Niet eerder was het zo toegankelijk om naam voor jezelf te maken in Starcraft 2. Het hele jaar organiseerde ontwikkelaar Blizzard al kleine toernooien op nationaal niveau om uit te maken wie de beste spelers zijn. Uiteindelijk bleef 32 man over. Deze moegestreden groep streek in het weekend van 15 en 16 september neer in Stockholm om in de gigantische Ericsson Dome uit te maken wie zich de beste speler van Europa mag noemen. Naast prijzengeld stond ook een ticket naar China op het spel.
Een toernooi van verrassingen...
Voor de meeste Starcraft 2-toernooien moet je als speler uitgenodigd worden. Alleen daarom al is het belangrijk voor spelers om een naam voor zichzelf te maken. Hun inkomsten zijn er direct van afhankelijk. Vrijwel alle spelers sluiten zich aan bij gesponsorde teams om zo niet enkel te hoeven leven van het winnen van toernooien. Maar het prijzengeld uit de vele competities blijft de grote levensader van een hoop pro-gamers. Het Europese Starcraft 2 kampioenschap is georganiseerd om de minder bekende spelers een kans te geven.
De jonge Deense speler BabyKnight was één van de betrekkelijk onbekende spelers die een ticket naar Shanghai heeft weten te bemachtigen. Ik zeg ‘betrekkelijk onbekend’ aangezien hij al een tijd een naam voor zichzelf maakt in de Grand Master league (zeg maar de online ranglijst in Starcraft 2), maar succes op grote toernooien bleef altijd uit. LoWeLy, een Wit-Rus die zijn reputatie als Brood War-veteraan maar mondjesmaat heeft weten te verzilveren in succes in Starcraft 2, was ook één van de succesverhalen van dit toernooi. Een vierde plaats, achttienhonderd euro en het felbegeerde ticket naar Shanghai waren het logische vervolg.
De opkomst van deze relatief onbekende namen is precies waar de ‘grassroots’-benadering van dit toernooi voor bedoeld is, zo laat een PR-medewerker van Blizzard mij later weten.
...inclusief een heuse broederstrijd...
Succes was er ook voor de Spaanse broers Pedro en Juan Moreno Duran, ook wel bekend als Lucifron en Vortix. De twee kwamen elkaar pas helemaal aan het einde van het toernooi tegen. Voor de winnaar van de clash tussen beide helften van de Spaanse armada wacht angstgegner Stephano in de finale. Het zouden twee van de meeste spannende potjes in dit toernooi worden.
De twee broers wonen allebei nog thuis en delen een stapelbed. Als ze niet kunnen slapen bediscussiëren ze Starcraft 2-tactieken en -strategieën. Als het kan kijken ze bij elkaar over de schouder om te zien hoe de ander speelt. Het is moeilijk om op dit toernooi twee spelers te vinden die meer op elkaar ingespeeld zijn.
Uiteindelijk won Vortix omdat hij aan het einde kon beschikken over een sterker leger in de lucht. Lucifron’s aggressieve speelstijl, waar hij kleine en snelle buggy’s met vlammenwerpers gebruikt om eenheden van Vortix te flamberen, was erg effectief. Helaas werden de guerilla-tactieken van Lucifron steeds minder effectief naarmate Vortix later in het spel de beschikking kreeg over sterkere eenheden. Uiteindelijk was in beide potjes Vortix duidelijke de winnaar.
...maar met een verwachte winnaar.
Vraag een Koreaan wie de beste Starcraft 2-pro’s zijn buiten Korea en de kans is groot dat je de naam Stephano te horen krijgt. Het lijkt alsof de Franse Zerg-speler zich net zo thuis voelt op een groot toernooi als in een disco op Ibiza. Fans maken graag grappen mover zijn grote krullenbos die een eigen leven lijkt te leiden. Zijn antwoord op de vraag of hij aan de EG-curse (een vloek die op spelers zou rusten waardoor ze plotsklaps veel verliezen als ze gesponsord worden door de clan EG) zou leiden? “Fucking bullshit!”
In het verleden gaf hij na elk toernooi standaard tien procent van zijn gewonnen geld uit in de afterparty. Maar achter deze grappenmakende, feestvierende Fransoos schuilt een calculerende, intuitieve tacticus.
Wat niet wil zeggen dat hij onverslaanbaar is. Vortix liet in de eerste twee wedstrijden zien dat de Fransoos zeker zijn zwaktes heeft. Vooral op het wat oudere level Tal’darim Altar moest Stephano het na tien minuten opgeven tegen het onafhoudende geweld van Vortix. In de tweede serie van drie wedstrijden was Stephano de Spanjaard echter steeds een paar stappen voor. Wat zo knap is aan de speelstijl van Stephano is dat zijn leger altijd precies de juiste hoeveelheid eenheden bevat om te winnen. Als Vortix de voorkeur geeft aan de gifsproeiende Roaches, is Stephano met een combinatie van Roaches en Hydralisks nét een klein beetje sterker. Ook slaat de Fransman graag op meerdere fronten tegelijkertijd toe. Hij valt vaak op twee of drie kanten tegelijkertijd aan. Een verwachte, maar verdiende winnaar.
Ook Nederlands succes
Voor Nederland deden in dit Europees kampioenschap Grubby en Ret een gooi naar de titel. Voor Grubby kreeg het toernooi al snel een zure smaak aangezien hij zijn eerste pot verloor. Grubby’s pad naar Shanghai zou in de loser’s bracket uitgevochten moeten worden. Ret ging daarentegen als een speer, maar hij na een verloren wedstrijd aan het einde van de eerste dag troffen de twee Nederlanders elkaar weer. Na een gelijkspel moest de derde wedstrijd uitkomst bieden. In een bizar slotstuk, waarbij beide legers elkaar misliepen en het een race werd wie het eerste de basis van de ander met de grond gelijk wist te maken, trok Grubby aan het langste eind.
De strijd om een ticket naar China ging tussen Grubby en de Poolse Zerg-speler Nerchio. De tweede wedstrijd was, in mijn optiek, de beste wedstrijd van dit toernooi. Ik zal de uitslag niet verklappen, maar als je kiest één wedstrijd van dit Europese kampioenschap te kijken, kijk dan het volgende.
Voor meer beelden van Grubby, kijk ook vooral de Gamer.nl-reportage over het toernooi die later online komt.
Fans en techniek
Het Europees kampioenschap was een doorslaand succes, wat voor een groot gedeelte door de enthousiaste fans en de productie komt. Het hele weekend was het toernooi thuis via HD-streams live te volgen. De twee commentatorenduo’s Apollo en Kaelaris en Artosis en Tasteless weten de balans tussen vermaak en inzicht precies goed te raken, terwijl showman Redeye alles aan elkaar praat en de blonde schone Rachel de spelers interviewt.
Maar het toernooi zou niet hetzelfde zijn zonder de fans. Op witte borden kalken toeschouwers namen van hun favoriete spelers. In de loop van het toernooi werd het een sport voor de fans om in beeld te komen met het grappigste bord. Aan het einde van de eerste dag ontmoette ik vier Nederlandse fans. Achter de rug van Grubby hadden deze vier fans zich verzameld, kijkend hoe hun held het er vanaf bracht. Eén van de vier, een jongen met zwart haar en een bril, vraagt of ik een collega van Tobias (Mauel, e-sports redacteur van Gamer.nl, - red.) ben. Ja, dat ben ik.
Ik besluit een praatje te maken en al luisterend kom ik erachter dat mijn Starcraft 2-kennis nog wel een opfriscursus gebruiken kan. Van deze vier leer ik over ‘hebberig’ spel, over de vaakst betreden paden door de vliegende Overlords, over het verschil tussen een two-base- en three-base-opening, over het belang van Banelings in een Zerg vs. Zerg-wedstijd en over de zwaktes van een Terran-speler die zich richt op het bouwen van ‘mech’, oftewel tanks en jeeps.
De rest van het weekend zoek ik de vier fans steeds vaker op. Deze vier vrienden waren op eigen gelegenheid naar Stockholm afgereisd om Grubby en Ret aan te moedigen. Op eigen kosten maakten het viertal fans er een heuse vakantie van. Deze (en vele andere) fans zijn namelijk het levensbloed van competitieve e-sports. Zowel de fans die dit weekend thuis achter de pc gekluisterd zaten (tijdens de finale keken meer dan 80.000 mensen thuis mee) als de fans die in de Ericsson Globe voor een kolkende, joelende, enthousiaste massa zorgden, zijn van groot belang voor de toekomst van e-sports. Tegen de vier fans die ik in Stockholm ontmoet heb wil ik zeggen; jongens, hartelijk bedankt voor de wedstrijden die we samen hebben gezien. Het is iets speciaals geworden. Jullie weten wie jullie zijn.
Tijdens de wedstrijd tussen Grubby en Nerchio, ergens zondagmiddag, zitten we weer met z’n allen in het publiek. Na de geweldige tweede wedstrijd (zie boven) zijn we opgewonden en schatten we Grubby’s kansen hoog in. De derde pot stelt dan ook niet teleur. Nadat Nerchio met een kort ‘gg’ de handdoek in de ring gooit, springen we al juichend en klappend op uit onze stoel. High-fives worden aan complete vreemdelingen uitgedeeld. Op het podium springt een astatische Grubby naar beneden om met de fans een feestje te vieren. Knetterharde dubstep doet een verwoede poging mijn trommelvliezen te perforeren. “Dit is nou e-sports”, zegt één van de vier vrienden al klappend tegen mij.
Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.
Vergeet ook niet bovenstaand filmpje van een Gangnam Style-flashmob te bekijken, geschoten door Gillian (en destijds nog origineel).
Daniël Hoogland is e-sportsredacteur voor Gamer.nl en schrijft over alles dat met de elektronische sport te maken heeft.
Foto's in dit artikel zijn van Jeroen Weimar.
