Dat de Wii een succes is kan niemand ontkennen, maar dat Nintendo zich teveel met de mainstream zou bezighouden en daardoor de echte gamers links laat liggen blijft een veelgehoorde kritiek. Het uitblijven van een nieuwe Super Mario-game is onderdeel van dit scepticisme, helemaal na de eeuwige geruchten over Mario 128. Maar volgende week ligt dan eindelijk Super Mario Galaxy in de winkels, en dat kan wel eens de belangrijkste titel voor de Wii zijn.

Nintendo noemde zelf Super Mario Galaxy de echte opvolger van Super Mario 64. Hoewel Super Mario Sunshine niet slecht was, zette Super Mario 64 een nieuwe standaard neer in platforming, en tropische werelden schoonmaken met een waterspuit is moeilijk revolutionair te noemen. Super Mario Galaxy doet een poging om weer een nieuwe standaard neer zetten door alle oude Mario-elementen terug te halen en daar een hele slimme twist aan te geven.


Galaxy biedt veel herkenning, en het zal dan ook niemand verbazen dat het verhaal niet veel verder komt dan een ontvoering van Princess Peach door Bowser. Mario moet er achter aan en zal ondertussen op Goomba’s springen, door groene pijpen gaan en van platform naar platform manoeuvreren. 1up’s, muntjes, blokjes met vraagtekens, vuurbloemen en andere vertrouwde dingen zijn weer helemaal terug, en hoewel dat voor de fans een feest van herkenning is, is dat niet hetgeen dat het spel zo goed maakt.

Waar het spel in straalt is het gebruik van zwaartekracht, en dat is dan ook het kernwoord van Super Mario Galaxy. Om Princess Peach te redden, zul je de mooie Rosaline moeten helpen. Deze dame geeft je de kracht om door de ruimte te reizen om zo sterren te vinden. Met die sterren open je weer nieuwe werelden, waardoor je weer nieuwe sterren kunt vinden. Het klinkt allemaal erg als Super Mario 64, en dat klopt. Het centrale kasteel is alleen dit keer een observatorium waar je in verschillende kamers richting de galaxy’s kan reizen. In totaal zijn er zo’n 40 verschillende galaxy’s, met elk drie grootse zoektochten naar sterren. Daarnaast nog de eindbazen in de vorm van Bowser of Bowser Jr. en tal van extra puzzels voor extra sterren.


Elke galaxy bestaat uit tal van kleine wereldjes, die elk hun eigen zwaartekracht hebben. Zo zijn er veel hele kleine bolletjes waar je helemaal omheen kunt lopen, maar ook flinke werelden waar je platformkunsten op de proef worden gesteld. Omdat elke planeet en elk ding een eigen zwaartekracht heeft, kun je bovenop, onderop en aan de zijkant lopen, springen en doen wat je wilt. Je kunt zelfs van de ene naar de andere planeet springen en dat zonder ook maar enig moment het overzicht te verliezen.

Om je te verdedigen in je reizen heeft Mario naast zijn standaard palet aan bewegingen de mogelijkheid tot een draaiaanval en kun je sterrenstukjes naar je vijanden schieten via de Wii-afstandsbediening. Deze sterrenstukjes moet je net als de muntjes verzamelen, maar in tegenstelling tot de muntjes hoef je er niet helemaal heen te lopen. Je hoeft enkel te wijzen met de Wii-afstandsbediening en ze vliegen al richting Mario. Een tweede speler kan ook met een tweede Wii-afstandsbediening de controle over die sterrenstukjes overnemen, maar meer dan een leuke gimmick is dat niet. Het is overigens goed te merken dat het spel speciaal voor de Wii gemaakt is, want de besturing werkt heerlijk. Er wordt niet teveel van de afstandbediening gebruikt omdat het zou moeten, maar je gebruikt het wanneer het logisch is om te gebruiken.