Als je tegenwoordig een goeie Castlevania wilt spelen, dan ben je aangewezen op handhelds. Zowel voor de GBA als de Nintendo DS zijn uitstekende games uit deze action-adventure franchise beschikbaar. De driedimensionale uitvoeringen op de consoles zijn daarbij vergeleken toch stukken minder. Er was echter een tijd waarin Castlevania juist op de consoles hoogtij vierde. Castlevania: Symphony of the Night voor PS1 was de laatste game in deze gevierde lijn en nu is deze ook te downloaden via XBLA.

In den beginne was Castlevania vooral actie-georiënteerd. Buiten het tweede deel op de NES, waren alle delen lineair van opzet en moest er vooral veel met een zweep, genaamd de Vampire Killer, tegen hordes ondode monsters gevochten worden. Aan het eind van iedere ‘stage’ nam je het op tegen een eindbaas en op het eind van de game moest je doorgaans aartsvijand Dracula in de pan hakken.


Op een gegeven moment was het volgens Konami toch tijd voor de nodige vernieuwing, en toen verscheen Symphony of the Night. Men had goed naar de Metroid-reeks van Nintendo gekeken en als inspiratie daarop een exploratief element in een open wereld geïntroduceerd, evenals statistieken en uitrusting om het geheel een RPG-tintje mee te geven. Het leverde meteen één van de beste PS1-games op.

Na Symphony of the Night volgden op de consoles eigenlijk alleen nog maar niet al te geweldige 3D delen, terwijl de succesformule van SOTN volledig overgeheveld werd naar de handheldmarkt. Uitgevers zijn nou eenmaal huiverig om tegenwoordig nog games in twee dimensies voor consoles uit te brengen. Nu SOTN verschenen is op XBLA, kunnen we eens nagaan of de game ook tegenwoordig nog potten kan breken en of die terughoudendheid onder uitgevers wel zo eerlijk is.


Je moet je daarbij de vraag stellen of de game inmiddels niet teveel verouderd is. Nou, absoluut niet! Sterker nog, hoewel de vijf Castlevania games op de GBA en DS al uitstekende games zijn, is Symphony of the Night zelfs nog beter. Bij het spelen van de game wordt enkel bevestigd waarom deze game destijds zo geprezen werd en waarom vele fans het nog steeds als het beste deel uit de franchise beschouwen.

De game heeft alle gameplay-elementen in zich die de handheld games zo leuk en boeiend maken. Je hebt een open wereld waarin je geleidelijk aan steeds meer paden kunt namen doordat je steeds meer krachten en vaardigheden vergaard, overal zijn geheimen te ontdekken, je karakter is volledig uit te rusten met wapens en pantsers die je tijdens het avontuur vindt, en de bossfights zijn allemaal lekker intens en tactisch. Eigenlijk dezelfde elementen die de klassieke Metroid games ook mede zo sterk maken.


Je hebt een geweldig gevoel van progressie tijdens de game en je wordt om de zoveel tijd weer verbaasd door imponerende vijanden en mooi ogende locaties. De sfeer in SOTN is echt ongekend, met schitterend ontworpen achtergronden die soms over maarliefst vier lagen verdeeld zijn, heerlijk soepele animaties, vele fraai ontworpen monsters, een hele dosis aan overtuigende grafische effecten en natuurlijk die geweldige muziek. SOTN draagt met recht één van de mooiste soundtracks die ooit voor een game gecomponeerd is.