Frontlines: Fuel of War (hands-on)

Knallen, knallen, knallen. Van het buitenaardse gespuis in Halo 3 schiet ik naar de Tweede Wereldoorlog in Medal of Honor, van de moderne oorlogsvoering in Call of Duty 4 naar de onderwaterwereld in Bioshock. We blijven maar bezig met kogels afvuren en de vraag dringt zich op: is het nog wel leuk? In het geval van Frontlines: Fuel of War kan ik gelukkig zeggen: ja, het is nog steeds erg leuk.

In de tijd dat 16-bit consoles ons nog dagelijks overrompelden met de nieuwste games, was een bepaald genre beduidend populairder dan de rest. Het was de 2D platformer. Haast elke ontwikkelaar leek wel een goede reden te hebben om één of andere saaie platformheld tot leven te roepen en anders vonden ze wel een gare licentie om op hun gezichtsloze spel te plakken. Tegenwoordig is het de shooter die van deze aandacht 'geniet'. Logischerwijs komt het genre bij velen al de keel uit, al kan een echt goede game de liefhebbers nog steeds bekoren. Voorwaarde is meestal wel dat het spel in kwestie iets unieks te bieden heeft.

Kaos Studios, de ontwikkelaar achter de Battlefield-mod Desert Combat, hoopt met Frontlines: Fuel of War dat unieke aspect te hebben gevonden. Zoals de naam van de game al aangeeft draait het allemaal om de frontlinie. Daar speelt alle actie zich af en daar verover jij met je team van soldaten verschillende controlepunten op een zelf gekozen volgorde. Heb je dat gedaan, dan verschuift de linie zich in jouw voordeel en heb je als het ware een gedeelte van de map veroverd. In de online multiplayer levert dit wellicht een geweldig tactische strijd op (wat mij gezien de ervaring van de ontwikkelaar niets zou verbazen), maar op moment van schrijven mocht ik daar nog niet mee aan de slag.

In de singleplayer modus is het verschuiven van de linie gewoon een manier om nieuwe gedeeltes van een level vrij te spelen. Dat dit niet tegen valt, zegt alles over de kwaliteit van de gameplay in Frontlines. Die is namelijk hoog: het speelt gewoon enorm lekker weg. Alhoewel je de gameplay zo tactisch kunt maken als je zelf wilt (je kan met verschillende klassen aan de slag en gebruik maken van o.a. luchtondersteuning), kun je Frontlines net zo goed als een arcade-shooter beschouwen. Het maakt niet uit hoe je wil spelen; het kan op je eigen tempo en op je eigen manier.

Het verhaal dat als achtergrond fungeert voor al die grootschalige gevechten in gevarieerde omgevingen (daarover later meer), prikkelde mijn fantasie. In een fictieve nabije toekomst zijn de wereldwijde brandstofvoorraden uitgeput en om de resterende stoffen op te eisen hebben China en Rusland een verbond gesloten. De rest van de wereld kan natuurlijk niet achter blijven, dus de VS en Europa vormen ook een pact. Twee gigantische machten dus en je mag zelf kiezen aan welke kant je staat.

Wat volgt zijn gevechten te voet of in voertuigen, gesitueerd in een gevarieerd aanbod aan levels. Van een bosrijk gebied in de bergen ga je naar een kaal industrieel landschap met grote fabrieken op de achtergrond. Op een gegeven moment reed ik met een tank door het verwoeste, verlaten centrum van een wereldstad en het moet gezegd worden: Frontlines weet de juiste sfeer neer te zetten en de speler mee te trekken naar deze fictieve toekomst. Dit komt ook door de graphics, die niet erg hun best doen zo fotorealistisch mogelijk te ogen, maar juist hun eigen stijl hebben waar vooral de kleuren goed tot hun recht komen. De spelwereld is hierdoor erg consistent, zodat nergens de illusie doorboken wordt.

Qua variatie en op grafisch vlak is Frontlines dus in orde en gelukkig is ook de gameplay solide. Zoals gezegd kreeg ik niet het gevoel echt iets revolutionairs te beleven, maar ik werd wel menig keer verrast door elementen die tezamen voor een heerlijke speelervaring zullen zorgen. De terugslag van krachtige geweren, het gemak waarmee je onder andere een tank en een helikopter bestuurt, het puin waarachter de tegenstander schuilt en dat volledig kapot geschoten kan worden: het komt allemaal samen en bracht een grote glimlach op mijn gezicht.

Wel uniek (of in ieder geval in geen andere game zo goed uitgewerkt) is het gebruik van drones. Deze mini-voertuigen vind je onderweg en je kan ze als een wapen afschieten. Vanaf dat moment neem je de controle over de drone over en vlieg of rijd je ermee naar de vijand. Vervolgens blaas je ze bijvoorbeeld op. Dit brengt enige tactiek met zich mee, want je moet je personage wel verschuilen voor vijandelijk vuur, maar je mag ook niet te van de drone verwijderd zijn. Anders verlies je namelijk contact met het apparaat.

Tijdens mijn speelsessie bekroop mij menig maal het gevoel dat de singleplayer mode van Frontlines al zo goed als af is. De besturing werkt vloeiend, er zijn grafisch geen rariteiten te bekennen en ook vastlopers waren uit den boze. Laten we eerlijk zijn: vooral de multiplayer zal laten zien of deze game een nieuwe topper in het genre is, maar dat er zoveel aandacht is besteed aan de singleplayer is al heel wat waard. Het is puur plezier, maar het maakte mij vooral hongerig naar de multiplayer. Is die in orde, dan zal Frontlines een indrukwekkend totaalpakket zijn waar menig console- of PC-gamer graag mee aan de slag zal gaan.