Een buitenstaander zal zich achter de oren krabben bij de taferelen die Guitar Hero veroorzaakt. Volwassen mensen die met een plastic gitaartje compleet uit hun dak gaan, schreeuwen, springen, dansen en hun haren wild in het rond zwaaien. Maar wie eenmaal Guitar Hero gespeeld heeft, weet wel beter. Dit spel maakt de rockster in je los. En wie Guitar Hero gespeeld heeft en elk liedje binnenstebuiten, achterstevoren en linkshandig gespeeld heeft, wil mééééér. En dat is ook Activision niet ontgaan.

En daarom verwelkomen we de eerste kaskoe in de Guitar Hero-reeks, Guitar Hero: Rocks the 80s. Het spel omvat dertig nieuwe nummers die allemaal in de jaren tachtig zijn verschenen. Hoewel het decennium vooral herinnerd wordt vanwege de opkomst van de synthesizer en bijbehorende foute muziek, werd er in de jaren tachtig ook nog flink wat legendarische rockmuziek gemaakt.

Echt uit je dak kun je in Rocks the 80s met nummers als ‘I Wanna Rock’, ‘Bang Your Head’, ‘Round and Round’ en ‘Ballroom Blitz’, maar opvallender is de hoeveelheid softere nummers. Hoewel je daarbij misschien minder staat te springen, hebben ze vaak wel leuke melodielijnen die veel voldoening geven wanneer je ze succesvol weet uit te voeren. Tot deze categorie behoren ‘Turning Japanese’, ’18 and Life’ en ‘What I Like About You’. Ook het legendarische ‘Radar Love’ staat op het programma, maar het gaat hier om een cover van White Lion en niet om het origineel van The Golden Earring. Logisch, want de laatste versie stamt uit het begin van de jaren zeventig, maar de cover van White Lion valt in het niet bij het origineel. Hopelijk zien we die nog terug in Guitar Hero III: Rocks the 70s.

Het overgrote deel van de nummers in Rocks the 80s zal je wel bekend in de oren klinken, maar er zitten ook wat obscure nummers tussen die alleen mensen zullen kennen die de jaren tachtig heel bewust meegemaakt hebben. Gelukkig hoef je in Guitar Hero de nummers niet te kennen om ze te kunnen spelen, zoals bij bijvoorbeeld Singstar wel het geval is, maar het geeft wel meer voldoening om in de voetsporen van de groten der aarde te treden, om Ivo Niehe’s vocabulaire maar eens van stal te halen.

De leercurve van Rocks the 80s zit een stuk minder ingenieus in elkaar dan van voorgaande Guitar Hero-edities. Op de gemiddelde moeilijkheidsgraad kon ik alle nummers moeiteloos in één keer afwerken en kreeg ik naarmate ik verder in het spel vorderde, steeds vaker vier of vijf sterren, terwijl je juist zou verwachten dat dan hier moeilijker wordt. Sowieso is Rocks the 80s een stuk makkelijker dan Guitar Hero II. Nummers van het niveau Freebird zijn niet van de partij. Dit terwijl Rocks the 80s toch een soort van uitbreidingspakket is, waarbij je zou denken dat men ook op de makkelijkere niveaus een tandje hoger zou gaan. Want ik had best wel eens flink willen zwoegen zonder dat ik verdwaald raak in de queeste richting de oranje knop, die pas op Hard om de hoek komt kijken.

Het grootste probleem van Rocks the 80s is echter dat het niet meer is dan een dertigtal nieuwe nummers. Verder is vrijwel alles rechtstreeks overgenomen uit Guitar Hero II. De aankleding is vrijwel hetzelfde en ook de gitaren, locaties en personages zijn nagenoeg onveranderd. Daarnaast zijn er geen minder bekende nummers meer te koop in de store, terwijl je wel bijna evenveel neer moet tellen voor Rocks the 80s als voor de andere delen in de reeks. Los is Rocks the 80s weliswaar een paar euro goedkoper, maar mét gitaar betaal je exact hetzelfde voor deze game. Schandalig.

Guitar Hero: Rocks the 80s voelt in alles als een contractuele verplichting die Harmonix nog had tegenover Activision. Meer dan wat nieuwe nummers heeft men ons niet te bieden. Maar de fans van Guitar Hero willen waarschijnlijk meer dan louter wat nieuwe nummers, want als je eenmaal je status quo bereikt hebt, zoek je juist nieuwe uitdagingen en nieuwe speelstijlen. Op dat vlak heeft Rocks the 80s helaas niets te bieden. Waar je een reeks als Singstar prima kunt uitmelken door louter nieuwe liedjes toe te voegen, verwacht je bij Guitar Hero meer dan dat. Dit is namelijk geen partygame en je wil vooral jezelf kunnen ontwikkelen. Rocks the 80s draagt daar niet aan bij, maar is gewoon een aantal nieuwe liedjes voor veel te veel geld.