Aan het begin van het spel word je uit de gevangenis gered door je beste buddy van vroeger, de wat positiever ingestelde Dominic Santiago (Dom voor intimi). Men heeft alle hulp nodig om zich te kunnen verzetten tegen de Locust Horde, een plaag van gruwelijke monsters die de nare neiging hebben om vanonder de grond de mensheid te terroriseren, vandaar dat zelfs een ex-bajesklant als Marcus weer terug het leger in mag. Gezamenlijk ga je op pad om als Delta squad een nieuw soort wapen te vinden om de Locust eens en voor altijd te vernietigen. Althans, dat hoop je.

“This is gonna be awesome!”
Verder gaan we niet al te diep erop in, dat kun je zelf beleven, maar eigenlijk doet het verhaal er niet zo toe. Uiteraard, het houdt je zeker bezig en is bij vlagen best goed te noemen, maar daar waar het nou net interessant begint te worden, eindigt het spel in een ietwat suffe domper. Het verhaal zou je uiteindelijk kunnen zien als een klein deel van dat wat de game nou echt knettervet maakt: de presentatie!

In het geval van Gears of War moet het gewoon gezegd worden: wat men met Gears of War uit weet te halen is haast een unicum te noemen. Graphics met een kwaliteit waar je U tegen zegt en dat in 30 frames per seconden. Constant! Oké, niet helemaal waar, tijdens de filmpjes, die real-time gerendered worden, wil de framerate nog wel eens inkakken, maar in 99% van de gevallen loopt de game vrijwel vlekkeloos, zelfs in multiplayer.  Dit is iets wat je zelfs bij de grootste (grafische) toppers van de Xbox 360 niet tegenkwam. Het is dus tóch mogelijk.

"Oh, we're having a great time, there's just all these assholes with guns tryin' to kill us up here!"
Maar mooie plaatjes is één ding, dat weet jij, dat weet ik en ook Epic heeft zich dat gerealiseerd. Gelukkig mogen we daarom spreken van een game die naast er uitmuntend uitziet, ook nog eens weergaloos wegspeelt. Zoals je in de preview hebt kunnen lezen, is de A-knop weggelegd voor dat wat Gears of War nou zo onderscheidend maakt: het rennen (inclusief Saving Private Ryan-camera, wat indrukwekkend blijft), vliegen, springen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.


Goed, vliegen zit er helaas niet in, maar wat de rest betreft, dat zul je vaak genoeg moeten doen. Klinkt heel simpel en gelukkig voor ons is dat het ook. Bij vrijwel elk muurtje, hekje, paaltje of ander object wat als potentieel schuilplekje door het leven mag gaan is het mogelijk om dekking te nemen, en vanaf die positie het vuur te openen op de vijandelijke Locust-troepen en, als het even kan, je te beschermen tegen een ernstige vorm van loodvergiftiging.