Duisternis is als het oog zijn blik ergens op richt, en niet blind is, en toch niks ziet. Sommige mensen zijn bang in het donker, bang voor het onbekende. Met lichten probeert men de duisternis te verdrijven en met de duisternis ook de angst. Op plekken waar lichtstralen geen vat op krijgen, regeert de duisternis en waar de duisternis regeert, regeert Richard B. Riddick.

Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena bestaat uit twee delen: een remake van de Xbox-game Escape from Butcher Bay, aangevuld met een nieuwe campagne: Assault on Dark Athena. Er is een stofdoek over de oude versie van Escape from Butcher Bay gehaald en de game heeft een grafische oppoetsbeurt gekregen. De mensen die Escape from Butcher Bay al eerder gespeeld hebben, kunnen er aan het begin van het spel voor kiezen om dat deel over te slaan.


Het begin van Assault on Dark Athena lijkt nog wel op Escape from Butcher Bay. Met donkere hoeken, slecht verlichte tunnels en compleet verduisterde ventilatieschachten moet er veel rondgeslopen worden. Hierin ligt de kracht van het hele concept. Je moet goed op looppatronen letten en zodra een Drone van je weg beweegt, kun je hem van achteren benaderen voor een geruisloze eliminatie. Vervolgens kun je het lijk mee terug de duisternis in slepen.

Zodra je de beschikking krijgt over vuurwapens verschuift de balans van de gameplay van stealth-geörienteerd naar een volwaardig schietfestijn. Bijkomend probleem is dat het vaak lijkt of je tegenstanders helderziend zijn. Ze weten altijd precies wat je volgende stap is, dit nog voordat je zelf beseft waar je naartoe moet. Ook volgen ze je bewegingen op de voet, ondanks dat ze je geeneens gezien hebben, maar enkel hebben gehoord. Zelfs als je jezelf alweer in de duisternis gehuld hebt en naar een andere positie geslopen bent.


De rol van de duisternis wordt naarmate Assault on Dark Athena vordert steeds kleiner. Donkere hoeken worden schaarser en wanneer je verder in het spel bent, wordt de stealthgameplay bijna helemaal overboord gegooid ten faveure van het schietgeweld. Dit is niet per se een slechte ontwikkeling, maar de game komt veel beter tot zijn recht als stealthgame die af en toe afgewisseld wordt met wat ren- en schietelementen.

Het wapenarsenaal is voornamelijk afgestemd op het geruisloos uitschakelen van vijanden en hierdoor raak je verward over wat de makers nu precies van je verwachten. Wanneer de afstanden tussen jou en je tegenstanders steeds groter worden, ze in grotere groepen rondlopen en ze vaker op plekken zitten waar je niet ongezien heen kunt sluipen, merk je al snel dat het de bedoeling is dat je steeds meer de vuurwapens gaat gebruiken. Met de vrijwel ongelimiteerde ammunitie die je overal op kunt rapen, is het bijna geen enkel probleem om je een weg te schieten door de gangen van het ruimteschip en de straten en gebouwen op de planeet Aguerra.