Mega Man is misschien wel het grootste icoon binnen de gamesindustrie. De kleine blauwe driftkikker heeft al meer dan honderd games op zijn naam staan, verspreid over praktisch elk denkbaar platform. Ondanks dat succes is de franchise in Europa nog steeds behoorlijk onbekend en willen de games maar niet van de grond af komen. Het eerste wapenfeit van Mega Man op de Nintendo DS komt in de vorm van Mega Man ZX. Een stap in de goede richting of verspilde moeite?

Voordat ik met de daadwerkelijke bespreking van de game begin, moet ik eerst een kleine bekentenis maken: Mega Man ZX is eigenlijk de eerste Mega Man-game die ik ooit heb gespeeld, afgezien die paar kleine uurtjes die ik als kleine jongen met de NES-versie heb gestoeid. Voordat ik goed en wel aan de game begon, heb ik me dus eerst even flink moeten inlezen wat betreft de geschiedenis van Mega Man. Het blijkt dat Mega Man ZX eigenlijk een culminatie is van twee aparte series, namelijk: de Mega Man X-games die vanaf de SNES zijn verschenen en de Zero-tegenhangers, die hun hoogtepunt vooral op de Game Boy Advance beleefden. De serie is gaandeweg geëvolueerd van een platformer pur sang naar een actie-RPG die nog het meeste weg heeft van de recente Castlevania-games. ZX zet deze traditie voort, maar weet toch een hele eigen identiteit te behouden.

 

Voordat je aan de game begint, kun je uit twee verschillende personages kiezen: de jongen Vent (what’s in a name…) en het meisje Aile. Wie je echter ook kiest, het maakt weinig uit voor het verdere spelverloop. De personages hebben een iets ander verhaal, maar spelen voor het grootste deel precies hetzelfde. De puristen onder ons zullen echter de game met beide personages door willen lopen om het maximale uit het spel te kunnen halen.

Aan het begin van het spel wordt duidelijk dat je een bezorger bent voor het bedrijf Giro Express. Tijdens wat op het eerste gezicht lijkt op een simpele routineklus, word je plotseling overvallen door een aantal “Mavericks”, de grote boosdoeners uit het spel. Je wordt gescheiden van je collega en het blijkt dat de Mavericks uit zijn op het pakketje wat je moet bezorgen en dat het koste wat kost beschermd moet worden. Je personage komt echter in contact met het pakketje en dit blijkt een substantie te bevatten die biometal heet. Als gevolg hiervan word je voorzien van een pak dat je beschermt en je ook even voorziet van een dikke gun. Het pak stelt zich voor als “Model X” en vanaf dat moment kan de lol pas echt beginnen.

Gaandeweg de game vergaar je meerdere 'X'-modellen die allemaal eigen vaardigheden bezitten. Zo is er bijvoorbeeld een model dat een korte afstand kan vliegen, een traag model dat wel over enorme vuurkracht bezit en een snel model dat met zijn lichtzwaard en zwakke laser eigenlijk alleen op de korte afstand echt dodelijk is. Deze modellen kun je op eender welk moment inzetten en dat brengt een extra tactische lading met zich mee. Je zult namelijk meerdere malen je model aan het type vijand of baas aan moeten passen om de strijd in jouw voordeel te laten verlopen.

Ik haalde al eerder de recente Castlevania-games aan in vergelijking met ZX en dat is niet zonder reden; de game vertoont namelijk behoorlijk grote overeenkomsten met de hitserie van Konami. Ook in Mega Man ZX speel je meer in een grote wereld waarin je langzaam verder komt nadat je de benodigde vaardigheden of items elders in het spel heb vergaard, zoals dat inderdaad ook in de Castlevania’s het geval is. ZX kent dus niet de gangbare levelstructuur, maar bevat ook weer niet zoveel vrijheid als op het eerste gezicht het geval lijkt; voor die ene blauwe deur zul je nog steeds die ene blauwe sleutel moeten bemachtigen waarvoor je die ene bepaalde baas zult moeten verslaan. Hierdoor blijft de game best lineair en deze structuur zorgt er vaak ook voor dat je onnodig veel op zoek bent naar het volgende item dat je nodig hebt om verder in het spel te kunnen gaan.