We hebben ondertussen al heel wat pagina’s volgeschreven over Guild Wars: Eye of the North. Het is dan ook een spel waar heel wat over te vertellen valt, wat opvallend is gezien we het hier hebben over 'slechts' een uitbreiding van een reeds bestaande titel. In het verleden is meermaals gebleken dat zo’n uitbreiding synoniem staat voor wat kleine toevoegingen aan het reeds bestaande concept en niet veel meer dan dat. Eye of the North daarentegen voelt aan als een pakket dat propvol zit met allerlei dingen waarmee ontwikkelaar ArenaNet ons nog eens extra wilt verwennen.

Laat ik meteen met het slechte nieuws van start gaat: wie nog nooit eerder Guild Wars heeft gespeeld en niet van plan is minstens één van de voorgaande hoofdstukken (respectievelijk Prophecies, Factions en Nightfall) in huis te halen mag nu stoppen met lezen. Eye of the North is namelijk, in tegenstelling tot de drie genoemde hoofdstukken, een expansie, wat wilt zeggen dat je dit spel niet in z’n eentje kunt spelen. Daarmee is het ook meteen duidelijk dat ArenaNet deze keer haar trouwe spelers in de watten wilt leggen, iets waar ze zeker niet rouwig om zullen zijn.

 

Er waren namelijk nogal wat klachten vanuit de community omtrent de manier waarop de Guild Wars franchise aan het evolueren was. Altijd weer kwam ArenaNet met een nieuw hoofdstuk op de proppen dat vooral gericht was op het aantrekken van nieuwe spelers. Veteranen bleven dus telkens op hun honger zitten, het is immers veel leuker om een nieuw Guild Wars-avontuur te beleven met het personage waar je reeds dagen aan één stuk aan hebt zitten werken. Gelukkig hebben de mensen bij ArenaNet hun oor te luister gelegd en krijgen fans nu eindelijk waar ze al jaren op wachten in de vorm van Guild Wars: Eye of the North.

Over het verhaal gaan we niet te breed uitweiden, vermits we het daar in heel wat artikelen al over gehad hebben. Het komt er in een zeer verkorte versie op neer dat Eye of the North spelers opnieuw laat kennismaken met het continent Tyria, de landmassa die we kennen uit het allereerste Guild Wars-hoofdstuk. Verwacht echter niet dat alles er nog net zo uitziet als tijdens je vorige bezoekje, de omgeving is dusdanig aangepast dat Tyria er helemaal anders en verrassend fris uitziet. Dat komt onder andere doordat de ontwikkelaar de grafische motor van Guild Wars voor Eye of the North lichtjes heeft aangepast (bijvoorbeeld door nieuwe Shader Effects toe te voegen) waardoor alles er net dat tikkeltje beter uitziet dan het vroeger al deed. Bovendien bevat de uitbreiding een magistrale soundtrack die als klap op de vuurpijl ook nog eens dynamisch werkt. Zo zal de muziek bij gevechten aanzwellen terwijl de bespeelde instrumenten tijdens rustige passages minder opvallend aanwezig zijn.

 

Toch moet Eye of the North het vooral hebben van de manier waarop alles is vormgegeven. Nog meer dan in de voorgaande hoofdstukken hebben de mensen die verantwoordelijk zijn voor het creëren van de omgevingen hun best gedaan om een zo betoverend mogelijke spelervaring neer te zetten, en het is hun gelukt ook. Het is trouwens niet enkel in de buitenlucht genieten van het prachtige uitzicht, ook ondergronds is Eye of the North een lust voor het oog. Een hele opluchting, want in deze uitbreiding zul je heel wat uurtjes doorbrengen in kerkers, ondergrondse gangen en andere eerder ingesloten plaatsen.

De hele uitbreiding telt maar liefst achttien nieuwe kerkers waarvan het overgrote merendeel nog eens bestaat uit verschillende niveaus. We hebben nog niet alle dungeons kunnen doorlopen, maar hetgeen we al hebben mogen aanschouwen ziet er erg smakelijk uit. Het valt vooral op dat de kerkers in Eye of the North, meer dan in voorgaande hoofdstukken, vol zitten met climaxen, vooral dan op het einde van de dungeon. Telkens weer mag je het opnemen tegen een eindbaas van formaat die, eens je hem/haar/het hebt weten te verslaan, een gevoel van macht en kracht bij je achterlaat. Er komt namelijk meer dan ooit tactisch inzicht kijken bij het verslaan van zo’n eindbaas, een evolutie die we enkel kunnen toejuichen.