Het kwade trekt iedereen aan. Het is één van de merkwaardige eigenschappen van de mens, de interesse in daden die iedereen veroordeelt als moreel onaanvaardbaar. De populairste films gaan over oorlog en over criminelen, we blijven maar doorlezen over de holocaust, en ook in het medium der games is deze hang naar het kwaad doorgedrongen. Uiteraard in de vorm van actiespellen waarin je tientallen bad guys omlegt met een volautomatisch machinegeweer, maar ook op andere manieren. Zelf de slechterik spelen bijvoorbeeld. En hoe komt dit beter tot uitdrukking dan de duivel zelve dienen. Infernal geeft je deze speciale mogelijkheid, wat moet leiden tot een unieke ervaring.

Maar is die ervaring wel zo uniek? Nee. Want als hoofdpersoon Ryan Lennox één of andere Amerikaanse geheim agent was geweest met wat extra krachten, had het verhaal en de gameplay maar ietsje pietsje aangepast hoeven te worden, en we hadden eenzelfde speelervaring gehad. Het klinkt erg interessant: je speelt als lid van de duivelse geheime dienst, en vecht tegen je voormalige werkgever, de geheime dienst van de hemel. Maar in plaats van een origineel verhaal neer te zetten en allerlei morele dilemma’s te verweven in het plot, gaat het ongeveer zo: de mensen van de hemel hebben een apparaat gemaakt waarmee ze zonder medeweten van God de wereldbevolking tot slaaf willen maken, en de duivel wil er een stokje voor steken. We hebben het al zo vaak gehoord, maar dan met een willekeurige Russische schurk of een Arabische terrorist in de rol van de slechterik. Jammer, jammer, jammer. Tijdens het spelen heb je haast het idee dat een clichématiger verhaal dan dat van Infernal gewoonweg niet mogelijk is, en dat met zo’n groot potentieel aan mogelijkheden.

Maar laten we bij het begin beginnen. Infernal is een derdepersoons shooter waarbij jij de rol van Ryan Lennox vertolkt. De Etherlight, de geheime dienst van de hemel, kon jouw werkwijze niet geheel appreciëren, en zodoende word je horkerig afgeserveerd. Maar dan komt Lucifer met een offer you can’t refuse: voor hem gaan werken of kapotgeschoten worden door de wraakbeluste Etherlight. Het is kiezen tussen twee kwaden, en je kiest voor het Kwaad: je gaat werken voor de Abyss, de aardse geheime dienst van de duivel. Dan ga je op pad met als doel de Etherlight tegen te houden.

De game speelt zoals je dat van een third-person shooter mag verwachten. Je knalt er lustig op los, zoekt dekking, duikt weg en knalt weer verder. Bovendien heeft de duivel je ‘gezegend’ met enkele speciale trucjes. Zo heeft elk wapen een infernal attack, wat simpelweg wil zeggen dat het desbetreffende schiettuig een iets vernietigender uitwerking heeft. Ook kun je jezelf voor enkele seconden teleporteren (om een vijand even van achter te bestoken of om een knopje in te drukken waar je anders niet bij kunt) en kun je ook andere dingen teleporteren. Zowel levende als dode vijanden verander je van plek, net als bijvoorbeeld grote kisten die in de weg staan. Andere objecten teleporteren werkt tamelijk stroef, maar jezelf teleporteren gaat gelukkig lekker vloeiend. Om gebruik te maken van deze duivelse krachten, heb je mana nodig. Mana verkrijg je door vijanden aan gort te schieten, maar ook door je te bevinden in ‘duivelse’ gebieden, zoals onderaardse stelsels of verwoeste gebouwen. Bovendien heb je een infernal vision, waarmee je allerlei plekken ontdekt waar health en mana ligt, alsook andere objecten die zich aan het blote oog onttrekken (ingegraven mijnen bijvoorbeeld).