Nintendo’s New Play Control!-reeks roept de nodige controversie op. Gamers op websites en fora klagen steen en been over het gemak waarmee Nintendo games die eerder al op de GameCube uitkwamen, overzet naar de Wii. Maar laten we wel wezen: zoveel gamers hebben de toppers op de GameCube niet gespeeld. Na Pikmin is nu Mario Power Tennis aan de beurt.

Mario Power Tennis lijkt op het eerste gezicht een logische keuze voor de New Play Control!-reeks. Na Wii Sports is er eigenlijk geen volledige tennisgame uitgebracht die voortborduurt op de lekker simpele gameplay die de combinatie tussen de sport en de Wiimote oplevert. Aangezien Nintendo toch met de New Play Control!-reeks aan de gang ging, was het een simpele optelsom voor het bedrijf. Zie hier, Mario Power Tennis op de Wii. Een favoriet krijgt een tweede kans op één van de meest succesvolle consoles ooit.


Mario Power Tennis kent meer diepgang dan de tennisgame in Wii Sports en dat stemt hoopvol wanneer je begint met spelen. Die diepgang komt vooral door het feit dat je nu ook je personage over de tennisbaan kunt bewegen. In Wii Sports werd dat automatisch door de computer gedaan. Je kunt rondlopen met de Nunchuk, of bij het gebrek daaraan met de vierpuntdruktoets op de Wiimote. Die laatste optie is niet erg handig, maar een noodzakelijke oplossing voor multiplayer sessies waaraan vier vrienden meedoen. Wie heeft er nu eenmaal vier Nunchuks in huis?

Mario Power Tennis moest het hebben van de pure gameplay in de toernooien, en de vraag is dan ook of dat goed werkt met de Wiimote. Verschillende slagen maak je door de Wiimote omhoog, omlaag, naar links of naar rechts te zwiepen. Zo kun je een lage bal, maar ook een klein beetje over het net laten komen, zodat de tegenspeler naar voren moet komen om de bal terug te slaan, om vervolgens een hoge bal naar achter te sturen. Daar kan de tegenspeler niet bij en hop, dat is weer een punt erbij. In de praktijk komt dit echter niet neer op je kwaliteiten, zoals in de GameCube-versie, maar op geluk. Mario Power Tennis is namelijk gemaakt om bestuurd te worden met een normale controller. Helaas heeft de Wiimote niet de precisie die vereist is voor dergelijke tactieken. Vaker dan je lief is zul je een andere slag uitvoeren dan je eigenlijk wilde. Het maakt uiteindelijk weinig uit voor de eindscore, omdat de game behoorlijk vergevingsgezind is, maar het haalt de voldoening wel een beetje uit de game.


Een gameplay-element dat ten tijde van de GameCube-versie al niet door iedereen bejubeld werd, waren de powershots. Deze kun je na het vullen van een balk inzetten om je tegenspeler af te troeven of een gemiste bal alsnog terug te slaan. Elk personage heeft een eigen powershot en ze zijn grappig geanimeerd. Mario bijvoorbeeld, haalt een gigantische hamer uit zijn broekzak waarmee hij de tennisbal met een vlammend schot terugkaatst. Het ligt aan je persoonlijke smaak of je deze powershots, die niets met je vaardigheid in de game te maken hebben, leuk vindt. Je kunt ze in ieder geval uitzetten, wat fijn is voor iedereen die er maar niets van moet hebben.
 

De game is opgedeeld in toernooien van verschillende moeilijkheidsgraden. Door die uit te spelen, ontgrendel je niet alleen meer personages, maar ook nieuwe minigames die de speelduur wat moeten verlengen. Zo moet je bommen die Bowser naar je gooit terugslaan om hem te verslaan en moet je een tekening van Mario inkleuren door de juist gekleurde ballen er tegenaan te kaatsen. Deze minigames kun je ook met meerdere personen doen, maar zorgen echter maar tijdelijk voor afleiding. Erg vernieuwend of uitzonderlijk leuk zijn ze ook niet. De game moet het toch vooral van de multiplayer hebben, want met vier personen is Mario Power Tennis ook op de Wii nog steeds goed voor een avond speelplezier.