Toen het vijfde deel in de Splinter Cell-serie in 2008 officieel on hold werd gezet, bleken daar een paar dingen uit. Eén: het is een slecht spel en twee: Ubisoft is begaan met haar merk. Vaak betekent het weinig goeds voor een game, maar Ubisoft heeft vriend en vijand verrast met de indrukwekkende beelden van Splinter Cell: Conviction.

Sam is terug en hij is verschrikkelijk pissig. Iemand heeft zijn dochter Sarah vermoord en hij wil weten wie. Daarom gaat hij, ondanks herhaaldelijke bedreigingen, weg bij zijn opdrachtgever, Third Echelon. Dit heeft directe gevolgen voor Sam, omdat hij niet meer zomaar kan vertrouwen op de technische snufjes waarmee hij zo bekend is geworden. Hij kan soms nog wel aan een nachtkijker komen, maar die heeft hij lang niet altijd. Geen optische camera’s om onder deuren door te kijken, maar een scherf van een achteruitkijkspiegel.

Sam Fisher is Jason Bourne

De dood van Sarah Fisher zorgt er niet alleen voor dat Sam in de bijstand moet, hij is ook verbitterd en daarmee erg hardhandig geworden. Sam is van een James Bond veranderd in een Jason Bourne. Dat zie je direct in de allereerste beelden van Conviction. In een smerig toilet ramt Sam iemand tegen de pisbakken aan en grijpt hem vervolgens bij zijn strot. Zo werkt het ondervragen in Conviction, met veel pijnlijke momenten. Alles in de omgeving kan gebruikt worden om je slachtoffer aan het praten te krijgen, om de moordenaar van Sarah te vinden. Het doel heiligt de middelen.

Sam ramt de informant door een urinoir, tegen de muur en door een wc-deur (waar iemand net even lekker bezig was). Wanneer hij genoeg heeft gehad, roept de mishandelde man de naam van Kobin. Meteen wordt er een film van Kobin op surrealistische wijze op de muur van het toilet geprojecteerd. Dit is real-time, dus als je met Fisher voor de denkbeeldige projector gaat staan, dan zie je de beelden op zijn lichaam. De manier waarop dit gedaan is brengt verschrikkelijk veel sfeer en doet een beetje denken aan cult-films als Natural Born Killers. Het geeft ook het gevoel van de staat waarin Sam zich mentaal bevindt. De altijd zo ingetogen spion lijkt door woede op het randje van de afgrond te bungelen. En dat maakt hem levensgevaarlijk.

Minimale HUD

Om bij Kobin te komen, de man die meer weet van de dood van Sarah, moet Sam een landhuis infiltreren. Je missie staat dan ook groot in tekst op het landhuis geprojecteerd. De manier waarop de game de gameplay met het verhaal combineert haalt je geen moment uit het verhaal en is op een gave, unieke manier gedaan. Lopend richting het landhuis hoort Sam al mensen over hem praten. Ze weten dat hij eraan komt, en ze klinken behoorlijk angstig. Fisher heeft inmiddels een naam voor zichzelf opgebouwd.

Door langs de brug te sluipen, blijf je ongezien. Het beeld wordt gedeeltelijk zwart-wit wanneer je niet gespot kunt worden. Net als de missiecommunicatie is dit een manier om minder gegevens op het beeld te tonen, terwijl je toch alles ziet wat je moet weten. Het minimaliseren van de HUD is door de jaren heen een steeds vaker gebruikte manier geworden om gamers meer in het spel te trekken en daar slaagt de ontwikkelaar in Splinter Cell: Conviction met vlag en wimpel in.