Puyo watte? Puyo Pop Fever? Uhh ok, zal wel dan. Ik heb werkelijk geen idee waarvoor het staat, behalve dat Fever natuurlijk op koorts slaat. Maar hey, Japanners hebben ons in het verleden al vaker op ongebruikelijke gameconcepten met soms nog ongebruikelijkere namen getrakteerd. Niet dat Puyo Pop Fever een erg ongebruikelijk gameconcept is hoor. Eigenlijk is het gewoon een soort opgefokte versie van Tetris waar SEGA voor verantwoordelijk is. De franchise is al op veel consoles verschenen en nu is ook de Nintendo DS aan de beurt.

De verpakking van de game is akelig vrolijk en zoet. De Japanse blijheid straalt je werkelijk tegemoet. Eén ding is dus al zeker, dit spel gaat een waar feel good-gevoel opwekken tijdens het spelen ervan. Je gaat je bijna afvragen of je niet al wat te oud bent voor de game. Toch hebben bedrijven als Nintendo en SEGA al meer dan eens bewezen dat er ook zoiets bestaat als games voor alle leeftijden. Games die bovendien tot het beste van de markt kunnen behoren. Niet dat Puyo Pop Fever nou een grote kans maakt op het behalen van een klassieke status, maar leuk kan het ongetwijfeld zijn.


Bij het opstarten van de game word ik meteen toegeschreeuwd door ontzettend vrolijke en opgetogen stemmetjes. "Puyo Pop Feeveeerr!!" Joepie, Ik krijg er al zin in! De lijn van de boxart wordt dus perfect voortgezet. Het simpele doch doeltreffende menu wordt ondersteund door een eveneens opgetogen en blij achtergrondmuziekje. Ik heb wel eens beter gehoord en echt ontzettend catchy is het niet, maar men weet de neergezette sfeer in ieder geval vast te houden. Bij het doorlopen van het hoofdmenu zie ik drie opties. Een singleplayer mode, een multiplayer mode en een mode waarin je oneindig lang door kunt blijven spelen in je eentje. Laten we de singleplayer er eens bij pakken.

De singleplayer is opgedeeld in drie niveau's die variëren in moeilijkheidsgraad. Het eerste niveau bestaat uit drie levels en is vooral een training. Op het tweede en derde niveau wordt de game al snel moeilijker en heb je elke keer acht levels te doorlopen. Ohja, er schijnt ook nog een soort van verhaallijn door de levels verweven te zijn. Ik geloof dat ik voor aanvang van elk level de hoofdpersoon tegen een ander persoon heb horen brabbelen voordat ze het tegen elkaar opnemen.


Nouja, die gesprekken waren in ieder geval niet echt boeiend genoeg om helemaal aan je DS gekluisterd te blijven. Alle stemmen in de game zijn op een behoorlijk amateuristische manier ingesproken en soms merkte ik zinsnedes als "Wicked!",  "Totally rad!", "Get Real!" of het altijd sterke "Get really real!" voorbij komen. Ik had soms het gevoel me terug in de jaren '80 te bevinden, toen je nog zoiets als Atari had en Nintendo nog niet zolang bestond. Hippe lui hoor die heren ontwikkelaars daar bij SEGA!