Echte fanatieke fantasyliefhebbers trekken er op uit met mantels, zwaarden en puntmutsen om zo hun eigen fantasiewereld te creëren. Dankzij Drakensang: The Dark Eye hoef je echter niet zo ver te gaan om een avontuur te beleven. Deze game zuigt je namelijk de sfeervolle wereld van Avonturia binnen, de natte droom van iedereen die houdt van tovenaars, ridders en amazones met grote borsten.

Drakensang: The Dark Eye is een traditionele RPG die sterk is geïnspireerd op de Europese middeleeuwen. Dit is ook niet zo vreemd, gezien de Duitse oorsprong van de game. Dit lijkt in eerste instantie geen goed teken, want over het algemeen komen de betere RPG’s uit de Verenigde Staten, Japan en Canada. De Drakensang-franchise heeft echter potentie om uit te groeien tot de klasse van bijvoorbeeld Baldur’s Gate en The Elder Scrolls-serie. Drakensang: The Dark Eye haalt dit niveau nog niet, maar is wel een stap in die richting.


Het sterkste punt van Drakensang is de sfeervolle wereld. Wanneer je Avonturia voor het eerst binnenstapt, merk je meteen dat de makers met veel liefde de wereld in elkaar hebben gezet. De game ademt een authentieke sfeer uit, ook al weet je dat het een fantasiewereld is. Daarbij lijkt het alsof de levels express zo opgezet zijn dat je steeds opnieuw verrast wordt door de omgeving. Kom je bijvoorbeeld uit een bos gelopen, dan kan het goed zijn dat je gezichtsveld ineens wordt gevuld met een ruisende waterval, een indrukwekkend kasteel of een grot met een schitterende lichtval.

De levels die je doorkruist zijn voorzien van allerlei leuke details die het geheel tot leven brengen. In sommige grotten zie je bijvoorbeeld vleermuizen op vuurvliegjes jagen, langs paden fladderen vogels op en op de werkbank van de wapenmaker liggen halfvoltooide wapens. Dergelijke elementen voegen niets direct toe aan de gameplay, maar maken de wereld wel veel boeiender.

Drakensang is echter niet alleen visueel goed, ook de inhoud van de game is uitgebreid en gedetailleerd. De vele quests zijn niet te moeilijk, maar geven voldoening wanneer je ze voltooid. Af en toe liggen oplossingen wat voor de hand, maar doordat de game lekker speelt en het er allemaal goed uitziet, is het een plezierig tijdverdrijf om ze uit te voeren. De dialogen in de game zijn ook boeiend en bij vlagen zelfs grappig, waardoor je niet de drang hebt om ze door te klikken. Het is wel een beetje een gemis dat er weinig interactie is met je teamgenoten en dat deze een beetje cliché zijn, maar dit past binnen het traditionele karakter van Drakensang.


Ook traditioneel, maar wel goed uitgewerkt, zijn het gevechtssysteem en het ervaringssysteem. Op het moment dat een tegenstander je aanvalt, wordt de game gepauzeerd en kun je de vier personages van je groep opdrachten geven. Wanneer je de game weer verder laat gaan, voeren de personages hun handelingen uit en kun je ze al vechtend bijsturen of de game opnieuw pauzeren voor nauwkeurige orders. Dit lijkt op het gevechtssysteem in Baldur’s Gate en ook het uitgebreide ervaringssysteem ligt in de traditie van andere RPG’s met een tech tree die zich naarmate je verder in de game komt, steeds verder uitspreidt.