Laten we er maar niet omheen draaien: Sony heeft met LocoRoco veel op het spel staan. Vooral in Europa zo lijkt het, want de game komt hier een paar maanden voor Amerika uit, inclusief speciale PSP combo pakketten. Waarom staat er zoveel op het spel? Men heeft dringend een system seller nodig die niet een veredelde PS2 game is, maar die door zijn originaliteit, gameplay en uitstraling zowel de casual als hardcore gamer moet aantrekken. Uit onze preview bleek al dat LocoRoco waarschijnlijk inderdaad is waar ze naar op zoek waren. Wij onderwerpen uiteindelijke versie van de game nog eens grondig aan een test en kijken of het werkelijk een winnaar is.

In tegenstelling van wat je zou denken, speel je in LocoRoco niet als een klein koddig geel balletje, maar als een planeet. Je bent een planeet die ineens geraakt wordt door een mysterieuze zwarte meteoriet. Hieruit komen allerlei duistere wezens die ieder levend wezen aanvallen. Hoewel erg geschrokken, laat de planeet niet over zich heen lopen. Met behulp van een aantal kleine inwoners, genaamd LocoRoco's, slaat hij terug. LocoRoco's zijn echter zeer zorgeloze ronde wezentjes, die praktisch niets anders doen dan eten en blij heem en weer huppelen. Als speler is het je taak om deze wezentjes zonder de spreekwoordelijke kleerscheuren door de verschillende levels heen te loodsen die LocoRoco rijk is en de planeet te redden.
 

De LocoRoco's zijn de besturen door de hele wereld te kantelen. Als gevolg daarvan rolt het kleine ronde bolletje heen en weer. Als planeet heb je overigens nog een aantal krachten die je kunt gebruiken om de LocoRoco te helpen. Zo kun je de LocoRoco op en neer laten springen en op laten splitsen in maximaal 20 kleine LocoRocootjes. Dit is om plekken te kunnen bereiken waar een grote LocoRoco niet kan komen. Het laten bewegen van de LocoRoco gebeurt met behulp van enkel de twee schouderknoppen. Links en rechts wordt gebruikt voor het kantelen. Het tegelijkertijd indrukken en weer loslaten wordt gebruikt voor het springen. Dit zorgt voor een unieke gameplay die eerst wel wat gewenning vergt. Na een tijdje spelen voelt deze manier van spelen echter aan als een tweede natuur.

Het doel is onder andere om de LocoRoco's veilig het einde van een level te laten bereiken. De meeste levels zijn niet super lang en het kost niet meer dan 10 minuten om het einde te bereiken. Door je simpelweg te richten op deze doelstelling zul je na een paar uurtjes gameplay echter al gauw het einde van de game bereiken. Het is dan ook aan te bevelen de game te spelen zoals de makers het hebben bedoeld.

Je kunt er bijvoorbeeld voor kiezen om je LocoRoco te laten groeien door speciale rode plantjes op te eten. Een bijkomend voordeel hiervan is dat elk plantje ervoor zorgt dat bij het opsplitsen van de grote LocoRoco een extra kleine LocoRoco’s ontstaan. Elk level heeft 19 van deze plantjes, waardoor je uiteindelijk 19 extra kleine RocoRoco's kunt verzamelen. Ook bevat elke level drie MuiMui's. Deze blauwgrijze wezentjes bevinden zich op geheime plekken in de levels die met goed zoeken en enig geluk zijn te vinden. Als beloning krijg je een extraatje dat later te gebruiken is. Hierover later meer. Veel van de slechte wezens die de planeet kwaad willen doen, zwerven ook door de levels. De meest voorkomende zijn de Moyja's: vliegende wezens met zwarte rastafari-haren die de LocoRoco's proberen op te eten. Later in de game komen hiervan ook nog eindbazen langs.

Verder is er nog een enorm scala aan kwaadaardige en behulpzame wezens, die er zonder uitzondering kleurrijk en guitig uitzien. Als je uiteindelijk alle geheimen wilt ontdekken en de bonusitems wilt verzamelen, ben je per level wel eventjes zoet. Sommige geheimen zijn niet makkelijk te vinden. Verder in het spel kom je er ook nog eens achter dat de kleine gele LocoRoco's niet de enige zijn op de wereld. Na enige tijd kom je soortgenoten tegen die allemaal hun eigen karakteristieke eigenschappen hebben. Op de gameplay heeft dit geen invloed, maar hun karakter en stem zijn stuk voor stuk uniek te noemen.