Halo 2 (Singleplayer)

Het is niet elke dag dat je de kans krijgt om een spel te spelen dat pas over een maand (op het moment van schrijven) in de winkelschappen ligt. Vooral niet als het spel Halo 2 heet, een spel dat onder een enorme sluier gedekt is welke zo nu en dan een klein beetje opgelicht werd. Dus toen Microsoft ons vroeg of wij de volledige versie van Halo 2 wilden spelen, was het besluit snel genomen. Op de vroege ochtend van woensdag 13 oktober was het dan zover. Voor een dag werden wij op het hoofdkantoor van Microsoft in een kleine kamer opgesloten, met daarin een tafel, enkele stoelen, twee televisies, twee Xbox consoles die met elkaar verbonden waren en twee, in dit geval, zilveren schijfjes met daarop Halo 2. Het feest kon beginnen.

Het grootste mysterie van Halo 2 was de singleplayermode en het bijbehorende verhaal. Nu we deze campaign (eindelijk) hebben kunnen spelen is dit voor ons niet langer meer het geval. Om te voorkomen dat we dit artikel vullen met spoilers en daardoor de nodige verassingen die je te wachten staan, verklappen, gaan wij echter niet te diep in op het verhaal.

Het is eind september van het jaar 2552. De Master Chief arriveert samen met Cortana en enkele overlevenden, van zowel de gevallen planeet Reach als Halo, op het Cairo ruimtestation, dat rond de aarde cirkelt. Hier worden ze als helden onthaald. De welkomstceremonie op Cairo Station, waar enkele overlevende een onderscheiding ontvangen, wordt echter bruut verstoord door een kleine armada aan Covenant schepen, welke net buiten het bereik van de aardse defensiegrid blijven hangen. Voordat iedereen op zijn plek zit om deze bijzonder kleine invasiemacht te bevechten, enteren de nodige Covenant het ruimtestation al. Hun doel? Het uitschakelen van het defensie grid zodat hun schepen de aarde kunnen benaderen.

Na een korte (her)introductie van de werking van de besturing en het schild, vergelijkbaar met de introductie uit de originele Halo, begint de campaign van Halo 2. Als Master Chief moet je eerst er voor zorgen dat het ruimtestation Cairo Covenant vrij word gemaakt, waarna je snel je weg zult vervolgen naar de stad New Mombasa, waar een Covenant Cruiser geland is. Je missie hier is om een Prophet, een spirituele leider van de Covenant, gevangen te nemen. Voordat je hier echter de kans toe krijgt, beland je op een hoog tempo in uiteenlopende situaties, locaties, missies en vliegen letterlijk allerlei soorten kogels en vijanden om je oren. Aan jou de taak om orde in deze chaos te brengen en de mensheid te redden van de ondergang.Halo 2 verslaat op grafisch vlak op elk punt zijn voorganger en behoort tot de mooiste games op de Xbox. Met de vernieuwde engine zien de locaties er indrukwekkend en uitgestrekt uit. De textures zijn erg gedetailleerd en de omgevingen en karakters bestaan uit een hoog aantal polygonen.

Vergeet de futuristische stad uit de trailer. Deze stad lijkt namelijk totaal niet op de New Mombasa uit het spel. De buitenwijken voelen namelijk echt aan als een stad waar mensen wonen en het weer en de oorlog zijn tol geëist heeft. Voordat je daar echter rondloopt, krijg je op het ruimtestation Cairo voldoende de kans om de ruimte in te kijken, om zo de Aarde te zien, twee vloten die elkaar aanvallen en de andere stations die of opgeblazen worden of hun MAC guns vuren.

Niet alleen de omgevingen zijn mooier geworden, ook de personages. De Master Chief ziet er in zijn nieuwe armor niet meer uit als een blok ijzer. Ook Cortana ziet er niet meer zo plat uit en heeft besloten langer haar te nemen. Met het overvloed aan polygonen dat in elke personage verwerkt is, komen deze erg levendig over, compleet met uiteenlopende emoties en gezichtsuitdrukkingen.

It’s all in the sound

Een spel zoals Halo 2 is pas compleet als ook het geluid van hoog niveau is. Met Halo werden we volledig in het spel opgenomen dankzij de muziek van Marty O'Donnell, werd er hard gelachen om de dialogen van de Grunts en bevonden we ons in het midden van de strijd dankzij de Dolby Digital 5.1 ondersteuning van het spel. Halo 2 wijkt hier weinig van af en biedt dezelfde kwaliteit. O’ Donnell heeft wederom een prachtige soundtrack in elkaar gedraaid, die dit keer meer richting rockachtige muziek leunt dan zijn voorganger. Alle personages bevatten dit keer meer dialogen die wederom afhangen van de situatie waar deze zich in bevinden.

De Halo-beater

We hebben er lang op moeten wachten maar Halo 2 is er dan eindelijk. Liefhebbers van de voorganger kunnen hun hart ophalen, Halo 2 bevat al het goede, en soms ook het slechte, van zijn voorganger en zit boordevol verbeteringen, zowel op grafisch als gameplay gebied. Hoewel er met veel lof over dit vervolg gesproken kan worden, zijn er toch enkele schoonheidsfoutjes te ontdekken. Zo zal je tijdens het spelen misschien opmerken dat de grafische engine het zo nu en dan moeilijk heeft met het berekenen van de textures en bijbehorende bumpmapping. Dit soort kleine foutjes zijn gelukkig niet storend, maar stellen wel een beetje teleur.

Ondanks deze kleine probleempjes, is Halo 2 alles wat wij ervan verwacht hadden. Alhoewel de campaign op de simpele moeilijkheidsgraden redelijk snel uit te spelen is (ca. 10-15 uur), zal deze ieders behoefte voor een nieuw avontuur van de Master Chief stillen. De campaign op legendary en de toevoeging van Xbox Live zorgen echter voor een enorme herspeelbaarheid. Door deze herspeelbaarheid en de erg verslavende gameplay zal Halo 2 waarschijnlijk, net zoals zijn voorganger, gaan behoren tot de weinige spellen die ruim twee jaar na de release wereldwijd nog steeds door vele gamers gespeeld worden, zowel off- als online.