Je hebt soms van die games waar echt iedereen met smart naar uit kijkt. Van die games die op bijna ieders verlanglijstje staan en al op voorhand tot de top van een console line-up behoren. Al maanden, soms zelfs jaren voor release, volg je alles over de game: screenshots, trailers, gameplay beelden, algemene informatie, noem het maar op. Final Fantasy XII is zo’n game en natuurlijk is het dan een beetje vervelend wanneer je favoriete gamesite er zo lang over doet om met een review te komen. Echter, dit soort games moet je goed en uitgebreid gespeeld hebben voordat je een echt goed oordeel kunt vellen. Dat is dus gebeurt en is het dus nu tijd voor de review.

Al meteen bij het opstarten van de game wordt je overdonderd. De voor fans welbekende ‘Prelude’ begint te spelen in een sfeervolle orchestrale uitvoering en de ene na de andere scène uit de game schiet voorbij. Het zijn allemaal ingame PS2-graphics, maar ondanks dat ziet het filmpje er toch bijzonder overtuigend uit. Ook wanneer je al helemaal gewend bent aan het next-gen geweld van bijvoorbeeld de Xbox 360. Een goede prestatie van Square-Enix, dat als geen ander weet hoe ze een game moeten presenteren. Al meteen na dit filmpje, volgt de fraaie CG overgang naar het hoofdmenu, ondersteund door de klassieke Final Fantasy-theme die we al een hele tijd niet meer gehoord hadden. Sowieso niet in deze bijzonder sterke uitvoering. Ik heb er meteen helemaal zin in!


Vele namen, vele betekenissen
Meteen na het ingeven van alle opties, volgt het welbekende en zeer fraaie introfilmpje over het verhaal. De rijken Archadia en Rozarria hebben oorlog met elkaar en de koningrijken van Dalmasca en Nabradia liggen in het spervuur. Nadat Nabradia bezweken is onder de druk van het leger van het keizerrijk van Archadia, krijgt Dalmasca het er bijzonder zwaar mee. Nog tijdens de intro wordt Dalmasca veroverd, gaat prins Rasler strijdend ten onder en pleegt de aanstaande kroonprinses Ashe uit verdriet zelfmoord.

Je begint dus meteen in diepe shit en eigenlijk is alles al fout gegaan wat er ook maar fout kon gaan. Dat is wel even wat anders dan wat we doorgaans van RPG’s gewend zijn. De game begint wanneer je met commandant Basch en de jonge, onervaren Reks het fort van Nalbina probeert te infiltreren om de koning van Dalmasca, Raminas, van een gewisse dood te redden. Men verwacht namelijk dat de koning vermoord zal worden zodra hij de officiële overgave van Dalmasca getekend heeft.


Duizelt het je al voor de ogen qua namen? Bereid je dan maar vast voor, want dit is nog maar het topje van de ijsberg. De game is tot de nok toe gevuld met namen van rijken, gebieden, steden, politieke figuren en andere centrale personages. Het zijn ook lang niet altijd de meest gemakkelijke namen om te onthouden, dus als je soms even niet op let, dan ben je zo de draad kwijt.

Het ‘probleem’ is dat deze Final Fantasy zich situeert in een reeds bestaand en volledig uitgewerkt universum. De wereld van Ivalice kwam eerder al voor in de Final Fantasy Tactics games en volgens geruchten ook in de PS1 klassieker Vagrant Story. Dit is het geesteskindje van Yasumi Matsuno, een beetje zoals het Star Wars universum van George Lucas is en Middle-earth van J.J.R. Tolkien.

Star Wars of Final Fantasy?
Over Star Wars gesproken, de gehele game is werkelijk gevuld met invloeden uit deze franchise. Final Fantasy heeft altijd Star Wars als een grote inspiratiebron gebruikt, maar nergens wat het zo overduidelijk als in deze game. Zo vertoont één van de karakters in het spel behoorlijk wat gelijkenissen met Han Solo en is Archadia sterk vergelijkbaar met de Galactic Empire. Dit blijkt vooral uit de imperiale soldaten die nog het meest weg hebben van een middeleeuwse variant van Storm Troopers.


De Judges, de commandanten van het leger van Archadia en centrale figuren in de plot, doen dan weer sterk denken aan Darth Vader door hun dikke pantsers, imponerende helmen en lange capes. Dan zijn er nog verhaalelementen zoals een barbaars zandvolkje, een naarstig gezocht piratenluchtschip, een hoofdrolspeler die er van droomt om ooit luchtpiraat te worden, flitsende luchtgevechten en meer van dat soort ongein om de gelijkenis compleet te maken. Het is allemaal overduidelijk een ode aan de avonturen van Luke Skywalker en kornuiten, zonder dat het ooit inspiratieloos of gestolen aan voelt.

Star Wars-fans kunnen hun geluk dus alvast niet op met deze game. Hoe zit het echter met de traditionele Final Fantasy-fans? Mogelijk zullen die iets verder door moeten bijten om de game helemaal te accepteren voor wat het is. Laat ik er geen geheim van maken, Final Fantasy XII is behoorlijk anders dan vorige delen. Tuurlijk, iedere Final Fantasy verschilt weer aardig veel van de vorige, maar qua verhaalvertelling en gameplay-fundering valt er altijd een duidelijke lijn te trekken.


In deze Final Fantasy is dat niet langer zo en soms zou je bijna zeggen dat ze de game beter een andere naam hadden kunnen geven. Niet omdat de game niet aan de hoge standaarden van de reeks zou voldoen, integendeel zelfs, maar vooral omdat je dan bij fans van tevoren geen bepaalde verwachtingen schept. Diezelfde verwachtingen kunnen er namelijk voor zorgen dat men deze game niet helemaal waardeert om de vele uitstekende kwaliteiten die het bezit. Wat bedoel ik daar precies mee? Laat me uitwijden.