Darksiders één is een derdepersoons actiespel waarin je de rol aanneemt van War, een van de vier ruiters van de Apocalyps. Het spel draait vooral om het uitpluizen van vele afgesloten, aardse omgevingen (als in Zelda) en een bruut maar simpel gevechtssysteem (als in God of War). Darksiders II kent exact dezelfde basis, hoewel het stedelijke en gotische op onze planeet is ingewisseld voor de Nether Realms, wat zich ergens tussen de hemel en de hel bevindt. Daardoor heeft ontwikkelaar Vigil Games meer creatieve vrijheid wat betreft het bedenken van omgevingen, maar er is nog een ander voordeel: omdat War tijdens Darksiders II nog op aarde is, speel je ditmaal met een andere ruiter van de Apocalyps.

Death

Wees gerust, het is niet Strife of Fury. Die twee ruiters maken wel hun opkomst, maar spelen doe je gelukkig enkel met de veel stoerdere Death. Waar War de neiging had om zich roekeloos in de strijd te mengen, is Death efficiënter en gracieuzer. Zo kan hij over muren lopen, op kettingen balanceren, aanvallen van tegenstanders op het allerlaatste moment ontwijken en beschikt hij over een zeis waarmee hij net als War combo’s kan maken. Toch is het verschil met War kleiner dan het bovenstaande suggereert. Ok, Death beweegt zich anders voort en beschikt over meer aanvalsmogelijkheden, maar verder draait de gameplay nog altijd om hakken en simplistische quick-time events.

En zo belanden we bij een ander (discutabel) pijnpunt: Death als hoofdpersonage. We begrijpen dat Darksiders II een spel is dat vooral vermakelijk moet zijn en dat het ’t niet nauw neemt met de thematiek rondom de vier ruiters van de Apocalyps, maar we vinden Death een mietjeachtige verwezenlijking van de Dood. Zijn moves, zijn uiterlijk: te weinig doet vermoeden dat je gevreesd wordt of oppermachtig bent. Death komt op ons juist over als een traditioneel, bijna braaf personage. Dat is toch een beetje pijnlijk, zeker als je de meest gevreesde entiteit in de historie van het universum bent.

Nu moeten we er wel bij zeggen dat we enkel actiesegmenten van het spel hebben gezien. Het zou dus zomaar kunnen dat Death in dialogen wel z’n mannetje staat, net als War dat in het eerste deel stond. Als Death je bovendien niet bevalt, kun je hem naar eigen smaak aanpassen. Hij kan wisselen tussen drie verschillende outfits, genaamd Slayer, Necromancer en Wanderer. Iedere outfit gaat gepaard met een andere speelstijl die je met de twee skill trees, Harbringer en Necromancer, nog verder kunt verfijnen.

Actie

Hoewel we tijdens de presentatie niets hebben meegekregen van de effecten die bepaalde outfits hebben, lijkt het met de diepgang van het vechtsysteem wel goed te zitten. Mede door de nieuwe skill trees is het vechtarsenaal van Death uitgebreider dan dat van War. Zo beschikt hij naast meer combo’s ook over de mogelijkheid om met zijn Necromancer-skills ondoden op te roepen. Zij schieten dan in doodskisten uit de grond en bevechten vervolgens alles wat vijandelijk is. Ook tof zijn de finishing moves. Een gigantische schim van het knokige personage betreedt dan het veld en ontneemt het doelwit op morbide wijze van het leven. Met een eveneens gigantische zeis natuurlijk.

Wat later in de game beschikt Death over de Ghost Hand, een doorzichtige hand die in principe als lasso fungeert. De Ghost Hand speelt een grote rol in puzzels, waarmee ook het vervolg weer tot de nok toe gevuld is. Wanneer de doorgang op een gegeven moment geblokkeerd is, gebruikt Death zijn Ghost Hand om zichzelf richting een fonkelende bol te lanceren. Door het voorwerp richting ijzeren objecten te rollen, ontstaat op magische wijze een mech-achtige kolos. Death neemt vervolgens plaats in het stalen pantser en vernietigt vervolgens naast de vijanden die hem omringen, ook de objecten die de doorgang blokkeren.

De puzzels vereisen niet het uiterste van je intellect, maar lijken best vermakelijk te zijn. Net als in het eerste deel zijn ze lekker luchtig en daarmee een fijne afwisseling op al het hakken en stompen. Dat betekent echter niet dat ze nog altijd een rustmoment inluiden. De ontwikkelaar stelt dat je in dit tweede deel meer puzzelsituaties tegen zult komen waarin snel handelen vereist is. Zo moet Death op een gegeven moment ontkomen aan snelstijgende lava door zo snel mogelijk een muur te beklimmen. Ook tijdens deze puzzel speelt de Ghost Hand overigens een grote rol.

Meer

Volgens Vigil bevat het vervolg side quests, grotere omgevingen, véél en véél grotere eindbazen (denk Bayonetta in het kwadraat) en een grotere verscheidenheid aan vijanden. Helaas hebben nog te weinig gezien om daar voorzichtige conclusies over te trekken, en kunnen we Vigil Games vooralsnog enkel op hun woord geloven. Wel durven we te stellen dat Vigil Games exact weet wat de Darksiders-serie zo tof maakt. Niets wijst erop dat de studio daarvan af wil wijken, waardoor het geprezen concept achter het eerste deel enkel uitgebreid lijkt te worden met nog meer van het kwalitatieve zelfde. Daar zal zelfs de Dood niet rouwig om zijn.