Thrillville (GC impressie)

Op de Games Convention kregen we een presentatie van Thrillville van niemand minder dan gamelegende David Braben, de man achter Elite. De goede man is de bescheidenheid zelve, maar wist desondanks zijn enthousiasme over Thrillville maar moeilijk te onderdrukken. Niet zo vreemd, want Thrillville heeft veel potentie die vooral voortkomt uit de veelzijdigheid van het spel. Het spel heeft namelijk verschillende facetten die elk een andere doelgroep aan zullen spreken. Het is namelijk zowel een partygame, een strategische game, een actiegame en een sociale game in de stijl van The Sims. Als een van de facetten je echter niet aanspreekt, dan kun je die makkelijk links laten liggen. Je hoeft namelijk maar ongeveer 15% van het spel te voltooien, om alles vrij te spelen. Hoe dit precies in elkaar steekt, zal ik nu proberen uit te leggen.

Thrillville wordt niet gespeeld vanuit een bovenaanzicht zoals je van Rollercoaster Tycoon gewend bent. Je bestuurt namelijk één personage in je gigantische pretpark en bekijkt deze vanuit een third-person camerastandpunt. Aanvankelijk is slechts een klein deel van het pretpark beschikbaar en staan een beperkt aantal attracties en uitdagingen tot je beschikking. Uitdagingen in Thrillville zijn onderverdeeld in verschillende categorieën. Zo zijn er uitdagingen waarbij je nieuwe attracties zult moeten bouwen en het inkomen van je park zult moeten vergroten, terwijl je bij andere uitdagingen juist zult moeten praten met de bezoekers van je park. Het belangrijkste zijn echter de attracties zelf, die je allemaal kunt ‘spelen’ in de vorm van één van de tientallen minigames die het spel rijk is.

Elke attractie in de game vormt een minigame, die soms heel sterk op de attractie gebaseerd is, maar soms vooral qua thematiek overeenkomsten vertoont. Zo kun je bijvoorbeeld zelf racen op de kartbaan en het monstertruckparcours in de game. In het spookkasteel kun je je opmaken voor een rasechte Gauntlet-kloon, met klassieke 2D-graphics en een top-down perspectief. Er is ook een minigame die sterk doet denken aan Loderunner, terwijl de titelsong van Monkey Island op de achtergrond klinkt. Er is ook een top-down schietspelletje met vliegtuigjes genaamd Luftwaffe, en een spel dat zo het vervolg op R-Type had kunnen zijn. Omdat het spel in de VS wordt uitgegeven door LucasArts, kun je ook minigames verwachten met een Star Wars thema.

Eén van de klassieke minigames in het spel.

Het leuke is dat alle minigames ook in multiplayer gespeeld kunnen worden tot vier spelers. Erg geschikt daarvoor is Sumo-Saucer, een soort sumoworstelen met vliegende schotels. Je dient de andere spelers over de rand van een klein speelveld te duwen, diverse power-ups zullen je daarbij helpen. De hectiek van deze game in multiplayer illustreert het partygame potentieel van Thrillville. Leuk is dat je een programma op kunt stellen van diverse minigames, waarbij de gemiddelde uitslag over de verschillende spelletjes bepaalt welke speler de winnaar is.

Links: de Kart-minigame; Rechts: een western-shooter!

Sommige minigames zitten ook verweven met andere onderdelen van het spel, zoals het bouwaspect. Een attractie repareren doe je bijvoorbeeld door tijdelijk de controle te nemen over één van de monteurs in het spel. Wanneer je met deze monteur naar de attractie loopt, krijg je de reparatie-minigame. Hierin moet je een elektrisch circuit herstellen met verschillende bouwstukken, vergelijkbaar met de MS-DOS klassieker Wallpipe.

Het zelf bouwen van achtbanen is natuurlijk iets wat niet kan ontbreken in een pretparkgame en ook in Thrillville vormt dit een belangrijk aspect. Het bouwen is een stuk eenvoudiger dan in Rollercoaster Tycoon het geval was en je hoeft ook geen rekening te houden met de omgeving om je achtbaan heen. Het spel zorgt er namelijk zelf voor dat de achtbaan netjes in de omgeving wordt geïntegreerd, met objecten die mooi tussen de achtbaan door worden geplaatst om je zo het echte pretparkgevoel te geven. Gepruts met kleine details is dus niet nodig, maar als je het persé wil doen wel mogelijk. Het aan elkaar knopen van je achtbaan is ook een eitje met de ‘auto-finish’ mode. Voor sommige minigames, met name de diverse races in het spel, is het ook mogelijk zelf banen te bouwen.

Interactie met de bezoekers zal vooral de jongere gamers aanspreken.

Het plaatsen van nieuwe attracties in het spel is ook en fluitje van een cent. De enige beperking is eigenlijk dat je de attracties niet over andere attracties heen plaats, alle andere objecten gaan automatisch voor je uit de weg. De lege plekken die overblijven na het plaatsen van je attractie worden automatisch gevuld met passende objecten, zodat je park automatisch een mooie aanblik krijgt. Het spel begint overigens direct met een park wat al redelijk uit de kluiten is gewassen, maar indien je wenst kun je haast alles naar wens aanpassen. De meeste consolebezitters willen echter liever dat ze direct met de game aan de slag kunnen, waardoor voor deze aanpak is gekozen.

Achtbanen bouwen hoort er natuurlijk ook bij!

Thrillville lijkt een uitgebreide en veelzijdige game te worden, die een grote doelgroep aan zal kunnen spreken. Jongere gamers vermaken zich met het rondlopen door het pretpark, het praten met de bezoekers en het rijden in de achtbanen, terwijl oudere gamers nostalgische gevoelens zullen krijgen bij de Gauntlet en R-Type-achtige minigames. Pretparkbouwers kunnen zich uitleven met het construeren van de meest onmogelijke achtbanen en attracties. Een totaalpakket voor de hele familie, zullen we maar zeggen. Eentje om in de gaten te houden!

Thrillville komt in november naar PS2 en PSP. De Xbox-versie zal waarschijnlijk in Europa het levenslicht niet zien, omdat Microsoft de console hier te weinig ondersteunt.