Iedereen die op zoek is naar een vlieggame voor op de console heeft het als sinds de eerste PlayStation moeilijk. Behalve de consequent presterende, maar altijd herkenbare Ace Combat-reeks en een handvol andere juweeltjes is er eigenlijk maar weinig dat de moeite waard is. Blazing Angels beloofde veel goeds, maar wist de verwachtingen die er eventueel waren niet waar te maken. Met Blazing Angels 2: Secret Missions of WWII een nieuwe kans om de kleine hoeveelheid liefhebbers van console vlieggames tevreden te stellen.

Zo op het eerste oog verdient Blazing Angels 2 de toevoeging ‘twee’ niet. Het is meer van hetzelfde, behalve een paar verbeteringen die een klein beetje verschil maken. Eigenlijk net als Ace Combat dus. De grootste verandering in Blazing Angels 2 is de mogelijkheid om missies uit te voeren met experimentele vliegtuigen, waarvan een gedeelte aan het einde van WOII rondvloog of waarvoor er plannen op de tekentafel lagen. Een nieuwe en welkome toevoeging is dat deze vliegtuigen langzaamaan zijn op te waarderen met betere (soms ook experimentele) wapens en andere upgrades die de prestaties verbeteren.

Het vrijspelen van al deze extra's geeft je echt de intentie om verder te spelen. Gelukkig maar eigenlijk, want de missies in deeltje twee zijn net als in deel één vaak best saai te noemen. De meeste tijd zul je namelijk weer gaan besteden aan het neerschieten van talloze vijanden die in golven op je af worden gestuurd. Dat je aan deze bezigheid de meeste tijd zult besteden, betekent echter niet dat er compleet geen variatie is in de gameplay. Bonussen die verborgen zijn in de levels en ook een aantal originele missies in afwisselende omgevingen maken dat het toch fijn is om verder te komen in de game. Het aanvallen van een enorme Zeppelin boven de piramides van Egypte, het neerschieten van vliegtuigen met alleen je staartgeweer of het moeten droppen van een spionne op een trein, halen de repetitie toch enigszins uit de game. Sterker nog, om één of andere reden wil je de game toch blijven spelen.

De besturing is niet veel veranderd ten opzichte van deel één. Om zowel de ervaren speler als de beginneling tevreden te stellen, is er een makkelijke en een moeilijke manier om je vliegtuig te besturen. De moeilijke manier is in feite niet echt moeilijk te noemen als je eerder een vlieggame hebt gespeeld. Jammer is wel dat in de ervaren optie het geven van gas en het gebruik van het staartroer beide zijn toegewezen aan de rechter analoge stick. In het begin was het een verrassing dat deze manier van vliegen best aardig werkt, maar het niet compleet onafhankelijk gebruik kunnen maken van, simpel gezegd, gas en stuur is uiteindelijk toch een klein gemis. Een groter nadeel aan het toewijzen van extra functies aan de rechter stick is dat het niet mogelijk is om vrij om je heen te kijken. Het enige wat je wordt gegeven is de mogelijkheid om de camera te locken op de vijand, waardoor deze zich constant in het centrum van je beeld bevindt. Toch kan dit niet voorkomen dat je constant het gevoel hebt met oogkleppen op te vliegen.



Het grootste gemis aan de game is toch wel het gebrek aan immersie. De graphics zijn adequaat uitgevoerd, maar geven niet een echt wow-effect. Al moet wel gezegd worden dat het detail van de steden in een aantal missies uitzondering op de regel is. Het geluid is zelfs matigjes te noemen. De vliegtuigen missen het machtige geluid dat zo kenmerkend is voor de jagers van WOII. Natuurlijk kun je niet verwachten dat de experimentele vliegtuigen met straal- en raketmotoren zo goed klinken als een Spitfire met een 12-cilinder Rolls Royce Merlin-motor, maar als zelfs de Spitfire klinkt als een sundap op steroïden klinkt, wil je toch meer. Het cockpit camerastandpunt is gelukkig wel aanwezig, wat je toch wel een beetje het gevoel geeft in een aantal van de voormalig topjagers te zitten.

Iets dat overigens opviel was dat er een aantal rare bugs in de game zaten. De meest opvallende was toch wel tijdens een missie waar met een experimenteel vliegtuig van een startbaan moet worden opgestegen. Na het opstijgen nam de game de besturing over om je de juiste richting op te sturen. Waar de makers blijkbaar geen rekening mee hadden gehouden, was dat er een brandstofsilo in de weg stond. Uitkomst; silo: 1, Peter: 0. Om een crash te voorkomen was het zaak om even wat langer door te rijden voordat het vliegtuig de lucht in getrokken kon worden. De silo werd mooi omzeild, waarna de game het vliegtuig netjes onder.... correctie, tegen een brug aan dirigeerde. Driemaal was echter scheepsrecht en de missie kon worden hervat.



Het is jammer dat games als Blazing Angels 2 een relatief kleine doelgroep hebben. Vooral als je in de online mode op zoek gaat naar lobbies die vol zitten, zul je bedrogen uitkomen. Dit is vooral jammer, aangezien Blazing Angels 2 een bijzonder leuke en complete multiplayer-mode heeft. Modes zoals co-op en dog-fighting (deathmatch) vervullen de behoefte naar het standaard werk. Een mode als Aces High geeft één speler de kans zo lang mogelijk te overleven, en is wat origineler in opzet. Zonder uitzondering blijft het leuk om nu ook met experimentele vliegtuigen je online te meten met anderen.

Het komt er uiteindelijk op neer dat Blazing Angels 2: Secret Missions of WWII best een aardig wegspelende game is. Nergens weet het echt boven het maaiveld uit te steken, maar een slechte gameplay-ervaring geeft het je ook weer net niet. De multiplayer is net als in het eerste deel solide, maar ook de singleplayer is ondanks de herhalende gameplay aantrekkelijker gemaakt door de mogelijkheid om je vliegtuig op te waarderen. Het gevoel dat je een vliegtuig bestuurt komt jammer genoeg niet helemaal over door kleine minpunten in de besturing en in het audiovisuele gedeelte. Met Blazing Angels 2: Secret mission of WWII wordt duidelijk dat deze franchise nog steeds een ruwe diamant is die langzaam wordt geslepen.