Ontwikkelaar Level-5
heeft zich de laatste jaren opgewerkt als één van de grootheden binnen het
genre van de Japanse RPG's. Met hun kenmerkende grafische stijl, kleurrijke
personages, vindingrijke toevoegingen aan de gameplay en vooral de toegankelijke
opzet van de games, wisten ze zowel RPG-fanaten als mensen die nieuw zijn in
het genre, voor zich te winnen. Rogue Galaxy is het grootste project van de
ontwikkelaar van Dark Chronicle en Dragon Quest VIII tot op heden. Het spel
klinkt op papier als de natte droom voor elke RPG-fanaat. Maar wordt deze droom
werkelijkheid?
De hoofdrol in Rogue Galaxy is weggelegd voor Jester Rogue,
een jonge naïeve knul met blond haar en een ongezonde drang om de held uit te
hangen. Een personage dat volledig voldoet aan het sjabloon voor een
hoofdfiguur in een Japanse RPG dus. Jester mijmerde als kind al, zittend op het
gras en kijkend naar de sterren, dat hij de ruimte in wilde. Wanneer hij op een
dag wordt aangezien voor Desert Claw, één van de grootste premiejagers uit het
heelal, krijgt hij de kans om zijn droom waar te maken. Hij mag mee op
Dorgenark, het begin van een lange, lange reis.
De gevechten
In tegenstelling tot veel Japanse RPG's, is Rogue Galaxy
volledig in real-time. De gevechten vinden ook niet plaats in een aparte arena,
maar gewoon in de spelwereld zelf. Het systeem van 'random encounters' blijft
wel behouden. Je ziet monsters niet van verre aankomen, maar ze verschijnen
ineens vanuit het niets. Het spel schakelt dan over naar de Battle Mode, alleen
daarin kun je vechten. Eenmaal je de monsters verslagen hebt, gaat het spel
terug naar de normale mode. In de Battle Mode zul je binnen een bepaald gebied
moeten blijven, anders zal je het gevecht ontvluchten. Dit is natuurlijk een
aantrekkelijke optie wanneer er teveel tegenstand is.
Het vechten zelf gaat zoals gezegd in real-time en je kunt
twee wapens, eentje voor dichtbij en eentje voor veraf, tegelijk hanteren. Deze
wapens gebruik je door respectievelijk op het kruisje en het vierkantje te drukken.
Om te voorkomen dat je aan één stuk door op vijanden in kunt hakken en
schieten, maakt Rogue Galaxy wel gebruik van een Action Gauge. Dit is een metertje dat leegloopt wanneer je
aanvallen doet. Wanneer het metertje leeg is zul je tijdelijk geen aanvallen
kunnen doen. Door aanvallen van tegenstanders te blocken, kun je dit metertje echter in één keer weer vullen. Er
zijn ook speciale aanvallen, die je kunt leren via een license-systeem dat vergelijkbaar is met Final Fantasy. Ook deze
zorgen ervoor dat je Action Gauge
omlaag zakt. Speciale aanvallen kun je via een menu oproepen. Het spel zal dan
even pauzeren, zodat je in alle rust aanvallen kunt uitkiezen of voorwerpen
kunt gebruiken. Men lijkt dus een redelijk ideale mix tussen turn-based en
real-time gevechten gevonden te hebben, met de goede eigenschappen van beiden.
Je vecht in Rogue Galaxy niet in je eentje, maar je hebt
meestal twee NPC's aan je zijde die redelijk autonoom meevechten. Je bestuurt
zelf maar één personage rechtstreeks (je kunt wel wisselen tussen de drie
actieve personages), van de andere personages kun je alleen de globale
strategie bepalen. Zo kun je er voor kiezen dat ieder voor zich vecht, of dat
iedereen tegelijk op dezelfde tegenstander af gaat. Wat handig is, is dat je
zelf controle hebt over welke speciale mogelijkheden je NPC's gebruiken.
Wanneer de NPC's een bepaalde aanval of het gebruiken van een bepaald voorwerp
nodig achten, zullen ze je een suggestie doen die je met een druk op één van de
schouderknoppen, direct kunt uit laten voeren. Zo kun je voorkomen dat de NPC's
zomaar al je health potions
gebruiken.
Rogue Galaxy brengt je gedurende het verhaal naar in totaal
vijf verschillende planeten, met elk hun eigen cultuur, technologische
ontwikkeling, flora en fauna. Hoewel je aardig wat vrijheid krijgt in het
verkennen van deze planeten, is er geen sprake van een open wereld zoals in
bijvoorbeeld Oblivion. De wereld bestaat eerder uit een aantal paden, waarbij
je soms meerdere richtingen uit kunt. Het is overigens vaak zo dat er op een
bepaald moment maar één richting is die je verder brengt; de andere gebieden
zul je later vanzelf wel moeten bezoeken maar hebben niets te bieden zolang het
verhaal nog niet ver genoeg gevorderd is.
Visueel is Rogue Galaxy een typische Level-5-titel. De
personages zijn allemaal cel-shaded
en zien er vooral vrolijk of geschift uit. Wat te denken van een pimpelpaarse,
pratende pad die voorwerpen kan opeten en samenvoegen tot één nieuw voorwerp?
Veel gekker zijn we ze niet tegen gekomen in een RPG. Zelfs de vijandige monsters
ogen niet echt gemeen. Van levende paddestoelen, bloemen en boomstronken hoeven
we doorgaans immers niet in de broek te poepen van angst. Ook de Mimic, de
schatkist die ineens een monster blijkt, is natuurlijk weer van de partij.
Ingame is het spel prachtig, maar de tussenfilmpjes slaan werkelijk alles. Deze
zijn van een ongekende pracht en zouden zo de bioscoop in mogen. Laten we hopen
dat die filmpjes een voorbode zijn voor de grafische stijl van Level-5 bij de volgende
generatie consoles!
Veelzijdig
Wanneer je denkt dat je alle mogelijkheden van Rogue Galaxy
gezien hebt, komt er telkens weer een nieuw spelelement om de hoek kijken. Zo
is er de Battle Recorder, waarmee wordt bijgehouden hoeveel monsters je verslagen
hebt. Als je van een bepaald monster een bepaald aantal hebt verslagen, kun je
dit inruilen voor gevechtspunten waarmee je stijgt op de universele ranglijst
van jagers. Ook zit er een hele, Pokèmon-achtige subgame in het spel verwerkt,
waarbij je insecten moet vangen, groot laten worden, kruisen en trainen, om zo
een superinsect te kweken dat zijn mannetje staat bij speciale
insectengevechten.
Ondanks dat Rogue Galaxy op veel punten origineel uit de
hoek weet te komen, blijft geen enkel Japans RPG-cliché bespaard. Een naïef
hoofdpersonage zonder familie, een minstens zo naïef meisje waar hij een oogje
op heeft, een cynische man die zich met tegenzin aan je zijde voegt, kwartjes
die bij de personages veel en veel later vallen dan bij de speler en gigantische
zijsporen die ervoor zorgen dat je voor het zoeken van één voorwerp, uren bezig
bent, het zit allemaal in Rogue Galaxy. Maar aan de andere kant neemt het spel
zich ook niet al te serieus en wordt met veel van de cliché's, ook regelmatig
de draak gestoken.
We hebben nu drie hoofdstukken van het spel gespeeld en hebben ons
goed vermaakt met het spel. Rogue Galaxy is misschien geen revolutie in
RPG-land, maar wel een gigantisch avontuur waar je dagenlang mee bezig zult
zijn. De makers beloven 100 uur gameplay en zoals het er nu naar uit ziet, moet
dat best uit het spel te halen zijn. Ondanks dat het spel zo lang duurt, heb je
minder dan bij bijvoorbeeld Final Fantasy, het gevoel dat alles nodeloos wordt
opgerekt. Het tempo zit er direct aardig in en je bent na een uurtje spelen, al
op weg naar een andere planeet. Mensen die normaliter een afkeer hebben voor
Japanse RPG's, zouden daardoor Rogue Galaxy nog wel eens kunnen waarderen. Rogue Galaxy is in Japan en de Verenigde Staten al een
tijdje op de markt, maar in Europa zullen we pas eind juni van het spel mogen
genieten.
Haal ik zeker... Ik vond Dark Chronicle goed en Dragon Quest geweldig, dus mijn verwachtingen voor deze zijn vrij hooggespannen. Er staat me veel te RPGen deze zomer (ik moet nog beginnen aan de Digital Devil Saga games die hier al een poos liggen )
ik vind de characters er nogal blurry uitzien en ik vind ze ook niet echt goed bij de omgeving passen.
als de gameplay en het verhaal goed in orde zijn zullen die punten minder van belang zijn maar zo op het eerste gezicht stoor ik me een beetje aan de graphics.
het ligt echt aan de planeet waar je zit in de game, heel raar. de ene planeet bestaat uit een paar stukjes 'land' die tientallen keren herhaald worden, en sommige planeten is elk stukje waar je loopt uniek. de characters zijn allemaal cell shaded, en vaak heb je inderdaad het gevoel dat zij niet in de wereld passen. het verhaal is best ruk, gameplay is best oke
Het speelt lekker weg maar het verhaal is echt te slecht voor woorden. (zeg maar driekwart Deus Ex Machinae en één kwart zinnig lopend verhaal, welke niet eens bijster origineel te noemen is) De karakters hebben tevens de diepgang van een ui.
Een tienjarig ventje had nog wat beters kunnen schrijven.
Het moet idd denk ik meer van de gameplay weg hebben.
Ik hoop namelijk dat het defenden en jumpen en evaden een goede toevoeging bieden ten opzichte van bijv FFXII. Niet dat ik het in FFXII miste, maar ik ben benieuwd of het in deze game goed uitpakt
ben het met emmertje bert eens, het battle systeem is ook niet echt uitgebalanceerd. met je dichtbij- en ver af-aanvallen kan je het meestal makkelijk winnen, en dan heb je ook nog een zooi overpowered superpowers ter beschikking
Dragon Quest stond nu ook niet bekend om zijn prachtige storyline, en toch is het een meesterlijke RPG.
Moet de eerste Level 5 game met een topverhaal nog tegenkomen eigenlijk
Dat is denk ik white knights. Tenminste. Daar gok ik het meeste op.
White Knights Story? Laten we gopen. 't Is ook de eerste game waarin ze echt afwijken van hun grafische stijl.
Had eigenlijk van deze al verwacht dat ie een topverhaal ging hebben, zo zag het er alvast naar uit in trailers (al die cutscènes). Blijkbaar niet dus...
Precies. Je hebt em door. Van de grafische stijl af te leiden kan men een wat serieuzer en diepgaander verhaal verwachten. laten we iid "gopen"
ik vrees dat je een prachtige storyline in deze game niet gaat vinden, maar de game blijft echt het spelen waard op een of andere manier...
naar dit spel kijk ik uit, wil het wel graag spelen lijkt me behoorlijk vet!
overigens ff offtopic: ligt het aan mij of telt die tomb raider anniversary klok niet af maar op. hij staat bij mij nu op 09/352/18/30/ en de seconden blijven maar erbij komen :S
Ja viel mij ook al op. Volgens mij is het eerder de bedoeling dat het door gaat naar 10 jaar en dat tomb raider dan 10 jaar bestaat of iets in die trend.
juistem.
ach zo, ikke snap het nu.
Ik heb Dark Cloud, eerste RPG van Level-5 volgens mij. Prachtig spel, en superrrrmoeilijke irritante kut eindbaas waar ik vast zit. (wat ik stiekem toch wel leuk vind, een moeilijk spel) Maar waarom ik dat vertel, ik weet het niet. Ik denk dat ik aandacht wil, dus wie wil reageren op mijn post?
* reageert *
YES!!!!
(K)(L)
het is een leuke game, het verhaal begint aan het einde van de game (chapter 10) pas een beetje interessant te worden, maar toch heb je de neiging om door te spelen. 100 uur gameplay is wel een beetje overdreven imo, zit nu ruim met 20 uur bij het einde (waarvan een paar uur aan cut-scenes!), heb alleen geen tijd besteed aan insektron en de factory. de twee computer controlled allies zijn niet erg slim, je zult erg vaak health potions aan ze verspillen. (dolgenark = dorgenark btw, en de computer controlled medespelers kunnen ook niet zelf potions en dergelijken gebruiken tenzij je ze de opdracht daartoe geeft)
Dat laatste is wel prettig, want soms (bijv. in gevecht met een Mimic) kun je ze beter opofferen en na het gevecht potions geven dan ze gedurende het gevecht helemaal volproppen met potions.
ik verwacht er veel van , volgens mij weer een topper van formaat voor de PS2
absoluut 1 van de laatste toppers van de ps2. de review zijn allemaal erg lovend, dus de reacties die zeggen dat de game op veel vlakken slecht is, is dan ook heel opvallend. vaak wordt de game door amerikaanse gamers vergeleken met ff12.
dit is overigens een game waar ik al heel lang naar uit kijk.
Hey, wist het bestaan van dit game niet eens. Dit ga ik zeker kopen, thnx.