Tom Clancy's H.A.W.X. (hands-on)

Wij gamers zijn net straaljagerpiloten, we zijn altijd op zoek naar een beetje adrenaline. Wij halen dit echter uit een aardige videogame, terwijl piloten het pas ervaren wanneer ze met achthonderd kilometer per uur door de lucht heen klieven. Het is inderdaad appels met peren vergelijken, maar bij gebrek aan beter zijn videogames ideaal om af en toe het gevoel te hebben dat je niet op een zachte sofa zit, maar in een miljoenen euro’s kostend gevechtsvliegtuig bivakkeert.

Tom Clancy's H.A.W.X. geeft je de rol van een Amerikaanse straaljagerpiloot die het gehad heeft met zijn 'saaie' ambtenarenbaantje. Om zijn leven wat spannender te maken (alsof Amerikaanse piloten om werk verlegen zitten –red) neemt hij een baan als huurling aan bij Artemis, een high tech militie die zijn diensten aan de hoogste bieder aanbiedt. De missies in H.A.W.X. zijn daarom ook behoorlijk divers. Het ene moment vlieg je boven een olieraffinaderij om de kostbare olie te beschermen tegen terroristen, het andere moment vlieg je boven de kust van Rio de Janeiro terwijl een onbekende Latijns-Amerikaanse Alliantie de stad wil innemen.

Hier ligt dan ook de kracht van H.A.W.X. De omgevingen zien er namelijk ontzettend mooi en realistisch uit. Het overbekende Jezus-standbeeld in Rio zie je in al zijn glorie terug in het spel. Evenals het Pentagon, het Witte Huis en andere bekende monumenten. Doordat de game gebruik maakt van authentieke satellietbeelden en alles tot in detail is nagemaakt, krijg je echt het idee dat je over onze kleine aardbol vliegt. Tom Clancy-games worden stuk voor stuk uit de duim gezogen, maar moeten wel dat 'het zou zo maar kunnen gebeuren'-gehalte hebben. Iets wat H.A.W.X. zonder twijfel uitdraagt. Probeer alleen niet te dicht bij de aarde te vliegen, want dan blijkt dat de gemiddelde wolkenkrabber net zo groot is als jouw straaljager.

Een mooie omgeving is echter niet voldoende om een degelijke vliegsimulator te maken en dat heeft Ubisoft wel degelijk begrepen. Ze hebben ongetwijfeld gekeken naar 'die' andere game in een genre die slechts sporadisch wordt aangevuld, en daar de sterke punten uitgehaald. Zo wordt het vliegen nooit echt heel moeilijk, maar worden er wel de nodige vaardigheden van je verwacht. Actie blijft daarnaast een belangrijk ingrediënt voor het spel en er is werkelijk geen moment dat je even rustig kunt genieten van de omgeving. Ook de schermen waarin je kiest in welk vliegtuig en met welke wapens je ten strijde gaat, lijken aardig synchroon te lopen met de concurrent. Al geeft Ubisoft je wel de mogelijkheid om te kiezen uit verschillende wapenuitrustingen in plaats van enkele individuele wapens.

Het belangrijkste gedeelte blijft echter het vliegen zelf, en dat zit in H.A.W.X. goed in elkaar. Barrel rolls, intense dog fights, gevaarlijke grondaanvallen en het idee dat je zeker niet alleen in de lucht bent; het zit er allemaal in. Leuk detail zijn de grondgevechten in de stad. Doordat tanks vaak tussen de gebouwen door rijden is het lastig om ze te raken. Je zult dus echt de juiste hoek en hoogte moeten kiezen om ze uit te schakelen. Er kleeft echter wel één nadeel aan de game en dat is dat je op sommige momenten het idee hebt dat je niet echt aan het vliegen bent. Een goed voorbeeld hiervan zijn de scherpe G-bochten die je zo nu en dan moet maken. Wanneer je zo'n manoeuvre uitvoert, verwacht je trillingen en behoorlijk wat tegenstand van je vliegtuig, maar in H.A.W.X. voer je ze met hetzelfde gemak uit als een normale bocht.

De game biedt het genre echter een compleet nieuwe eigenschap in de vorm van pilootassistentie. Wanneer je deze assistentie aan zet, laat je HUD precies zien hoe je moet vliegen om je vijand uit te schakelen. Met pilootassistentie kun je bovendien zelf een camerastandpunt kiezen, krijg je veel meer wapens en is het lastiger om je vliegtuig te laten stallen. Zet je de assistentie echter uit, dan wordt het een compleet ander spel. Je camerastandpunt verandert naar een derdepersoons aangezicht, je vliegtuig is veel gevoeliger voor de bewegingen die je maakt en ook de vijand is lastiger te vinden. Je kunt daarentegen wel veel meer bewegingen maken, zoals een ferme rem en een heuse drift. Het is alleen jammer dat je door het rare camerastandpunt weinig meer mee krijgt van het hele vlieggebeuren. Waarschijnlijk zullen de meeste gamers deze optie al snel weer vergeten.

De standaard verhaalmissies zijn trouwens allemaal coöperatief te spelen met maximaal vier spelers en medespelers kunnen op ieder gewenst moment inspringen. Tel daarbij nog een aantal smakelijke mulitplayer-modi op, waarbij je tot maximaal zeven vrienden uit de lucht kunt knallen, en je weet dat deze game de perfecte opvulling is voor een paar uurtjes flitsende actie. H.A.W.X. lijkt dan ook een aardige titel te worden, ondanks dat je niet altijd dat 'vliegtuig-gevoel' hebt. De game biedt namelijk nog voldoende eigenschappen om te blijven boeien. En daar draait het bij een videogame uiteindelijk om.