Katamari Damacy werd niet alleen geprezen omdat het spel zo’n briljant concept kende, het oogstte de meeste lof vanwege de originaliteit. Katamari Damacy was anders dan alles wat er op de markt was, zowel in concept als in uitvoering. Het voelde fris, eigenzinnig, misschien zelfs geschift op een gezonde manier. Dat het ook nog eens leuk speelde, was een mooie bijkomstigheid. Met Beautiful Katamari verschijnt de reeks voor het eerst op de Xbox 360, maar de originaliteit is in geen velden of wegen meer te bekennen. En dat is een dooddoener voor een spel dat juist een succes was omdat het ánders was.

Voor wie nog nooit een Katamari-game gespeeld heeft, zal aan Beautiful Katamari waarschijnlijk meer plezier beleven dan mensen die al bekend zijn met de voorgangers. Voor hen heeft het spel namelijk bijzonder weinig nieuws te bieden. Je rolt nog steeds een balletje waar voorwerpen aan blijven kleven en hoe meer voorwerpen eraan vastplakken, hoe groter de bal wordt. Aanvankelijk rol je paperclips en luciferdoosjes op, uiteindelijk zijn auto’s, gebouwen, landen en zelfs planeten het slachtoffer van je rollebollerij.  Aan de muzikale en grafische aankleding is niets veranderd. Alles is nog steeds even geschift en eigenzinnig als altijd, maar het weet ons inmiddels niet meer te verrassen.

Bij de overstap naar een nieuwe generatie, zou je verwachten dat het spel in ieder geval wordt aangepast op de punten waar de vorige generatie nog beperkingen oplegde, maar dat is niet gebeurd. Beautiful Katamari voelt als een PS2-titel die toevallig in High Definition gespeeld kan worden, maar verder is er weinig next-gen aan deze game. De omgeving schaalt nog steeds niet dynamisch op terwijl je balletje groter wordt. Wanneer je een bepaalde grootte bereikt hebt , ga je een stapje omhoog en verdwijnen de kleine voorwerpen om plaats te maken voor nieuwe gebieden. Op de PS2 was dit geheel begrijpelijk, maar we hoopten dat de Xbox 360 het Katamari-concept naar een nieuw plan kon tillen. Je moet zelfs handmatig je spel opslaan in Beatiful Katamari, iets wat ik onderhand een beetje ben afgeleerd, waardoor ik het eerste deel van het spel een tweede keer mocht spelen.

Ook visueel is er weinig veranderd. Nu is er geen enkele reden om de typische Katamari-stijl overboord te gooien, maar er geen enkele poging gedaan om de stijl verder te perfectioneren. Visueel ziet het er wat mat uit en sommige voorwerpen kunnen best iets meer details gebruiken, zonder dat de unieke stijl daarmee verloren gaat. Ook had men wel wat meer werk mogen maken van de camera, die zich nu erg vaak achter andere objecten verstopt. Op de PS2 kon je er nog mooi doorheen kijken, maar bij Beautiful Katamari gaat dit op de een of andere manier regelmatig de mist in.

Maar al het bovenstaande was nog niet zo problematisch geweest, wanneer Beautiful Katamari de meest complete, veelzijdige en uitdagende Katamari-game tot op heden zou zijn. Helaas is precies het tegenovergestelde het geval. Beautiful Katamari is zeer summier en voor een ervaren speler in een paar uurtjes uit te spelen. Ook mensen die de Katamari-reeks niet kennen, zijn veel beter af met de PS2-game We Love Katamari. Daarin zit veel meer inhoud, variatie en uitdaging.  De beperkte online multiplayermode kan Beautiful Katamari absoluut niet redden. Als er al iemand online te vinden is, dan is het nog niet echt de moeite waard.

 Had Beautiful Katamari nu voor een zeer zacht prijsje in de winkels gelegen, dan was het een leuke instapper geweest voor mensen die niet bekend zijn met de reeks. Nu krijg je eigenlijk veel te weinig waar voor je geld. Dat is jammer, want wie nog geen kennis heeft gemaakt met Katamari zou het spel zeker eens moeten proberen. Je moet wel een enorm saaie pik zijn wil je niet gegrepen worden door de charme en het verslavende concept van deze game.  Maar ga dan gewoon voor We Love Katamari, mocht je die nog ergens kunnen vinden en ga slechts in het uiterste geval voor Beautiful Katamari. Het blijft op zich een prima spel, maar als voortzetting van een uitstekende reeks, is het een gemiste kans.