In een groezelig café dat zonder enige twijfel zijn beste tijd al gehad heeft, ontmoeten we onze gast. De lucht die er hangt is een combinatie van bier, zweet en iets dat nog het meest op kots lijkt. In een hoekje zit onze oude bekende Roc K. Gaud. Met een gevoel alsof we niet in deze kroeg thuishoren schuiven we aan en kijken in de bloeddoorlopen ogen van Roc. Dit gaat geen makkelijk interview worden.

Oh dude, je wilt het niet weten. Zware nacht is een understatement! Ik zit al drie dagen vast op één liedje en heb non-stop gespeeld. Mijn vingers bloeden sinds ik 'Holiday in Cambodia' op Expert aan het spelen ben! Het begin is friggin' moeilijk!

No problem! Zoals je misschien al uit mijn eerste reactie op kon maken: deze game is niet voor pussies. Nu ben ik natuurlijk al getraind door Guitar Hero II, maar deze game vind ík zelfs moeilijk. Mijn carriere als 'professioneel rocker' zorgde natuurlijk voor flink wat street cred waardoor ik al minder moeite heb met moeilijke songs, maar toch is Guitar Hero III voor mij een stuk moeilijker part deux.

Duuuuuuuuuuuuude, you're kidding? Guitar Hero III is een tough cookie to crack, ofzoiets. De oranje knop, diegene wat dus het verste weg zit van je vingers, wordt veel meer gebruikt. Dan zitten er nog bepaalde moves in die regelmatig terugkomen, zoals de meest links en meest rechtse knop tegelijk indrukken. Holy shitbreaks, mijn vingers doen pijn na een sessie Guitar Hero III.

Whoa, man, de setlist is gewoon epic. Wat denk je van songs als One van Metallica, Paranoid van Black Sabbath en Number of the Beast van Iron Maiden. Ik begin gewoon spontaan te kwijlen wanneer ik eraan denk. Dan zijn er ook nog bands als Weezer, Muse, the Foo Fighters, Red Hot Chili Peppers en zelfs de Beastie Boys. Mijn plasser wordt al hard wanneer ik aan al die songs denk, man!

Of course! De songs klinken enorm goed en het is supercool dat er veel echte mastertracks inzitten. Niet zoveel lame-ass covers meer, maar de échte stemmen en vooral: de échte gitaristen! Wat ik wel een dikke bummer vind is dat sommige hammer-ons en pull-offs, moves die alleen voor de getrainde rockgod zijn, redelijk vreemd zijn. Op sommige plaatsen speel je een groot gedeelte van de song in één keer, terwijl je op andere plaatsen je gitaar kapotragt door de vele noten die je moet aanslaan... Beetje een downer, maar toch speelt de game heerlijk weg.


En heeft u het al opgenomen tegen andere rockers online?

Tuurlijk, dude, wat dacht jij dan! Maar wat blijkt? Elke keer dat ik tegen iemand speel, moet ik het opnemen tegen Stevie Ray Vaughn, Joe Satriani of Slash zelf, want ik verlies altijd, dude! De groten der aarde spelen deze game ook, dat kan niet anders! Alleen de legendes die ik noemde kunnen namelijk beter gitaarspelen dan ik. Daarnaast is het ook nog zo dat de battlemodus me een beetje pissed maakt omdat diegene die de eerste aanval doet het vaak wint. Doe maar een pro face-off; allebei de volledige song en de duderino met de meeste punten wint.

We verlaten zo snel mogelijk het café, want de geur maakt ons ondertussen een beetje misselijk. Op naar ons volgende slachtoffer voor een interview, deheer Fink Ployd: oudmuzikant, afgezonderde en psychedelische lamlul. Oftewel alles wat een fatsoenlijk space rocker moet zijn. -Yarno