Stel, je bent Saun Devlin en je bent in Parijs om mee te doen aan een autorace. Dat de Nazi’s die stad hebben bezet, is slechts bijzaak: jij bent hier immers om te racen. Maar dan wordt iemand die zeer dicht bij je staat omgebracht door de Duitse bezetter. Scheuren met je auto is dan niet meer belangrijk, prioriteit één wordt bloedwraak plegen op al het Duitse tuig dat de Franse hoofdstad bevolkt.

The Saboteur draait om een vrij begaanbaar Parijs, dat letterlijk verduisterd is door de Duitse bezetters. Overal waar zij de dienst uitmaken, wordt de wereld in zwart-wit weergegeven. Met succesvolle sabotagedaden voorzie je de spelwereld van kleur en zullen het Franse verzet en de lokale bevolking in opstand komen. Stukje bij beetje verander je dus Parijs in een kleurrijke, opstandige stad.

Klimmen

Op de Gamescom waren twee missies speelbaar: een missie waarbij je uit een basis moet ontsnappen en een missie waarbij je een groot kanon op de daken moet vernietigen. In de ontsnappingsmissie begin je stilletjes en besluip je Duitsers van achteren om ze geruisloos de nek om te draaien. In dit stukje komt ook het klimelement van The Saboteur naar voren. Net als in Assassin’s Creed, Crackdown en inFamous kun je in deze game elk uitstekend obstakel vastgrijpen en werkelijk de hele spelwereld beklimmen. Zo klim je langs een groot Duits logo omhoog, op naar een auto om mee te vluchten.

Bij het stukje in de auto bleek helaas hoeveel moeite ontwikkelaar Pandemic heeft met een succesvolle implementatie van voertuigbesturing. Het ding reed totaal niet lekker en reageerde te sterk op elke stuurbeweging. Bij Mercenaries 2 was dit probleem ook al aanwezig en we vragen ons dan ook sterk af of het uiteindelijke spel enige verbeteringen gaat kennen wat betreft dit aspect. Aangezien autorijden voor een vrij begaanbare stad van levensbelang is, hopen we heel sterk dat Pandemic dit onderdeel nog flink op de schop gaat nemen.

Kanttekeningen

Aan het einde van het stukje rijden betraden we het terrein van een boerderij, waar Duitsers met vlammenwerpers de boel in as trachtten te leggen. Een paar welgemikte schoten op de tanks doen de nazi’s spontaan de lucht in vliegen. Bij dit stukje maakten we voor het eerst uitgebreid kennis met het schietelement van The Saboteur. Deze kennismaking was nog niet onverdeeld positief. Het mikken verloopt nog niet al te vloeiend en voelt te losjes aan. Bovendien missen je schoten impact, waardoor het neermaaien van de vijand een beetje knullig aanvoelde.


Na de boerderij van Nazituig gezuiverd te hebben, startten we de tweede demo op: het opblazen van een kanon dat op daken van Parijs gestationeerd is. Deze missie toonde het open design dat een speerpunt van de game zou moeten zijn. Je kunt namelijk vrijelijk op elk dak klimmen dat je wilt en zo je eigen route uitstippelen. Toch leek deze opzet in de demo nog niet helemaal uit de verf te komen. Met name de chaos die het spel vertoont, lijkt negatief te werken. Van alle kanten schieten vijanden op je, die in alle grauwigheid bovendien erg moeilijk te zien zijn. De game heeft dit gebalanceerd doordat je heel veel kogels kunt vangen, wat in de Mercenaries-games van Pandemic ook het geval was.

Dat neemt niet weg dat het klimelement goed lijkt te werken en het zou zomaar kunnen dat de andere missies van The Saboteur een stuk beter uit de verf komen. Deze hands-on ervaring van twee levels, die alle elementen van het spel bevatten, gaf echter wel aan dat er nog wat zorgenpuntjes zijn. De stijl is dan wel mooi en de potentie is er zeker, maar het is nog even afwachten of Pandemic de game goed af weet te werken.