Brrrr, horrorgames vind ik maar niets. Ik klink misschien als een watje, maar ik kan gewoon niet zo goed tegen de naargeestige sfeer en de talloze schrikeffecten die dergelijke games rijk zijn. Deze afkeer van horrorgames weerhield me echter niet uit te kijken naar Silent Hill: Origins. Het was namelijk alweer enige jaartjes geleden dat ik de eerste Silent Hill had gespeeld en ik was best geïnteresseerd naar hoe de serie zich ontwikkeld heeft.

Het sfeertje van deze voorloper van de Silent Hill-reeks wordt tijdens de introfilm meteen goed neergezet. Een trucker, genaamd Travis, rijdt tijdens een nachtelijke regenbui over een verlaten weg. Wanneer plotseling iemand in het licht van Travis' koplampen opdoemt, moet hij er alles aan doen om de truck tijdig tot stoppen te brengen. Travis stapt uit en de regen stopt. De mysterieuze persoon is verdwenen, maar daarvoor in de plaats ziet hij in de spiegel een meisje opdoemen uit de opkomende mist. Als hij zich omdraait ziet Travis echter niets. In de spiegel ziet hij het meisje dichterbij komen en uit angst valt Travis achterover en raakt zijn bewustzijn kwijt.

...misschien is dokter Bernard hier te vinden

Filmscènes waarin geesten of monsters opduiken in spiegels en donkere ramen zijn nou net mijn minst favoriete. En laat deze game nou net een veelvoud van deze momenten hebben. Heb ik weer. Ondanks het feit dat ik nog net niet mijn handen voor de ogen houd, gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat dergelijks scènes in Origins kwalitatief gewoon goed in elkaar steken. De spanning wordt langzaam opgebouwd en komt vaak tot een angstopwekkende climax. Vooral de lugubere soundtrack weet veel bij te dragen aan de opbouw van de naargeestige sfeer. Net als in een echte horrorfilm kondigt de langzaam aanzwellende muziek al aan dat er iets naars gaat gebeuren. Als eenmaal een van de misvormde monsters van Origins tevoorschijn schiet, zwelt de muziek aan tot een hectische kakofonie van geluiden. De componist heeft er zeker voor gezorgd dat de actiescènes merkbaar intenser wordt beleefd dan normaal.

Toch heb ik Origins door een aantal niet geringe minpunten niet in een constante staat van angst beleefd. Zo hebben veel monsters geen idee hoe deuren werken. Sluit een deur en de dreiging blijft veilig aan de andere kant. Het plotseling wegvallen van een dreiging wordt alleen maar erger gemaakt door het afsterven van de ijzingwekkende muziek. De dreiging blijft wel aanwezig achter de gesloten deur, maar omdat je inmiddels weet dat hij jammerlijk faalt een deur te openen, is het gevoel van angst weg. Enigszins van toevoegende waarde voor de spanning zijn de vaste camerastandpunten. De voornaamste reden hiervoor is dat je door de camera vaak niet zien waar je heen gaat. De camerastandpunten zijn misschien bedoeld om de spanning te verhogen, maar door het beperkte zicht kunnen ze zeer frustrerend worden. Spannend camerawerk kan een interessante toevoeging zijn, maar zorg er dan wel voor dat dit de gameplay niet hindert.

De besturing van je personage zorgt in dit spel voor de grootste horror. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat Climax Studios, de ontwikkelaar van Origins, er niets aan heeft kunnen doen om de besturing te verbeteren ten opzichte van voorgaande games. Het is alsof ik terug naar de 20ste eeuw ben gestuurd en wederom terecht ben gekomen in de oorspronkelijke Silent Hill. Klunzig en traag zijn woorden die meteen bij me opkwamen. Het is alsof er opzettelijk een vertraging is gestopt tussen de input en de beweging van Travis. De besturing van Silent Hill heeft niet de meest denderende indruk achtergelaten op mij, en vanzelfsprekend laat deze in 2008 een nog mindere indruk achter. Een automatisch lock-on-systeem maakt het richten van vuurwapens gelukkig wel een stuk makkelijker, maar dit valt in het niets bij de rest van de achterhaalde besturing.

Naast de toevoeging van een automatisch lock-on-systeem is er wel het één groot aspect verandert in Origins. Zo kun je door het aanraken van die akelige spiegels meteen omschakelen tussen de 'normale' wereld en de naargeestige 'andere' wereld. Voorheen werd dit voor je gedaan. Veel puzzels in Origins zijn gebaseerd op deze omschakeling, aangezien veel van de voorheen gesloten deuren ineens open gaan. Het moeten switchen tussen beide werelden verplicht je tot enig nadenkwerk als je de puzzels wilt oplossen. Het resultaat hiervan is echter dat je vaak terug moet keren op plaatsen waar je al bent geweest.

Met de audio zit het in Origins wel goed. Op visueel gebied vaart de game er wat minder goed bij. Het is vandaag de dag duidelijk dat PS2-graphics niet meer mee kunnen komen met die van de huidige generatie. Daarbij helpt het ook niet dat Konami de ontwikkeling van de game grotendeels in handen heeft gelegd van een externe studio. De groezelige graphics weten je gelukkig wel mee te trekken in de in mist gehulde wereld van Silent Hill, maar de ruw gemodelleerde personages en monsters kunnen niet meer meekomen met de tijd.