het verhaal biedt ook niets extra's. De party games en de challenge mode zijn de enige dingen die behoorlijk zijn uitgevoerd en moeten de game redden. Dit is echter niet genoeg om de game ook maar enigszins boven de middelmaat uit te tillen.