Na de standalone uitbreiding voor het geslaagde Company of Heroes is er nu ook een uitbreiding voor het grootschalige strategiespel Supreme Commander. Forged Alliance is de naam die het beestje heeft gekregen en pakt alle mankementen van het origineel aan. Althans, dat is de bedoeling. In hoeverre is dit eigenlijk daadwerkelijk zo?

Eerder dit jaar kwam Supreme Commander op de markt. Het zou dé RTS der RTS’en worden, hét spel wat daadwerkelijk de S van strategie in zich heeft. Welnu, persoonlijk vond ik het allemaal nogal meevallen. Voornamelijk de overdreven grote interface, de ongelofelijk zware systeemeisen in combinatie met de weinig indrukwekkende graphics die je er voor terugkrijgt en de smoelloze robots waarmee je knokt, gaven mij allesbehalve het gevoel van plezier. En plezier, dat is naar mijn mening cruciaal bij het slagen van een spel. Onlangs kwam Supreme Commander: Forged Alliance op de markt, de aanvulling die alles op zou lossen. Eerlijk is eerlijk: Chris Taylor (het brein achter het spel) en zijn ontwikkelingsteam hebben wel wat goede toevoegingen gedaan.


De weerzinwekkende HUD (Heads-up Display, je gebruiksinterface) is godzijdank eruit geknikkerd. Waarom dat er überhaupt inzat weet ik ook niet, maar gelukkig is het verdwenen. Hierdoor wordt het spelen van het spel een stuk toegankelijker, want alle gebruikersopties evenals de algemene besturing van het spel komen nu stukken beter tot hun recht. Je krijgt meer feedback wanneer je fabrieken of werkers niets te doen hebben, er is meer informatie beschikbaar wanneer je met je muis over de eenheden gaat (de zogenaamde tooltips) en het is duidelijker hoever je sonar reikt. Al met al kleine dingetjes dus, die er eigenlijk in het origineel al hadden moeten zijn.

Geheel nieuw is de vierde factie: de Seraphims. Ook zij vechten met robots, wat opnieuw resulteert in een levenloze brij van eenheden zonder eigen smoelwerk (hoewel de namen van dit ‘ras’ wel opmerkelijk zijn: "Athanah," en "Iathu-uhthe" zijn nog maar een kleine greep uit het rijtje van onnozele namen die absoluut niet gemakkelijk te onthouden zijn). Als je van puntige robots die er asymmetrisch uitzien warm wordt en geilt op vreemde namen moet je bij deze factie zijn dus. Veel verschil met de andere facties als het gaat om gameplay is er ook al niet, of het moeten die paar unieke eenheden zijn. Dat je in de schamele zes missies tellende singleplayer alleen tegen de Seraphims moet vechten, maakt het er ook niet veel beter op. De missies duren wel lang, maar bijster interessant wordt het nergens. Nee, voor de singleplayer speel je dit spel echt niet, laat dat duidelijk zijn.


Multiplayer dus, het walhalla voor diegenen die bedreven zijn in Supreme Commander. Let wel: dit zijn niet zomaar de eerste de beste spelers, maar ware strategen die niet vies zijn van een beetje planning en berekeningen maken tijdens het spelen. Aangezien je de balans van inkomende en uitgaande grondstoffen goed in de gaten moet houden én je moet vechten op velden van soms wel 81 bij 81 kilometer groot, is Forged Alliance opnieuw niet zomaar iets wat je tussen de bedrijven door speelt. Ben je er wel zo eentje, dan is het leuk om te weten dat de bestaande facties alle drie een nieuw experimenteel speelgoedje erbij hebben gekregen. De tier 3 krijgt er bovendien een nieuw kanon bij om je basis te voorzien van afweergeschut en de UEF en de Cybrans (wie kent ze niet) krijgen gebouwen die een nieuwe impuls geven aan het economische aspect van het spel. Opnieuw zijn het aanpassingen die het spel nét iets meer geven dus.


Voor de rest was dat het wel. Verwacht geen wonderschone graphics of zoiets dergelijks: de aanvulling heeft dan wel een lichte graphicsupgrade gehad, toch blijft het allemaal bij saaie, doodse omgevingen en amper imponerende vuurgevechten. Voor de echte Supreme Commander-fan maakt dit echter waarschijnlijk toch geen bal uit: zij willen meer. Nou ja, meer krijg je inderdaad. Aan jou de keuze of dat de koop rechtvaardigt.