Wie de film Pearl Harbor heeft gezien, zal het vast wel met ons een zijn; de acteerprestaties van beide hoofdrolspelers waren zo slecht dat je graag in een Mitsubishi Zero was gekropen om ze vervolgens te trakteren op een bommetje of twee. Daar krijg je nu eindelijk de kans toe in Battlestations: Pacific. Het enige wat je hoeft te doen is Hartnett en en Affleck erbij te fantaseren, de rest wordt verzorgd door Eidos.

Natuurlijk heeft de film Pearl Harbor niets met deze game te maken, maar het is voor de verandering wel eens fijn om niet met de Amerikanen te hoeven spelen. In het eerste deel, Battlestations: Midway, kreeg je nog een zoetsappig verhaal over een eigenwijze, Amerikaanse luitenant. Allemaal leuk en aardig, maar tijdens de campagne kreeg je niet de mogelijkheid om bijvoorbeeld met het zwaarste slagschip van de Tweede Wereldoorlog, de Yamato, de Amerikanen onder vuur te nemen. Deze keer voorziet het spel echter wel in twee campagnes, die van het Japanse Keizerrijk en die van de Amerikanen. Dat het verhaal ditmaal niet meer voorstelt dan wat saaie filmpjes en lange lappen tekst, nemen we maar voor lief.


Battlestations: Pacific laat zich moeilijk in een hokje te stoppen. De game is in wezen een actiegame, waarin je als speler plaatsneemt in jachtvliegtuigen, bommenwerpers, onderzeeboten, jagers en slagschepen. De besturing van de voertuigen is redelijk simpel gehouden, waardoor je het spel snel oppikt en de focus vooral op de actie ligt. De missies zijn in het begin erg overzichtelijk en vaak bedien je slechts een handvol eenheden. Zo neem je in de eerste Japanse missie, de aanval op Pearl Harbor, achtereenvolgens plaats in een jachtvliegtuig, een torpedobommenwerper en een bommenwerper. Telkens wanneer je een gedeelte van de missie succesvol hebt afgerond, plaatst de computer je in het volgende vliegtuig. Een goede manier om de vaart erin te houden en tevens een reden waarom je constant op het puntje van je stoel zit.


Maar het kan er ook heel anders aan toe gaan. Wat verder in het spel mag je de Fiji-eilanden proberen te veroveren en daarmee verandert het spel van een snelle arcadegame in een wat eenvoudige RTS. Je krijgt namelijk de controle over een vliegdekschip, verscheidene torpedobootjagers en tientallen vliegtuigen. Tijdens de slag ben je dus constant aan het wisselen tussen je eenheden. Sommige spelers zullen zelfs ervoor kiezen om vanuit de tactische kaart spelen. Op de tactische kaart zie je in één oogopslag namelijk alle eenheden (zowel vriend als vijand) en kun je veel sneller de juiste opdrachten geven. De spanning is ver te zoeken op deze manier, maar het overzicht des te beter. Wil je het hele gevecht volgen vanuit één en dezelfde eenheid, dan is dat ook mogelijk. De kansen op de overwinning worden er echter wel een stuk kleiner door.