Mensen in de fik zetten, auto’s jatten, politiewagens kapot schieten, omgaan met duistere types en een middagje shoppen bij Ammunation. We kunnen het maar over één gamereeks hebben: Grand Theft Auto. Juist door bovenstaande mogelijkheden, gecombineerd met een grote, open stad waar je kunt gaan en staan waar je maar wilt, is de franchise zo enorm populair bij gamers. Blijven deze elementen allemaal intact op één van de minst krachtige systemen van dit moment?

Rockstar heeft als unieke insteek ditmaal de Chinese bewoners van de inmiddels welbekende fictieve stad Liberty City gekozen. Dat werkt verder prima, omdat je niet heel de game bezig bent in Chinatown, maar je in alle etnische wijken met verschillende personages contact onderhoudt. Variatie is altijd al belangrijk geweest in de reeks en ook dit deel stelt daar niet in teleur Deze game is de langverwachte stap van de serie naar een Nintendo-platform. Dat is al eens eerder gebeurd op de GameBoy Advance, maar ik denk dat we zowel jullie als Rockstar een plezier doen om die game even te negeren.


Wat natuurlijk als eerste opvalt, is de camerapositie. Je bekijkt de actie van bovenaf, net zoals in de begintijden van de reeks, voordat de populariteit van GTA gigantische proporties aannam met deel drie. De camerapositie werkt nog steeds prima en heeft nu nog meer charme doordat heel de stad en alles en iedereen erin geheel driedimensionaal zijn. De camera kan dus alle kanten op worden gedraaid. Het geeft de game ook nog eens een uniek uiterlijk. De GTA’s op de PSP leken op de consolegames en moesten daardoor ook proberen van eenzelfde niveau te zijn. Door een ander aanzicht te bieden weet Chinatown Wars die uitdaging mooi te ontwijken en een eigen identiteit te creëren. Daarbij hoef je nu ook niet meer te proberen zonder twee analoge sticks een personage in een derde persoonsaanzicht te besturen, wat de ervaring in vergelijking met de PSP-games zeker ten goede komt.

De besturing, daar staat of valt het hele concept natuurlijk mee. Een opluchting voor iedereen die vreesde voor de dreigende schaduw die de stylus over de mogelijke potentie heenworp: je gebruikt vooral de knoppen op de DS. Je loopt en stuurt met de vierpuntdruktoets en je springt, schiet en sprint met de actieknoppen. Na een paar minuten spelen bots je niet meer tegen elke tegenligger aan en de game laat je vehikel automatisch op een weghelft plakken om het wat makkelijker te maken. Dit laatste kun je overigens ook uitzetten.


Met de linkerbumper zet je de camera achter je en met de rechterbumper zet je je vizier vast op iemand. Dat laatste levert soms wel wat problemen op. De verkeerde vijand wordt zo nu en dan gekozen en een enkele keer is het best lastig om dan diegene te selecteren die je wél wilt doden. Meestal wordt simpelweg de vijand die het dichtste bij je staat of de meeste bedreiging vormt gekozen, maar soms werkt het net even niet effectief genoeg. Dat levert frustratie op en het is dus ook maar goed dat het richtsysteem het vaker bij het rechte eind heeft.

De stylus is echter niet helemaal vergeten en dat is maar goed ook. Het levert namelijk erg leuke momenten in de gameplay op. Zo moet je tatoeages inkleuren om gangleden binnen te halen, molotovcocktails werpen, een sniper rifle in elkaar zetten en bommen ontmantelen. Het is wellicht een kwestie van smaak of je dit leuk vindt, maar het is aan te nemen dat gamers met een DS graag met de stylus aan de slag gaan. Buiten dat vraagstuk wordt de besturing met de stylus in Chinatown Wars grotendeels op originele wijze gebruikt. Bepaalde zaken, zoals het stelen van stilstaande auto’s waarbij je aan de contactdraadjes moet draaien, worden snel vervelend, maar de oplossing daarvoor is simpel: gewoon rijdende auto’s jatten. Nee, over het algemeen kijk je juist uit naar de momenten dat de stylus weer gebruikt wordt. Vanaf het begin waarin je in een rijdende auto in het water wordt gereden en dus de achterruit kapot moet tikken, tot het moment waarop je stiekem een slot van een hek open timmert, het tovert telkens weer een glimlach op je gezicht.