Dof lantaarnlicht weerkaatst op de natte straatstenen. Mensen lopen voorbij met hun gezicht naar beneden, hijsend aan een sigaret. Deze nacht wil iedereen het liefst zo snel mogelijk binnen zijn, in plaats van buiten door de miezer lopen. Deze stad kan een zonnige, mooie plek zijn, maar ’s nachts lijken alle dromen die je overdag hebt uit elkaar te spatten. Alleen steden met een persoonlijkheid kunnen zo’n dubbel gevoel overbrengen. Empire Bay City speelt dan ook de hoofdrol in Mafia 2.

Dat wil niet zeggen dat de personages in dit langverwachte vervolg hun mannetje niet staan. Sterker nog, 2K is maanden op zoek geweest naar de perfecte stemacteurs om de rollen van de personages op zich te nemen. En dat hoor je, want vanaf het moment dat hoofdpersonage Vito, of één van de andere vele vrienden, vijanden en collega’s die hij rijk is, hun monden opendoen, voel je dat het goed zit. Dit is een game die de sfeer uit films als Goodfellas en de televisieserie The Sopranos zo feilloos weet te digitaliseren dat je je binnen enkele minuten moeiteloos in de game waant en alles om je heen vergeet.

Het leven in de stad

Maar het is toch vooral de stad die daar voor zorgt. Je hebt nog nooit zo’n perfect gerealiseerde speelwereld gezien, geen twijfel over mogelijk. De game oogt zo realistisch dat elk aspect van de game volledig geloofwaardig overkomt. Zelfs als de stemacteurs een beetje houterig waren (dat zijn ze niet) of de missies saai (zeker niet), dan hadden de hyperrealistische graphics waarmee de stad is vormgegeven de game opgevangen. Omdat de game zich in het midden van de vorige eeuw afspeelt, tekenen er maar een paar wolkenkrabbers af tegen de lucht en rij je vooral langs kleinere flats en typische winkels en slagers waarvan je gewoon weet dat er een kantoor van de maffia achter zit.

Mafia 2 speelt zich af van midden jaren ’40 tot midden jaren ’50 en beslaat op deze manier een aanzienlijk deel van het leven van hoofdpersonage Vito. Deze man rolt op zijn eigen manier de maffia binnen, maar wat zijn drijfveren zijn is nog niet duidelijk. Op het verhaal blijft 2K voorlopig lekker zitten, maar tijdens de Gamescom waren ze niet te beroerd om ons een nieuwe missie voor te schotelen en ons te laten zien hoe de interactie met je omgeving verloopt.


Je begint elke dag in het appartement van Vito waar hij regelmatig vrienden of vrouwen over de vloer heeft. Je kunt er rondlopen en je verbazen over de vele details: de kledingkast waaruit je een net pak of luchtig bloesje kunt halen (je mag immers niet halfnaakt over straat lopen), een vriendin die even staat te douchen (en waarvan je haar achterkant volledig in beeld ziet verschijnen), of de telefoon waarmee Vito in dit geval zijn nieuwe missie aannam. Of hij even wat auto’s die een concurrent heeft gestolen en in een garage op het industriegebied heeft geparkeerd, wil slopen.

Scripted en toch uniek

Het mooie aan Mafia 2 is dat het hartstikke scripted is en toch erg uniek overkomt. Je stapt de deur uit om naar de plaats van bestemming te rijden en binnen een minuut zie je al hoe een man tegen de achterbumper van de auto van een vriendin van je rijdt. Onmiddellijk zoekt hij ruzie met haar, en je kunt ervoor kiezen erheen te lopen en deze vrouw in kwestie, overigens een prostituee, te helpen. “Als zij niet voor de schade betaalt, doe jij dat maar”, kaatst de man terug.

De enige manier waarop je als gangster reageert is natuurlijk met lichaamstaal: je geeft hem een aantal flinke klappen op het gezicht en een knietje in zijn klokkenwerk. Het vechten in Mafia 2 wordt heel filmisch in beeld gebracht en laat je met relatief weinig moeite (gewoon wat op de actieknoppen rammen) flinke stoten geven. Je tegenstanders verdedigen zich echter wel en slaan ook terug, waarop het beeld een rode waas krijgt. Vechten is vaak slimmer dan je geweer trekken, omdat dit laatste veel sneller de aandacht van de politie trekt.