De vervolgeritis van uitgevers lijkt onderhand zulke erge proporties te hebben aangenomen dat een spel dat eigenlijk helemaal geen vervolg is op het eerste deel, toch die titel meekrijgt. Far Cry 2 heeft als enige overeenkomst met zijn voorganger dat je in het rond schiet in natuurlijke omgevingen en zo nu en dan een voertuig bestuurt. Het tropische eiland is verruild voor het dorre Afrika, de semilineaire levels zijn nu één grote, open omgeving, je kleurrijke Hawaii-shirt is nu verkrijgbaar in acht verschillende kakitinten en de naam Jack Carver is in geen velden of wegen te bekennen. Mensen van Ubisoft, had dit nu gewoon een andere naam gegeven. Dan hoefde je niet steeds te vertellen dat er dit keer géén mutanten in zitten.

Far Cry 2 lijkt in de verste verte niet op het eerste deel en daarom zal de rest van de review zich weerhouden vergelijkingen te trekken tussen beide games. Far Cry 2 heeft eerder wat weg van Boiling Point: Road to Hell, of van S.T.A.L.K.E.R. als je de analyse verder doorvoert, maar dan zonder de RPG-elementen van beide titels. Waar deze Oostblok-games de hoge ambities moesten bekopen met een flinke lading bugs en licht ongebalanceerde gameplay, is Far Cry 2 een bijzonder afgewerkt spel geworden, met een voor een game van deze schaal zeer gering aantal oneffenheden. Daarmee lijkt het de weg gladgestreken te hebben voor andere free-roaming first-person shooters, mochten uitgevers na de eerdere voorbeelden gedacht hebben dat het genre een onmogelijke opgave vormde.


De spelwereld van Far Cry 2 is één van de meest indrukwekkende die we ooit in een game gezien hebben, met stip binnengekomen net onder Liberty City. Zover we dat kunnen nagaan op basis van ervaringen via de media, ademt het spel in alles de sfeer van Afrika uit. De uitgestrekte vlaktes waarop de wind vrij spel heeft, waar zand opstuift en bomen zich deftig overeind proberen te houden, worden afgewisseld met dichte jungles, troebele moerassen en het hoge gras van de steppen waarin kuddes zebra’s zich schuil houden. Een prachtige dag-en-nachtcyclus geeft een prachtig contrast tussen de drukkende hitte overdag en de ijskoude, stille nachten. Dierengeluiden, het kraken van takken en het suizen van de wind brengen alles tot leven, zelfs wanneer er geen andere menselijke personages in de buurt zijn. Krottenwijken, guerrillastrijders en malariamuggen, wat is Afrika toch mooi!

In die prachtige wereld speel je een huurling. Je kunt uit acht personages kiezen, maar je keuze heeft geen verdere gevolgen voor het spel, behalve dat jouw favoriet niet als niet-speelbaar personage in het spel opduikt. Elk personage heeft dezelfde eigenschappen en dezelfde verhaallijn. Na een mooie introductierit achterop een Jeep en wat korte tutorial-missies sta je in Pala, de centrale stad. Daar kun je naar believen missies doen voor de twee vechtende partijen in het land, alsof het ze niet boeit dat je om en om voor de concurrentie werkt. Deze missies zijn echter niet je hoofddoel, want uiteindelijk gaat het erom dat je The Jackal doodt, een mysterieus figuur die beide facties van wapens voorziet.


Maar aanvankelijk lijk je helemaal niet op dat doel af te stevenen. De missies die je voor de facties doet, lijken er vooral op geënt om het de andere factie moeilijk te maken en brengen je geen stap dichter bij The Jackal. De opzet van de missies is redelijk klassiek. Meestal moet je iemand doden of wat opblazen, iets wat met je flinke wapenarsenaal geen probleem is. De locaties waar de missies zich afspelen zorgen echter voor de variatie. Ze zijn goed ontworpen en kunnen door hun vrije ligging op meerdere manieren worden benaderd.


Sommige missies volbreng je door sneaky langs de vijanden op te sluipen, een bom te plaatsen en pas wanneer je veilig weg bent, de boel op te blazen. Een andere keer kun je ervoor kiezen om het hele vijandige kamp in vlammen te doen opgaan door er strategisch wat Molotov-cocktails in te gooien. Het vuur in Far Cry 2 is het indrukwekkendste vuur ooit in een game en breidt zich op een realistische manier uit via de vegetatie, een zwartgeblakerende omgeving achterlatend. Het spel dwingt je echter niet die vrijheid toe te passen; wil je gewoon knallen dan kan dat prima. Er zijn weliswaar veel vijanden met akelig nauwkeurige wapens, maar er is ook genoeg gezondheid voorhanden om je een aardige tijd op de been te houden.