Het spel trapt spectaculair af met de introductie hoe War op Aarde verschijnt om de afgeroepen Apocalyps te volbrengen. Het lijkt er echter op dat War te laat op zijn eigen feestje is verschenen, want om hem heen zijn de engelen en demonen al in een hevige strijd verwikkeld, is de opperdemon The Destroyer vroegtijdig ten tonele verschenen en zijn de drie andere ruiters nergens te bekennen. Terwijl je als War zoekt naar antwoorden, wordt hij door een mysterieus hoorngeschal ontdaan van zijn krachten en hardhandig naar de onderwereld gestuurd door The Destroyer. In de onderwereld wordt onze ruiter alle schuld in zijn laarzen geschoven en zweert hij de waarheid boven tafel te krijgen. Ook mag hij na honderd jaar en zonder speciale krachten op zoek naar antwoorden en wraak.

Hoewel het verhaal een beetje cliché aandoet, met een overvloed aan intriges en achterkamertjespolitiek, wordt het op dusdanige manier verteld en ontrafeld dat we tijdens het spelen altijd benieuwd bleven naar de volgende stap. Want wie heeft de schuld van de vroegtijdige Apocalyps, waar zijn de andere ruiters gebleven en waarom lijkt iedereen meer te weten dan jijzelf? Het is een goede drijfveer om op zoek te gaan naar antwoorden.

Keuzes

In de vorige preview meldden we al dat ontwikkelaar Vigil Entertainment goed naar games als Devil May Cry en God of War heeft gekeken met betrekking tot het vecht- en upgradesysteem. Het knokken en wisselen tussen de verschillende wapens gaat erg soepel en hoewel War van zijn krachten is ontdaan, is hij nog steeds geen doetje. Zo knijpt hij de hoofden van zombie-achtige wezens met één hand fijn en worden engelen en demonen kundig van hun ledematen ontdaan met behulp van zijn gigantische zwaard. Daarbij is het fijn om te zien dat wapens steeds krachtiger door ze simpelweg te gebruiken, waardoor je niet voor de keuze komt te staan welk wapen je van een volgend level wil voorzien.

Gaandeweg worden de vijanden wel steeds pittiger en is het ook aan te raden om de zuurverdiende zieltjes uit te geven bij de demon Vulgrim aan nieuwe aanvallen, wapens of upgrades. De upgrades zijn vrij prijzig, waardoor je goed moet bedenken of je het nodig vindt dat War zijn huid voor even in steen kan veranderen, waardoor je minder schade oploopt, of dat je liever een betere aanval voor je zeis wil.

Puzzelen

Maar Darksiders draait niet alleen om knokken, want tijdens onze speelsessie stak ook een duidelijke Zelda-invloed de kop op. Dit komt niet alleen door de afwisseling tussen open gebieden en gesloten, lineaire kerkers en tempels. War zal namelijk ook zijn hoofd moeten gebruiken om verschillende puzzels op te lossen door net verkregen mogelijkheden of voorwerpen te gebruiken. Zo vonden we een werpster in kerker, die we vervolgens moesten gebruiken om toortsen of bommen aan te steken om verder te komen. De moeilijkheidsgraad van deze puzzels liep geleidelijk op, waardoor we op een gegeven moment even goed moesten nadenken hoe we een opgeworpen hindernis moesten passeren door alles wat we gaandeweg geleerd hadden in praktijk te brengen.

Je ziet dit soort puzzels niet alleen in de latere omgevingen opduiken, maar ook bij de tussen- en eindbaasgevechten. De gigantische eindbazin die ons pad kruiste, Tiamat, moest bijvoorbeeld eerst een bom opgeplakt te zien worden, die je vervolgens moest detoneren door je werpster door een toorts heen te gooien, voordat überhaupt schade toegebracht kon worden.

Keerzijde

De belofte dat Darksiders een singleplayer-ervaring wordt van minstens vijfentwintig uur zou best eens kunnen kloppen, zo hadden we het gevoel na onze vijf uur durende speelsessie. Toch is dit niet helemaal een positief punt, want het speltempo lag vrij laag. Na vijf uur hadden we bijvoorbeeld nog niet de beschikking over de vuurwapens, hebben we zijn paard nog niet kunnen bestijgen (wel een gestolen griffioen) en werden een aantal spelelementen al herhaald. Zo moesten we al tweemaal afreizen naar een alternatieve dimensie om specifieke uitdagingen te voltooien en een tot leven gewekte Golem aan de kant te krijgen. Deze uitdagingen deden ook nog eens denken aan de Tests of Valor uit Ninja Gaiden 2, waardoor ze beter zouden passen als optionele elementen. Tot slot was de gids die je continu bij hoort te staan, The Watcher, eerder nutteloos dan functioneel bij het oplossen van puzzels of het zoeken van de juiste route.

En toch heeft Darksiders ons positief verrast. Het spel doet misschien nergens iets origineels, maar door een combinatie van sterke elementen uit ander franchises is het wel een titel geworden waar we naar uit kijken in het begin van 2010. Wij kunnen niet wachten om de controller ter hand te nemen zodra de laatste oliebol met champagne is weggespoeld.