Begrijp me niet verkeerd, ik kan nog steeds intens genieten van een goede gamesessie. Maar ik heb nou eenmaal eigenschappen die het me soms moeilijk maken om me in een game te verliezen. Dit zijn vijf manieren waarop ik mijn eigen spelplezier bederf.
Te langzaam
Als ik een game binnenkrijg van een van mijn favoriete series (Final Fantasy, Mass Effect, Assassin’s Creed), dan wil ik daar zo lang mogelijk van genieten. Het zijn meestal games waar je sowieso wel tientallen uren aan kwijt bent, maar dan nog wil ik elk moment zo lang mogelijk uitrekken en proberen alles in het spel mee te krijgen. Op zich niks mis mee, maar het nadeel is dat ik zo’n spel, hoe goed dan ook, op een gegeven moment zat word. Dan heb ik over het eerste stuk extreem lang gedaan, en rush ik ineens door het einde heen omdat ik aan een nieuw spel wil beginnen.
Het gebeurde me bijvoorbeeld bij Skyrim. Rond de 150 uur was ik bezig met het ronddolen in dat uitgestrekte landschap. Elke grot of verlaten hut kon op een bezoekje van mij rekenen. Maar na die lange tijd had ik er toch genoeg van, terwijl ik aan de main quest nog nauwelijks was begonnen. Daar ben ik toen maar snel doorheen geknald, en ik heb er nauwelijks wat van meegekregen. Achteraf heb ik het gevoel dat ik van de mooiste momenten uit die game, nauwelijks heb genoten.
Pro-tip: Skyrim, maar 150 uur leuk
Alles willen
Ook kortere games zijn gemakkelijk te verpesten, simpelweg door er per se alles uit te willen persen. Denk aan onmogelijke achievements of trophies die je koste wat kost wilt binnenhalen. Of geheime levels of voorwerpen die je alleen kunt verdienen door ergens bizar veel tijd in te steken. Op zich fijn dat een game daardoor langer meegaat, maar of je nog kunt spreken van spelplezier?
Volgens mij zijn er maar weinig mensen die er echt van genieten om alle vlaggen en veren in een Assassin’s Creed te verzamelen. Als je er echt naar op zoek gaat, duurt het eeuwen voordat je alles hebt gevonden. En als je een kaart van het internet plukt om zo alle collectibles te vinden, tsja, wat is er dan nog leuk aan? Dingen alleen maar doen om ze te hebben gedaan, en niet omdat je er echt van geniet, is een klassieke manier om je hobby te verpesten. Maar je doet het toch, want je kan die dingen toch moeilijk laten liggen?
Saven en loaden
Het grappige is dat ik me meestal wel besef dat ik mijn eigen spelplezier ondermijn. Dan ga ik compenseren en probeer ik een gamesessie zo optimaal mogelijk te laten verlopen. Dat betekent ook dat er in de game niks mag gebeuren dat ik eigenlijk niet wil, en dat een beslissing die niet goed uitpakt gelijk weer moet worden teruggedraaid. Het gevolg daarvan is dat ik continu bezig ben met saven en weer loaden als er iets gebeurt dat mij niet zint.
Het is alsof je een boek leest door over de schouder van de schrijver mee te lezen en hem elke keer aan te stoten als er wat dramatisch dreigt te gebeuren. Gaat er onbedoeld een personage dood? Even terug in de tijd en zorgen dat ik hem beter bescherm. Zeg ik iets verkeerds waardoor een vrouwelijk personage me niet meer aardig vindt en alle hoop op een romantische relatie is verpest? We wissen gewoon onze voortgang en proberen het nog een keer. Op die manier beleef je nooit echt het verhaal en voel je niet de consequenties van je keuzes.
Te veel door elkaar
Als ik in mijn plaatselijke gamewinkel sta, kan ik me nauwelijks beheersen. Op elke plank staat wel een hoesje dat naar me schreeuwt om gekocht te worden. Als ik dan thuis kom, belandt zo’n game op de enorme stapel van titels die ik nog moet doorploegen. Er zijn simpelweg te veel games en er is te weinig tijd.
Het gevolg is dat ik vaak meerdere games tegelijk speel. Niet letterlijk natuurlijk, zo goed ben ik nou ook weer niet, maar door elkaar. Dat maakt het moelijk om van elke game bij te houden waar ik ben en wat er is gebeurd. De verhaallijnen gaan in mijn hoofd een beetje door elkaar lopen en het wordt lastig om te onthouden welke gebeurtenissen bij welke game horen. Daardoor geniet ik minder van elke game afzonderlijk, omdat ik de details meestal niet meer meekrijg. Ik ga niet meer op in het spel, omdat ik in mijn hoofd bezig ben met alle andere games die ik nog moet spelen.
Dronken gamen
Misschien herken je het wel: je start een spel op, je loadt je laatste savegame en je krijgt een tafereel te zien dat je totaal niet bekend voorkomt. Je bent in een wereld die je je niet herinnert, of al je favoriete items zijn plots verdwenen. Wat blijkt: je hebt de vorige nacht, na een avondje stappen, nog even besloten om een korte gamesessie in te lassen. Geen goed idee natuurlijk, maar in beschonken staat maak je nu eenmaal niet de beste beslissingen.
Goed, al je items zijn weg, je kunt niet meer loaden want je hebt er gewoon overheen gesaved, en je begint ook niet opnieuw want dat duurt te lang. Oftewel, je zit opgescheept met het potje dat je dronken ik ervan gemaakt heeft. Je kan jezelf wel vervloeken, maar speelt toch door, ook al is je spelplezier al voor een groot deel bedorven.
Ik geef jullie in ieder geval nog deze tip mee, die mij helpt om van het gamen te genieten: zolang je weet dat je een van deze dingen doet, kan je er ook mee stoppen. Laat het gaan en geniet van je hobby!
te langzaam en te veel.. ook mijn probleem. soms haal ik zelfs alle controls door elkaar..
Ben het met probleem 3 helemaal mee eens.
Daar ik zowel een perfectionist als altoholic ben, is het voor mij ook heel herkenbaar. Als ik een game al uitspeel, ben ik er minstens 40 uur mee bezig en dat zijn dan games waar je ook 10 uur over zou kunnen doen. Hoewel ik een groot RPG fan ben, versla ik zelden de eindbaas. En als je de confrontatie wel haalt, ben je veel te sterk. Zo had ik hem bij Final Fantasy X (na 200 uur gamen) in 3 klappen dood.
Om over mmorpgs nog maar te zwijgen. De end game is meestal onbereikbaar voor mij. Zo heb ik bijvoorbeeld drie jaar WoW gespeeld, maar nooit het hoogste level gehaald.
En ja, er is niks leukers dan het verzamelen van games. Zeker nu je ze voor een habbekrats uit de cloud kan plukken. Ik koop me altijd suf bij Steam sales of aanbiedingen van GoG. De stapel van games die ik nog moet spelen, is torenhoog.
Ja Final Fantasy is een mooi voorbeeld. Er zijn monsters die (hele vele malen) moeilijker zijn dan de eindbaas in het verhaal. Had ik in VII bijv. op een gegeven moment krijg je die... eh... hoe heten ze ook al weer... ultimate weapons, ofzo? Naja, die dingen, om die aan te kunnen moet je zoooveeeeeel XP hebben, en als je dan denkt, ok ik maak het nu af, dan is het ook in no-time afgelopen.
Wat ik tegenwoordig doe, voor zover het spel het toestaat, is gewoon het verhaal spelen, wel lettend op extra dingen, maar niet de extreme dingen doen. Als ik dan bij de eindbaas ben dan save ik het spel op 2 slots. Het ene slot gebruik ik om de eindbaas te doen terwijl het nog een uitdaging is (en waarna het spel afgelopen is) en de andere om alle extreme dingen te doen.
Alternatief is om het hele spel 2x te doen, maarja... dat is ook weer zo killing voor je tijd.
Saven en Loaden.... Gelukkig heeft Xcom een ironman modus. Dat betekent dat je maar een save hebt. Met als gevolg elke actie die je maakt heeft een concequentie. Wat de game veeeeeelllll spannerder maakt.
Ooit een keer de fout begaan om met m'n dronken harses mijn GBA te laten liggen bij een vriend die daarna even een New Game was begonnen met Pokémon Ruby en het had gesaved... Oh the regret! xD
Bij mij is het probleem ook vooral te veel door elkaar spelen, waardoor ik juist nog sneller uitgekeken raak op games. Daarom heb ik een regel om 1 game per maand te kopen, meer tijd heb ik er toch niet voor. Soms koop ik wel meer, maar merk dan dat games sneller stof lopen te vangen in de kast. Erg zonde... En dan heb je gesprekken met vrienden die exact hetzelfde probleem hebben, maar dan net andere games hebben gespeeld, waardoor je weer even herinnerd wordt dat je ook nog weer eens verder moet met die game X die zij zo tof vonden...
Allemaal first world problems, maar toch...
Te veel games door elkaar, daar heb ik bepaalde periodes ook last van. Zo speel ik op dit moment Titans Quest, Anno 1404, Metro 2033 en Darksiders 2. Handig!
En dat laatste komt me ook bekend voor. ^^
Haha, mooie column! Is toch wel erg veel pijnlijk herkenbaar. Alleen dat dronken gamen werkt bij mij iets anders. Ik ga dan namelijk over het algemeen voor de multiplayer firstperson shooters dus loop niet het gevaar iets verkeerds op te slaan. Heb aan de andere kant wel dat ik gefrustreerd raak omdat mijn beschonken staat mijn kunde ietwat ondergraaft ;).
Ik kan me eigenlijk in elk punt wel vinden behalve de laatste. Ik mag graag enkele whiskeys drinken tijdens het gamen tot in de vroege uurtjes maar de alcohol laat me geen verkeerde beslissingen maken. Wel merk ik dat m'n reactie aangetast wordt. ;)
Maar erg herkenbaar allemaal. :D
er zit dan ook best wel een verschil in als je begint met drinken tijdens het gamen en al dronken zijn en dan beginnen te gamen :)
inderdaad, een avondje gamen met een (speciaal)biertje erbij of een whiskeytje (ja ik pak ze ook met een e ;) ) en vrienden online is hartstikke leuk. Voor de rest superherkenbaar! Leuk stukje.
Te veel heb ik ook wel last van. Met de kerstperiode redelijk goedkoop veel games gekocht via Steam. Ik was nog bezig met Skyrim, maar ik dacht ik koop ze vast voor later, als ik weer tijd heb. Ik heb nog steeds een aantal games niet gespeeld omdat ik nu geen zin heb in die games. Had ik toen niet gedacht.
Te weinig tijd hebben is er ook zo 1. Er liggen stapels fantastisch games in de winkels en er komen nog meer fantastische spellen uit. Maar door werk en studie kom ik er gewoon niet aan toe en raffel je sommige games maar af. Jammer.
Te langzaam en te veel zijn herkenbaar voor mij. De rest niet. Zo heb ik Fallout 3 en Oblivion na al die jaren nog steeds niet uitgespeeld omdat ik voornamelijk ronddwaal en er op een gegeven moment gewoon op uitgekeken raak. Na een tijdje pak ik ze weer op, dwaal weer rond, etc.
Te veel is bijna een continu probleem geweest en tegenwoordig beter onder controle. Tegenwoordig heb ik 1 main game en een aantal sidegames. Main games zijn de RPG's die ik zo graag speel. Heb mijn stapel "nog te spelen" nu gereduceerd tot nog maar 2,5. Die halve ben ik mee bezig momenteel. Sidegames zijn vaak sportspellen of games die ik gewoon kort kán spelen. Mijn huidige sidegames zijn Fifa 13, FTL en BloodBowl.
Thanks Erik, zo'n gamenerd ben ik dus helemaal niet...
150 uur Skyrim schrik ik echt van, zo'n oersaai en herhalend spel...
Ik vind het heerlijk om in Skyrim rond te dolen. Na bijna 200 uren ben ik er nog steeds niet zat van, maar ik heb wel zo'n beetje alles gezien. Het probleem met het lang spelen van dit soort spellen is wel dat je karakter zo sterk wordt dat je het spel minder uitdagend wordt. Je kunt de moeilijkheidsgraad wel omhoog gooien, maar dan wordt het onrealistisch. Vijanden die je van mijlen ver kunnen horen en zien, bij een klein kampvuurtje zitten 10 zwaar bepantserde bandieten op je te wachten en wolven lijkt het weinig te doen als je ze met een chillrend zwaard te lijf gaat.
Trouwens...spoilers bekijken/lezen (knap om die te ontwijken tegenwoordig), de hele tijd guides gebruiken en cheaten. Dat zijn ook manieren om het spelplezier te verknallen.
Cheaten is inderdaad ook erg. in het begin lijkt het zo leuk, maar na verloop van tijd wordt een spel niks meer aan. Ook is een te laag niveau een grote verpester.
Zou ook mijn suggestie zijn geweest. Cheaten verlaagt de speelduur ook drastisch bij mij!
als je het bij skyrim te makkelijk word voor je dan kan het werken om het armor te kiezen omdat het er mooi uitziet/omdat het bij je character past. zo speel ik met level 60 nog steeds met light imperial armor als ik bij de imperials hoor.
Maar? 150 uur Skyrim. Heb er zelf 600 uur inzitten. Lang leve mods.
volgens mij ben ik wel bezig met 30 spellen, de meeste ben ik dan weer vergeten. zit nu in dishonored, zal ik ook wel weer tot de helft mee komen. zijn maar weinig spellen die ik uitspeel. daarom liggen multiplayer games mij het meest zoals bf3 en cod, die blijf ik spelen omdat ik niet na een maand weer moet omschakelen hoe de controls ook alweer waren.
Ik heb hetzelfde met Skyrim. Ik ga meestal eerst een beetje ronddwalen en wat sidequests voltooien.
Zo liep ik van The Throat of the World naar Black Reach bijvoorbeeld.
Het mooie van Skyrim is wel dat je elke keer een ander verhaal hebt. Uiteindelijk ben ik bij The Thiefs Guild gegaan en werd ik uiteindelijk hoofd van The Dark Brotherhood om van daaruit dan toch het spel uit te spelen. Heel herkenbaar, de rest van je verhaal ook!
Leuk artikel, heel herkenbaar
Ben het met alle eens, ik drink alleen zelf niet, dus dat geintje met in een waas je gamesave verzieken zal niet gebeuren!
Ook ben ik het niet eens met dat het slecht is om alles te willen halen. Je moet alleen wel je grenzen kennen, maar ik denk dat wat ook is wat je bedoelt in het artikel.
Ik zal zelf bijvoorbeeld nooit voor de Seriously... Achievement in Gears of War,gaan.
Hahahahaha laatste is heel herkenbaar! Speelde eerst het spel Juiced. Daar kon je om pink slips racen.. Had dan best wat leuke auto's en ging dronken racen..dag erna werd ik wakker met aleen een toyota celica en that's it!! En kon ze gvd niet meer terug winnen!
Klik hier om alle reacties te tonen